Mock's blog

มะโฮ เบต้ากลูแคน

2010-10-10T19:50:00.001-04:00

เมื่อคืนวันพฤหัสฯ ที่ 7 ต.ค. 2553 ผมโทรคุยกับคุณแม่ แล้วได้ยินว่าคุณแม่ซื้อ "อาหารเสริม" มากล่องหนึ่ง ราคาประมาณ 3000 บาท ในกล่องมีอยู่ 5 ซอง ทานได้ 5 วัน ราคาเฉลี่ยวันละประมาณ 600 บาท

คนรู้จักที่เคารพนับถือกันอยู่ท่านหนึ่งเป็นคนพาผู้ขายมาแนะนำให้ โดยผู้ขายบอกว่าอาหารเสริมชนิดนี้สามารถลดผลข้างเคียงของยาเคมีบำบัดได้

คุณแม่เห็นว่าราคาวันละ 600 บาทนี้ ถือว่าถูกมากเทียบกับค่าใช้จ่ายอื่นๆ ในการรักษามะเร็ง จึงตัดสินใจซื้อมาลอง คิดว่าคงไม่มีอะไรเสียหาย ถ้าได้ผลก็ดี ถ้าไม่ได้ผลก็ไม่เป็นไร

ผมขอให้คุณแม่รอก่อน อย่าเพิ่งทานจนกว่าจะได้ปรึกษากับคุณหมอนภา ในระหว่างนี้ผมจะทำการสืบค้นข้อมูลว่าผลิตภัณฑ์นี้มีความไม่ชอบมาพากลหรือไม่อย่างไร

---

อาหารเสริมชนิดนี้ชื่อว่า มะโฮ เบต้ากลูแคน

จากการสืบค้นพบว่าบริษัทที่นำเข้า ชื่อว่า บริษัท แคทส์ ดอต คอม (ประเทศไทย) จำกัด ในเว็บไซต์ของบริษัทฯ มีข้อมูลเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์เขียนอยู่ในหน้านี้

http://www.cats.co.th/product_q&a.html

สาระสำคัญที่ผมอ่านได้จากเว็บไซต์ของบริษัทนั้นคือ:

1) ผลิตภัณฑ์นี้คือ "อาหารเสริมเพื่อสุขภาพ 'ไม่ใช่ยารักษาโรค'"

2) ไม่มีการกล่าวอ้างว่าจะช่วยลดผลข้างเคียงของยาเคมีบำบัดแต่อย่างใด แสดงว่าข้ออ้างดังกล่าวคงเกิดจากการบิดเบือน (โดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ) ของผู้ขายเอง

3) ในคำถาม-ตอบ ข้อที่ 9 มีการกล่าวอ้างว่าผลิตภัณฑ์นี้ "ได้มาจากธรรมชาติและไม่ใช่ยารักษาโรค จึงไม่ก่อให้เกิดอาการข้างเคียงแต่อย่างใด" ซึ่งเป็นตรรกะที่ผิดพลาด ผลิตภัณฑ์ที่มาจากธรรมชาติแท้ๆ ก็ทำให้เกิดอันตรายได้ เช่น poison oak, poison ivy, พืชมีพิษทั้งหลาย, ฯลฯ

4) มีการกล่าวว่า "สามารถรับประทานร่วมกับยาได้เช่นเดียวกับอาหารประเภทอื่นๆ แต่เพื่อความมั่นใจแนะนำว่าควรปรึกษาแพทย์" ซึ่งข้อความนี้ผมคิดว่าควรจะเขียนตัวโตๆ และเขียนแปะไว้บนกล่องและด้านบนของเว็บไซต์ให้เห็นชัดเจนกว่านี้

5) ผู้ที่รับรองคุณภาพของผลิตภัณฑ์นี้คือ "สถาบันคิตะซาโตะ" ซึ่งอาจจะมีจริงหรือไม่มีจริง อาจจะเชื่อถือได้หรืออาจจะเชื่อถือไม่ได้ อาจจะมีการรับรองคุณภาพจริงๆ หรือไม่จริงก็ได้ แต่ความจริงก็คือ ผมไม่สามารถตรวจสอบได้โดยง่าย เพราะในเว็บดังกล่าวไม่มีการให้ข้อมูลเพิ่มเติมว่าสถาบันนี้อยู่ที่ใด มีเว็บไซต์และข้อมูลติดต่อของผู้รับผิดชอบหรือไม่? มีประกาศนียบัตรให้สามารถตรวจสอบได้เป็นภาษาอังกฤษหรือไม่? มีแต่ข้อมูลว่าเป็น "สถาบันอิสระซึ่งทำการวิเคราะห์โครงสร้างระดับโมเลกุลของสารที่มีอยู่ในผลิตภัณฑ์ (เบต้า-กลูแคน) กระทรวงสุขภาพ แรงงานและสวัสดิการแห่งประเทศญี่ปุ่น" ซึ่งน่าแปลกใจเหมือนกันว่าหมายความว่าอย่างไร? ทำไมสถาบัน "อิสระ" นี้จึงขึ้นกับกระทรวงแรงงาน?? บางทีอาจจะเขียนผิด บางทีญี่ปุ่นอาจจะมีระบบการจัดการที่แตกต่างจากไทย

6) ไม่พบว่ามีอยู่ของโรงงานที่ผลิต ซึ่งน่าแปลกใจ เหตุใดจึงไม่บอกสถานที่ผลิต?

7) บริษัทผู้นำเข้านี้ท่าทางจะมีตัวตนอยู่จริงๆ มีที่อยู่ของบริษัทอยู่ที่ "2521/33 ถนนลาดพร้าว แขวงวังทองหลาง เขตวังทองหลาง กรุงเทพฯ" และมีสำเนาของใบอนุญาตประกอบธุรกิจขายตรงจาก สคบ. ให้เห็นได้อยู่ที่ http://www.cats.co.th/plan9.html ซึ่งจากการอ่านดูเบื้องต้นไม่พบความไม่ชอบมาพากลใดๆ

8) ผู้นำเข้าบอกว่าผลิตภัณฑ์ได้รับการรับรองจากสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา หมายเลข อ.ย. 10-3-19051-1-0001 ผมทำการสอบจากเว็บไซต์ของ อ.ย. ที่ http://fdaolap.fda.moph.go.th/logistics/food/FSerch.asp?id=food พบว่า "มะโฮ (ผลิตภัณฑ์เสริมอาหารเบต้ากลูแคน)" ได้รับการรับรองจาก อ.ย. จริงๆ โดยสถานะกันรับรองยังคงอยู่ การรับรองนี้แสดงว่า อ.ย. รับรองว่า "ปลอดภัยเพียงพอต่อการบริโภค" ทั้งนี้ต้องเข้าใจว่าการพิจารณาอนุญาต "ไม่มีการพิสูจน์สรรพคุณใดๆ ทั้งสิ้น" (อ้างจาก http://newsser.fda.moph.go.th/food/FAQ-Ganeral01.php) ซึ่งเป็นมาตรฐานเดียวกับที่ FDA ของสหรัฐอเมริกาใช้ในการพิจารณาอนุญาตอาหารเสริม

---

โดยทั่วไปแล้วผมไม่ชอบลักษณะการทำงานของธุรกิจขายตรง โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผลิตภัณฑ์ทางสุขภาพ เพราะโครงสร้างของแรงจูงใจทางการเงินในธุรกิจแบบนี้มักก่อให้เกิดภาวะ conflict of interests (แปลว่า ผลประโยชน์ขัดกัน? / ผลประโยชน์ทับซ้อน?) ระหว่างเงินกับการให้ข้อมูลอย่างซื่อสัตย์ เปิดเผย ตรงไปตรงมา

พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือ ไม่ว่าตัวผู้ขายเองจะมีความซื่อสัตย์ส่วนตัวอยู่มากเพียงไร แต่ความซื่อสัตย์ดังกล่าวย่อมถูกกดดันจากแรงจูงใจอื่นๆ ทั้งในด้านการเงินและในด้านของตำแหน่งสถานะในบริษัท

ที่เขียนเช่นนี้ไม่ได้แปลว่าผมเชื่อว่าผลิตภัณฑ์จากการขายตรงนั้นเชื่อถือไม่ได้ ความจริงก็คือไม่เกี่ยวกันเลย ผลิตภัณฑ์จะเชื่อถือได้หรือไม่นั้นก็ขึ้นกับตัวผลิตภัณฑ์เองโดยไม่เกี่ยวกับกลยุทธ์ทางการตลาด แต่คำโฆษณาต่างหากที่อาจจะเชื่อถือไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเป็นคำโฆษณาที่มาจากบริษัทที่เชื่อถือไม่ได้

บริษัท แคทส์ ดอต คอม นั้น เชื่อถือได้หรือไม่?

ถ้าเทียบกับบริษัทขายตรงอื่นๆ เช่น เฮอร์บาลไลฟ์ หรือแอมเวย์ (ซึ่งแม้จะมีคนไม่ชอบ แต่ก็เป็นบริษัทที่มีตัวตนอยู่จริงมานานแล้ว) แล้ว ผมเห็นว่า แคทส์ ดอต คอม ยังมีชื่อเสียงน้อยกว่า แต่ถ้าเทียบกับบริษัทที่ขายปูแดงไคโตซาน (ซึ่งเป็นที่ชัดเจนแล้วว่ามีลักษณะฉ้อโกง) จากการสืบค้นเบื้องต้นก็พบว่ายังไม่มีข่าวใดๆ ที่ทำให้ แคทส์ ดอต คอม เสียหายถึงขั้นนั้น

ที่พบก็มีแค่ข่าวเล็กๆ ข่าวหนึ่งจากสยามธุรกิจที่มีหัวข้อว่า "สคบ.ลับดาบเชือด แคทส์ ดอท คอม ไม่ใช่ธุรกิจขายตรง"

http://www.mlm.in.th/สคบ.ลับดาบเชือด-แคทส์-ดอท-คอม-ไม่ใช่ธุรกิจขายตรง.html

ซึ่งดูเหมือนว่าบริษัทนี้จะเคยมีปัญหาทางเทคนิคกับสำนักงานคุ้มครองผู้บริโภค

และข่าวนี้ จาก นสพ.เส้นทางนักขาย ปีที่ 7 ฉบับที่ 152 ปักษ์หลัง ประจำวันที่ 16-31 มีนาคม 2552 มีหัวข้อข่าวว่า "ระวัง!ช่องโหว่กม.ขายตรงฯเอื้อประโยชน์แชร์ลูกโซ่"

http://forum.myaimstar.com/index.php?topic=59.0

ซึ่งเป็นข่าวที่ขยายความข่าวแรก และมีบทวิเคราะห์ว่าช่องโหว่ของกฎหมายเกี่ยวกับ สคบ. ยังมีอยู่ และเป็นเรื่องที่น่าเป็นห่วง ดังนั้นประชาชนจะต้องใช้ความระมัดระวังให้มาก ผมเข้าใจว่านั่นคงแปลว่า การที่บริษัทใดบริษัทหนึ่งอ้างว่าดำเนินการถูกต้องตามกฏของ สคบ. ก็ไม่ใช่เหตุผลเพียงพอที่จะสรุปได้ว่าบริษัทนั้น หรือผลิตภัณฑ์ของบริษัทฯ หรือคำอวดอ้างสรรพคุณของผลิตภัณฑ์ดังกล่าว จะเชื่อถือได้เสมอไป วิจารณญาณยังเป็นสิ่งสำคัญเสมอในการตัดสินใจใช้ผลิตภัณฑ์อะไรก็ตามที่แพทย์ไม่ได้สั่ง

---

ข้อสรุปเบื้่องต้น:

1) เนื่องจากบริษัทผู้นำเข้ามีตัวตนจริง และผลิตภัณฑ์ได้รับการรับรองจาก อ.ย. ว่าปลอดภัยจริง ผมก็จะไม่แสดงความเห็นแย้งใดๆ ถ้าคุณแม่คิดอยากจะลองทานดู แต่จะต้องปรึกษากับคุณหมอนภาเสียก่อน (คุณหมอนภา คือ oncologist ของคุณแม่)

2) คำกล่าวอ้างสรรพคุณที่ได้ยินจากผู้ขายครั้งแรกที่ว่าสามารถลดผลข้างเคียงของเคมีบำบัดได้ เป็นคำกล่าวที่ไร้สาระ ปราศจากหลักฐาน แม้แต่บริษัทที่นำเข้าเองยังไม่โฆษณาเช่นนั้น

3) กลไกธุรกิจขายตรงเป็นลักษณะที่น่าสงสัย และบริษัทผู้นำเข้าเคยมีปัญหากับ สคบ. จึงไม่ควรอย่างยิ่งที่จะเข้าร่วมเป็นสมาชิกกับบริษัทนี้ ควรจำกัดความสำพันธ์กับบริษัทเพียงแค่ในฐานะผู้ซื้อเท่านั้น

a year and a day

2009-02-23T17:40:00.000-05:00

It has been one year + one day since Mom got the cancer diagnosis. On Feb-22, 2008, Mom had a CT scan, a colonoscopy, a deadly diagnosis, and a life-saving colon surgery on the same day.

Over the past year, Mom has fought hard, going through the most aggressive and advanced chemotherapy for 8 months, followed by about 2 months of rests and preparations for another surgery. On Jan-9, 09, Mom had a hepatomy (liver resection) by the most elite team in the country.

Today, about 2 months after the latest surgery, Mom had her first follow-up MRI. It was done at Bamrungrat Hospital in Bangkok. She will know the results when she meets with her surgeon (Dr Boonchoo) at Bangpakok I Hospital on Mar-1, 09. Then, two days later (Mar-3), she will see her oncologist at Chula Hospital.

My sister got a speeding ticket while driving Mom to the MRI today. It's interesting that the cops give tickets to cancer patients. Hmmm, rule of law is very strict in Thailand. I guess that's a good thing for the country.

We pray for the best outcome from the MRI. Hopefully the cancer is completely gone and no follow-up procedures are neccessary. But we will do what we have to do. Mom has to be cured. We will fight to the end and the end will be a success.

Thanks to all supporters and well-wishers: friends, family, relatives, teachers, doctors, internet strangers. I will keep you updated.

รสชาติที่เปลี่ยนไป

2009-02-23T01:57:00.001-05:00

ความฝืดคอและความขมขื่น มันกลายเป็นความชื่นใจและชื่นชม เพราะสิ่งที่ได้ยินระหว่างกระเพราเป็ดคำนั้นเพียงคำเดียว

... ย้อนเวลากลับไป 15 นาที ....

ผมกำลังนั่งทานกระเพราเป็ด (จากร้านรสเด็ด ใน LA) ข้าวกล้อง (จาก 99 Ranch ใน Berkeley) และสลัด (ผักจาก Costco, น้ำสลัดจาก Berkeley Bowl) อย่างเอร็ดอร่อย ตาก็จ้องทีวีซึ่งกำลังเปิดช่อง CNBC สารคดีระหว่างอาหารเย็นมื้อนี้เป็นเรื่องของ Harvard Business School (HBS)

เรื่องราวตอนต้นเป็นการกล่าวถึงชีวิตใน HBS ว่ามันยากลำบากอย่างไรบ้าง ความกดดันมันสูงแค่ไหน การที่นักเรียนต้องทำงาน "36 ชั่วโมง ในแต่ละวัน" มันโหดร้ายเพียงใด

ฟังแล้วก็เครียด น่ากลัว หดหู่ อาหารมื้ออร่อยที่กำลังทานอยู่ก็เริ่มฝืดคอ

ดูทีวีต่อไปอีกสักพักก็เริ่มมีบทวิพากษ์วิจารณ์ว่ามีผู้ประสบความสำเร็จตั้งหลายคนที่ไม่ได้จบจาก HBS เช่น บิลล์ เกตส์ แ ห่งไมโครซอฟท์, เซอร์กี้ กับ แลรี่ แห่ง กูเกิ้ล, วอเรน บัฟเฟต์ แห่งโอมาฮา, ฯลฯ ... แท้จริงแล้วพวกเขาเหล่านั้นไม่เคยจบ business school ที่ไหนเลยด้วยซ้ำ!

ในทางตรงข้าม คนที่จบ HBS บางคนกลับทำเรื่่องงามหน้าไม่น้อย เช่น Jeffrey Skilling ซีอีโอของเอ็นรอน ซึ่งกำลังติดคุกอยู่ในขณะนี้

ฟังถึงจุดนี้ กระเพราะเป็ดของผมเริ่มเปลี่ยนรสชาติ จากแซ่บกลายเป็นเฝื่อน ผักสลัดก็เริ่มเปลี่ยนจากสดเป็นขมปี๋ ข้าวกล้องที่เคยลื่นคอก็เริ่มติดคอ

มันช่างเป็นรายการที่ไม่คู่ควรกับมื้ออาหารอย่างยิ่ง!

... พักโฆษณา ...

ผมทานอาหารของผมไปเรื่อยๆ รสชาติอาหารยังไม่ดีขึ้น ผมคิดว่าจะเปลี่ยนช่องดีหรือไม่ แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่ารีบกินให้เสร็จๆ ไปดีกว่า จะได้รีบไปทำงานต่อ ถ้าผมโชคดีผมอาจจะกินเสร็จก่อนโฆษณาจบก็ได้

ผมตักมื้อเกือบสุดท้ายขึ้นมา กำลังจะเอาเข้าปาก ผมคาดหวังรสชาติที่แย่ที่สุดจากกระเพราเป็ดคำนั้น แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้กินมัน.. รายการนั้นกลับมาอีกครั้งพอดี

ช่วงนี้ของรายการเป็นช่วงที่กล่าวถึงศิษย์เก่าที่น่าชื่นชมของ HBS: แคธี่ จูสตี (Kathy Giusti)

... ย้อนเวลากลับไป 13 ปี ...

หลังจากเรียนจบ Harvard Business School คุณ แคธี่ จูสตี ทำงานที่บริษัทยาแห่งหนึ่ง มีลูกหนึ่งคนอายุหนึ่งขวบ

อยู่ดีๆ แท้ๆ เธอก็ได้ข่าวร้าย

เธอเป็นมะเร็งชนิดที่เรียกว่า Multiple Myeloma ซึ่งในขณะนั้น ไม่มีทางรักษาได้ หมอบอกว่าเธอมีเวลาอีก 3 ปี

แคธี่ เป็นคนเก่ง และเป็นนักสู้ เธอเริ่มหาข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับมะเร็งชนิดนั้น แล้วข้อมูลที่เธอได้รับก็คือ โอกาสเธอมีน้อยมาก ไม่มียาชนิดใดที่จะช่วยยืดชีวิตเธอได้อย่างมีประสิทธิภาพ และหน่วยงานวิจัยแต่ละแห่งที่กำลังทำวิจัยเรื่องนี้ ก็ต่างทำงานเป็นภาคส่วน ไม่มีการประสานงานกันอย่างเป็นระบบ

ด้วยความเป็นผู้นำในตัวเธอ เธอตัดสินใจลุกขึ้นสู้ ไม่ใช่แค่สู้ให้ตัวเองรอด แต่เธอต้องการสู้ให้คนอื่นที่เป็นมะเร็งชนิดนี้รอดใ นที่สุด -- แม้ว่าหากเธอเองจะไม่รอดก็ตาม

เธอจัดตั้งมูลนิธิ Multiple Myeloma Research Foundation (MMRF) ขึ้นมาเพื่อหาเงินสนับสนุนงานวิจัยมะเร็ง และเธอเองก็ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ทำงานหามรุ่งหามค่ำเพื่อบริหารจัดการมูลนิธินี้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด เธอประสานงานกับหน่วยงานวิจัยและโรงพยาบาลต่างๆ 15 แห่ง

ด้วยความถนัดของเธอทางธุรกิจ เธอจึงบริหารจัดการมูลนิธินี้อย่างธุรกิจ จัดสรรผลประโยชน์ให้ฝ่ายต่างๆ มีการกำหนดเป้าหมายและเส้นตายอย่างชัดเจน มีการประเมินผลอยู่ตลอดเวลา ทุกอย่างจึงเคลื่อนที่เร็วมาก -- มันจำเป็นต้องเคลื่อนที่เร็วมาก เพราะเธอเองไม่มีเวลาเหลือมากนัก

นักข่าวถามเธอว่า "คุณสร้างมูลนิธินี้เพื่อตัวเองหรือเพื่อคนอื่น?"

เธอตอบว่า หากเธออยู่ได้แค่อีกสามปี ลูกสาวอาจจะจำเธอไมได้เมื่อเธอจากไป แต่หากมูลนิธินี้ประสบความสำเร็จบ้าง เธออาจจะอยู่ได้อีกสัก 4 ปี เมื่อลูกสาวเธออายุ 5 ขวบ ก็คงจะจำเธอได้

เธอไม่ได้อวดอ้างว่าตัวเองทำเพื่อมนุษยชาติ เธอทำเพื่อลูกสาวคนเดียวของเธอ

ผมฟังแล้วตื้นตัน นี่แหละหนา ความคิดของคนที่เป็นแม่

... เวลาผ่านไป 5 ปี ...

เธอยังไม่ตาย!

และไม่ใช่เท่านั้น เพื่อนร่วมชะตากรรมของเธออีกกว่า 50,000 คนทั่วโ ลก ต่างได้รับอานิสงส์จากยา 5 ชนิด ที่มูลนิธิ MMRF ของเธอ ได้มีส่วนสนับสนุนเงินกว่า 102 ล้านดอลล่าร์ ในการค้นพบ: Velcade, Thalomid, Revlimid, และ Doxil

เธอเองมีชีวิตรอดได้จากการทำเคมีบำบัด การปลูกถ่ายไขกระดูก และการใช้ยาขนานใหม่ที่หากเธอไม่ได้ลุกขึ้นสู้อย่างสุดชีวิตในวันนั้น อาจจะถูกค้นพบได้ไม่ทันในวันนี้

ค่าเฉลี่ยอายุขัยของผู้ที่เป็นมะเร็งชนิดนี้ เพิ่มขึ้นจาก 3-4 ปี เป็น 6-7 ปี เธอบอกว่าแม้จะฟังดูเหมือนไม่มาก แต่สำหรับผู้ป่วยแล้ว การได้รับเวลาแห่งชีวิตเพิ่มขึ้นสองเท่านั้นเป็นเรื่องน่าอัศจรรย์ไม่น้อยเลย

เธอได้รับเวลาแห่งชีวิตคืน มากกว่าสองเท่า

... เวลาผ่านไป จนถึงปัจจุบัน ...

เธอยังมีชีวิตอยู่ ยังคงทำงานอยู่กับมูลนิธิ MMRF และวันนี้เธออยู่ในจอทีวีข้างหน้าผม ในฐานะศิษย์เก่าตัวอย่างของ Harvard Business School

เพื่อนๆ สมัยเรียน ได้ช่วยเธอเขียนแผนธุรกิจของมูลนิธิตั้งแต่เริ่มต้น ความรู้ที่เธอได้เรียนมาช่วยให้เธอค้นพบวิธีดำเนินการอย่างเป็นระบบ และที่สำคัญที่สุด ประสบการณ์ที่แข็งกล้าของเธอสอนให้เธอเป็นนักสู้และนักแก้ปัญหา เมื่อเธอพบว่าตนเองเป็นมะเร็งเธอก็หาวิธีแก้ตามแบบฉบับของเธอ

นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอยังมีชีวิตอยู่ได้ เธอมีชีวิตอยู่กับลูกสองคนของเธอ และมูลนิธิ MMRF ซึ่งกำลังพยายามวิจัยพัฒนายาอีกกว่า 30 รายการ ด้วยความหวังจะรักษามะเร็งชนิดนี้ให้หายขาดได้ในทุกคน

... เวลาผ่านไปเ พียงชั่วขณะ ...

อาหารอร่อยแล้ว กระเพราเป็ดคำนั้นเคลื่อนเข้าปากผม ผมเคี้ยวและกลืนอย่างเอร็ดอร่อยได้อีกครั้ง ความฝืดคอและความขมขื่น มันกลายเป็นความชื่นใจและชื่นชม เพราะสิ่งที่ได้ยินระหว่างกระเพราเป็ดคำนั้นเพียงคำเดียว

... จบ ...

วิดิโอ จาก CNBC: http://www.cnbc.com/id/15840232?video=946536690

(แค่บางส่วน)

วิดิโอ จาก CNN: http://money.cnn.com/video/#/video/news/2008/03/07/gw.cancer.cnnmoney

(ออกอากาศตั้งแต่ มี.ค. 08)

เว็บไซต์ของมูลนิธิ MMRF: http://www.multiplemyeloma.org/foundation/1.19.php

(บริจาคเงินได้ที่นี่)

มาฆบูชา น่าอัศจรรย์จริงหรือ?

2009-02-09T03:18:00.001-05:00

เมื่อครั้งผมอยู่ ป.3 (grade school) ผมได้รู้จักวันมาฆบูชา แล้วผมก็งุนงงสงสัย วันนี้ซึ่งผมอยู่ปี 3 (grad school) ผมได้รับคำตอบ

ผมถูกสอนว่า วันมาฆบูชาเป็นวันที่มี "สิ่งอัศจรรย์" เกิดขึ้น 4 ประการ (technical term: "จาตุรงคสันนิบาต")

1) พระอรหันต์ 1250 รูปมาเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า

2) ทุกรูปเป็นพระที่พระพุทธเจ้าทรงบวชให้ (technical term: "เอหิภิกขุ")

3) การประชุมเกิดขึ้นโดยไม่ได้นัดหมาย

4) เป็นวันเพ็ญเดือนสาม (== เดือนมาฆะ)

เอ๊ะ .. มันน่าอัศจรรย์จริงๆ หรือ?

ข้อ 1: สาวกของพระพุทธเจ้ามีอยู่มาก 1250 ไม่ใช่ตัวเลขที่สูงจนน่าอัศจรรย์ แต่ก็ยอมรับว่าเป็นเลขสวย (1250 = 5*5*5*5*2 = 5^4 * 2) แต่ถ้าเป็น 3125 จะสวยกว่ามาก (3125 = 5^5)

ข้อ 2: พระพุทธเจ้าทรงบวชให้คนตั้งเยอะแยะ และไม่เป็นที่ชัดเจนว่่านอกจาก 1250 รูปซึ่งเป็นเอหิภิกขุนั้นแล้ว ยังมีพระอรหันต์รูปอื่นซื่งไม่ใช่เอหิภิกขุอยู่ในบริเวณนั้นอีกหรือไม่

ข้อ 3: การที่ท่านเหล่านั้นไม่ได้นัดกันไม่ใช่เรื่องแปลก ผมเชื่อว่าทุกวันย่อมมีพระอรหันต์มาเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าเป็นเนืองนิจอยู่แล้ว อาจจะมีมากบ้าง น้อยบ้าง แล้วแต่วัน บางวันอาจจะมีร้อยรูป บางวันพันรูป บางวัน 1024 รูป บางวัน 2048 รูป ฯลฯ แต่เผอิญว่าวันนั้นมี 1250 รูป เลขสวยดี ก็เลยเป็นเรื่องขึ้นมา อีกทั้งในตำนานก็ไม่ได้บอกด้วยว่า 1250 เป็นจำนวนพระอรหันต์ที่มากที่สุดที่มาเฝ้าพระพุทธเจ้าในวันเดียวกัน

อีกอย่าง ถ้าท่านเหล่านั้นนัดกันมาได้สิ ถึงจะน่าแปลก สมัยนั้นโทรศัพท์ก็ไม่มี จดหมายก็ต้องใช้ม้าเร็วส่ง ไม่มีรถยนต์ ไม่มี air mail ไม่มีอีเมลล์ ไม่มี facebook ไม่มี hi-5 การนัดกันคงจะยากกว่าการไม่นัดกัน

ข้อ 4: วันเพ็ญเกิดขึ้นทุกเดือน ไม่ใช่เรื่องน่าอัศจรรย์อยู่แล้ว การที่วันนั้นเป็นวันเพ็ญยิ่งทำให้ข้อ 3 เสียความน่าอัศจรรย์เข้าไปอีก เพราะว่าวันเพ็ญเป็นวันที่มีแสงสว่าง เหมาะกับการเดินทาง เหมาะกับการนั่งฟัง lecture ยามค่ำคืน

ผมจึงนั่งงง ว่าวันนี้มีความสำคัญอย่างไรกันแน่?

...

"โอวาทปาติโมกข์" ใช่แล้ว! โอวาทปาติโมกข์!

ความสำคัญอีกประการหนึ่งของวันมาฆบูชาก็คือ เป็นวันที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงธรรมชื่อว่า "โอวาทปาติโมกข์" ซึ่งได้ชื่อว่าเป็น "หัวใจของพระพุทธศาสนา" มีใจความสรุปคือ: 1) ทำดี 2) ละชั่ว 3) ทำใจให้ผ่องใส

ความจริงข้อนี้ไม่ได้ถูกจัดเป็นหนึ่งในสี่เรื่องอัศจรรย์ แต่ก็เป็นเรื่องที่ปรากฎในหนังสือเรียนพระพุทธศาสนาทุกเล่ม

ดังนั้นหากวันมาฆบูชาจะมีความสำคัญ ก็คงไม่ได้สำคัญที่สิ่งอัศจรรย์ข้างต้นเหล่านั้น แต่สำคัญที่ใจความข้อสุดท้ายนี้ต่างหาก ที่ว่าพระพุทธเจ้าได้ทรงแสดงธรรมอันเป็น tag line / slogan / mission statement / motto / catch phrase / axiom / thesis statement ของพระพุทธศาสนา

การยกคำสอน "ทำดี ละชัว ทำใจให้ผ่องใส" ขึ้นเป็นหัวใจของศาสนานั้น ถือได้ว่าเป็นกลยุทธ์ทางการตลาดที่สำคัญ เพราะเป็นสิ่งที่สั้น ง่าย ได้ใจความ สามารถแบ่งแยกลักษณะของศาสนาพุทธออกจากศาสนาอื่นได้อย่างชัดเจน ที่เห็นได้ชัดก็คือศาสนานี้เชื่อว่ามนุษย์สามารถ "เลือก" ที่จะทำหรือไม่ทำได้ด้วยตนเอง (เชื่อใน free will), ไม่ยึดมั่นในพระเจ้า (ไม่ได้ปฏิเสธว่าไม่มีพระเจ้า แต่ไม่ได้ให้ความสำคัญ), และให้ความสำคัญอย่างยิ่งกับจิตใจ

แต่กระนั้น ... หากลองพิจารณาดูว่า พระพุทธเจ้าทรงแสดงธรรมทุกวัน แสดงหลักธรรมต่างๆ อื่นๆ อีกมากมาย ทำไมวันที่พระองค์แสดงหลักธรรมข้ออื่นจึงไม่เป็นวันสำคัญบ้าง?

ผมจึงต้องนั่งงงต่อไป

...

wikipedia! ใช่แล้ว wikipedia!

ผมเก็บความงุนงงสงสัยมานานหลายปี แต่ผมไม่เคยวิกิพีเดียเรื่องนี้ดูเลยสักครั้งเดียว (ในที่นี้ "วิกิพีเดีย" เป็น verb) ผมจึงลองเข้าไปอ่านดู ก็พบว่า...

วันนี้เป็นวันเพ็ญเดือนมาฆะ (เดือนสาม) ครั้งแรกหลังการตรัสรู้ นับเป็นเวลา 9 เดือนพอดี ดังนั้นจึงเป็นเรื่องมีเหตุมีผลที่วันเพ็ญเดือนสามครั้งนี้จะมีความพิเศษมากกว่าวันเพ็ญเดือนสามครั้งอื่นๆ

แต่.. วันเพ็ญเดือนสามแล้วไง? มันสำคัญอย่างไร?

อ่านต่อไปจึงได้เรียนรู้ว่า: "วันเพ็ญเดือนสาม" เป็นวันสำคัญของศาสนาพราหมณ์ มีชื่อทางเทคนิคว่า "วันศิวาราตรี" ผู้คนจะทำการบูชาพระศิวะด้วยการ "ลอยบาป" หรือล้างบาปด้วยน้ำ

พระอรหันต์ 1250 รูปนั้น ล้วนเคยนับถือศาสนาพราหมณ์มาก่อน และเคยทำพิธีลอยบาปมาทุกปี จนกระทั่งปีนี้เป็นวันเพ็ญเดือนสามครั้งแรกที่พวกท่านเหล่านั้นจะไม่ได้ทำพิธีให้พระศิวะอีกต่อไป ตรงกันข้าม! ท่านกลับยกขบวนกันมาเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าแทน

การที่พระพุทธเจ้าเลือกแสดงธรรมที่เป็นหัวใจของศาสนาในวันนี้ จึงเป็น milestone ที่สำคัญ เพราะจัดว่าเป็นการประกาศชัยชนะ (ในไตรมาสที่สาม)

Mission Accomplished!

วันมาฆะบูชามีความอัศจรรย์อย่างนี้นี่เอง :)

FREE Mac Software WE ALL should have

2008-10-01T18:55:00.001-04:00

These are the free software I think everybody should have. They are for Macs. But some of them run on Windows or Linux, too.

- Magic Number Machine

= a calculator, taking parenthesized expressions

- iRed Lite

= Apple Remote's utility, powerful & customizable

- Smultron

= text editor for programmers or web developers

- Adium

= multi-protocol chat. works with google talk, msn

- Pastor

= password organizer, encrypted, fast & simple

- Alarm Clock (by Robbie Hanson)

= alarm clock. can wake your mac up from sleep. can use music. has "easy wake" feature.

- Cyberduck

= FTP client

- Deep Sleep

= hibernating your mac

- Google Earth

= satellite images of the world

- Transmission

= BitTorrent client, fast, clean, and simple

- Chicken of the VNC

= remote desktop software. works with Windows.

- GIMP

= image editor

- OnyX

= access to mac's hidden features

- KNOPPIX

= bootable linux CD, to help your PC friends recover data when their Windows can't boot.

วันแม่++

2008-08-12T11:51:00.004-04:00

ผมใส่เสื้อขาว กางเกงขาสั้นสีแดง มีสายสีแดงสองสายคาดกางเกงไว้กับหัวไหล่เพื่อไม่ให้กางเกงหลุด มองซ้าย-มองขวา เห็นเพื่อนๆ ยืนอยู่ในแถวหน้ากระดานเดียวกัน ทุกคนใส่ชุดแบบเดียวกันหมด .. เอ ไม่ใช่สิ พวกผู้หญิงใส่กระโปรง ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมผู้หญิงต้องใส่กระโปรง ผู้ชายต้องใส่กางเกง แต่ไม่เป็นไร นั่นยังไม่ใช่สิ่งที่ผมสงสัยที่สุดในวันนี้ ... มองซ้าย-มองขวา อีกครั้ง ... เอ๊ะ เพื่อนผู้ชายคนอื่นมันมีโบสีแดงที่กระดุมคอเสื้อด้วยแฮะ แต่ทำไมผมไม่มี? ผมลืมใส่มาหรือ? หรือว่าผมทำหายไปไหนเมื่อไหร่? หรือว่าโดยปกติผมก็ไม่เคยมีโบสีแดงอยู่แล้ว? ผมไม่รู้ ผมไม่เคยแต่งตัวเอง ผมไม่เคยกินข้าวเองโดยไม่มีคนป้อนหรือบังคับ ผมก็เลยไม่รู้เลยว่าผมเคยมีโบสีแดงหรือไม่ ตอนนี้รู้แต่ว่า คนอื่นๆ มี แต่ผมไม่มี .. แต่ไม่เป็นไร นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมสงสัยมากที่สุดในวันนี้

วันนี้เป็นวันแม่แห่งชาติ ผมได้ยินเสียงคุณครูประกาศว่าอย่างนั้น และครูก็พูดอะไรไปเรื่อยๆ และอยู่ดีๆ เพื่อนๆ คนอื่นๆ ก็ร้องเพลงเพลงนึงขึ้นมา และผมก็ขยับปากร้องตาม ผมก็ร้องไปอย่างนั้นเองตามที่เคยได้ยินมา ร้องได้บ้างไม่ได้บ้างก็ไม่มีใครถือสา เนื้อเพลงบอกว่า "แม่นี้มีบุญคุณ" อะไรสักอย่างนี่แหละ ผมไม่ได้ใส่ใจในความหมายของมัน รู้แต่ว่าตัวเองมีหน้าที่ร้องก็ร้องไป ผมและเพื่อนๆ ยืนร้องอยู่บนเวที ส่วนข้างล่างเวทีเป็นพวกครูๆ และคนแปลกหน้าเยอะแยะ

สักพัก พอเพลงจบ ผมก็เห็นเพื่อนคนหนึ่งสวัสดีคุณแม่ซึ่งยืนอยู่ข้างล่าง สักพักเพื่อนอีกคนก็มองเห็นแม่ตัวเองและสวัสดีบ้าง บางคนแม่ก็วิ่งเข้ามาหน้าเวทีให้ลูกเข้าไปไหว้ใกล้ๆ บางคนก็โบกไม้โบกมือกันห่างๆ

"อ้าว! มีอะไรแบบนี้ด้วยหรือ???" ... นั่นแหละคือสิ่งที่ผมสงสัย!

ที่แท้คนแปลกหน้าข้างล่างต่างเป็นเหล่า "แม่ๆ" ของลูกๆ นักเรียนอนุบาล 1 รร.นารานุบาล (จ.ชลบุรี) ซึ่งมาร่วมชมการร้องเพลง "ค่าน้ำนม" ที่ผมและเพื่อนๆ ได้ร้องไป ทีแรกผมนึกว่าแม่ทุกคนคงถูกเชิญมา จึงมองหาแม่ตัวเองบ้าง มองไปทางโน้นก็ไม่เจอ ทางนี้ก็ไม่เจอ มองหายังไงยังไงก็หาไม่เจอ จึงนึกไปว่า โอโห คุณแม่(ของเรา)ใจร้ายจังเลย คุณแม่คนอื่นเขามากันหมด แต่ทำไมคุณแม่ถึงไม่มา?!??!??!?

... ง่าๆๆ เง่อๆๆ เฮ่อๆๆ ฮือๆๆ ... แงๆๆ

ผมร้องไห้

นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมร้องไห้ในวันแม่แห่งชาติ

และนั่นก็เป็นครั้งสุดท้ายที่ผมร้องไห้ในวันแม่แห่งชาติเช่นเดียวกัน

ใช่แล้ว! ผมไม่ได้ร้องไห้เพราะซาบซึ้งในพระคุณแม่ ผมเด็กเกินไปที่จะรู้สึกเช่นนั้นได้ ผมร้องไห้เพราะโกรธคุณแม่ต่างหากที่ไม่มาร่วมงาน .. ตอนเด็กๆ ผมมักจะร้องไห้เสมอๆ ในทุกๆ คร้ังที่ไม่ได้สิ่งที่ตนเองต้องการ เมื่อใดที่ผมโดนคุณแม่บังคับป้อนข้าว ผมร้องไห้, เมื่อใดที่ผมตื่นมาแล้วไม่เจอคุณแม่ในระยะเอื้อมมือถึง ผมร้องไห้, เมื่อใดที่อยากได้ของเล่นแล้วคุณแม่ไม่มีสตางค์ซื้อให้ ผมร้องไห้, เมื่อใดก็ตามที่ผมอารมณ์ไม่ดี แล้วไม่รู้จะโทษใครดี ผมโทษคุณแม่ แล้วผมก็ร้องไห้!

วันนั้นคุณแม่ไม่ได้มาร่วมงานวันแม่ที่โรงเรียนนารานุบาลก็เพราะคุณแม่ต้องขายของที่ริมหาดบางแสนทุกวัน เพื่อหาเงินเลี้ยงลูกสามคน และเพื่อจ่ายค่าเทอมโรงเรียนอนุบาลให้กับผม คุณแม่ต้องทำงานทุกวันไม่มีวันหยุด ไม่ว่าจะเป็นวันแม่ วันลอยกระทง วันปีใหม่ หรือวันเกิดคุณแม่ คุณแม่ก็ไม่เคยได้หยุด

- - - - -

ผมใส่เสื้อสีขาว กางเกงขาสั้นสีกากี เสื้ออยู่ในกางเกง คาดเข็มขัดสีน้ำตาลหัวทองเหลือง ผมยืนเป็นคนที่สามจากหัวแถวนักเรียนชาย ผมเป็นนักเรียนชั้น ป.3 โรงเรียนจันทรวิทยา (เขตคลองสาน, กรุงเทพฯ) ที่เกือบจะตัวเล็กที่สุดในห้อง

ปีต่อมา ผมเป็นเด็ก ป.4, ปีต่อมาเป็นเด็ก ป.5, ปีต่อมาเป็นเด็ก ป.6

วันที่ 12 สิงหาคม ของปี 34, 35, 36 เป็นฉากเดียวกันทั้งสามปี

ทุกคนร้องเพลง "ค่าน้ำนม", มีคุณครูพูดสอนถึงพระคุณแม่, มีเพื่อน/รุ่นพี่ นักเรียนออกไปอ่านกลอนวันแม่ อ่านเรียงความเรื่องพระคุณแม่, มีพระอาจารย์เทศนาสอนเรื่องพระคุณแม่ .. บางทีก็มีการให้นักเรียนหลับตาสงบนิ่ง ขณะที่มีการเล่าเรื่องตัวอย่างของแม่ที่เสียสละ อดทนลำบากเลี้ยงลูกหลายคน เรื่องของลูกที่ไม่ค่อยจะเอาไหน แต่พอโตขึ้นมาก็สำนึกในพระคุณแม่ ...ในวันที่สายเกินไป

หลายคนร้องไห้

บางคนปล่อยโฮต้ังแต่ยังไม่เริ่มบรรยาย .. ผมมองว่าเพื่อนกลุ่มนี้คงจะ 1) มีจินตนาการส่วนตัวที่สูงมาก ประกอบกับจิตใจที่อ่อนโยนอย่างยิ่ง หรือไม่ก็ 2) ผิดคิว (อย่างแรง)

บางคนก็ยืนนิ่ง ทีแรกทำท่าเบื่อๆ เหมือนโดนบังคับให้ฟัง แต่พอฟังไปสักพักก็เริ่มคลายทิฏฐิ มีน้ำตาคลอเบ้า และเพิ่มปริมาตรน้ำตาขึ้นเรื่อยๆ พอจบเรื่อง (ซึ่งมักจบอย่างเศร้าๆ) ก็ปล่อยโฮออกมาเต็มพิกัด

บางคนก็ฟังไปเรื่อยๆ โดยยังไม่มีอาการอะไร แต่พอเรื่องราวพาดเกี่ยวไปตรงหรือเฉียดกับชีวิตส่วนตัวของตนเอง ก็ร้องไห้ฟูมฟาย เหมือนกับว่าโดนจี้จุด

นักเรียนแต่ละคนมีวิธีการแสดงออกที่แตกต่างกัน แต่สิ่งที่สังเกตได้ก็คือว่า พอเสร็จสิ้นจากการบรรยายทั้งปวงแล้ว แทบทุกคนจะต้องทำหน้าซึมๆ และมีร่องรอยของน้ำตาบนใบหน้าไม่มากก็น้อย บางคนก็เห็นแค่คราบน้ำตาซึมๆ ที่ขอบตา บางคนก็เละเทะเต็มใบหน้า บางคนก็มีขี้มูกด้วยเพราะว่าร้องไห้ขี้มูกโป่งกันเลยทีเดียว

แต่นักเรียนส่วนน้อยบางคน จะด้วยความขวางโลก ความท้าทาย ความไม่สำนึกพระคุณแม่ หรือด้วยความไร้จิตใจอย่างไรก็แล้วแต่ กลับมีสีหน้านิ่งเฉย ไม่มีอาการซาบซึ้งจนน้ำตาไหลแต่อย่างใด

ผมเป็นหนึ่งในคนกลุ่มน้อยเหล่านั้น

ผมไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจะต้องร้องไห้ ผมไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องมาบอกกันทำไมว่าแม่มีบุญคุณอย่างนั้นอย่างนี้ ในเมื่อผมรู้อยู่แก่ใจแล้วว่าคุณแม่ของผมเองทำสิ่งต่างๆ ให้กับผมมากกว่าแม่ที่ยกตัวอย่างมาเป็นเรื่องเล่าใดๆ ทั้งสิ้น, เสียสละและเหนื่อยยากมากกว่าใครในโลกนี้ทั้งสิ้น, และเป็นผู้ให้โดยบริสุทธิ์ใจไม่หวังอะไรตอบแทนทั้งสิ้น ... เรื่องแบบนี้ผมคิดว่าทุกคนคงจะรู้อยู่แก่ใจได้เองมานานแล้ว ไม่น่าจะต้องมีการบอกกันเป็นคำพูด เป็นเรื่องยากที่อยู่ดีๆ ผมจะรู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาอย่างฉับพลันทันใดในเรื่องที่ผมรับรู้และระลึกถึงมาโดยตลอดทุกวันอยู่แล้ว

แต่บางครั้ง ผมก็ต้อง(พยายาม)ไหลตามน้ำ

ผมเข้าใจว่าคงไม่ใช่เรื่องดีที่จะทำลายบรรยากาศ ผมรู้ว่าคงจะเท่ไม่น้อยหากผมจะร้องไห้เบาๆ ไปกับเขาบ้างเหมือนกัน ผมจึงพยายามสร้างอารมณ์ร่วมโดยการตั้งใจฟังและจินตนาการตามไปทุกฉากทุกตอนอย่างใกล้ชิด บางครั้งเรื่องราวก็สะกิดใจให้ซาบซึ้งได้จริงๆ แต่ก็ไม่มากพอที่จะทำให้น้ำตาไหลได้ เพราะมันไม่ใช่เรื่องของตัวเอง แต่ครั้นพอคิดถึงเรื่องตัวเองมันก็ยังไม่รู้สึกเศร้า เพราะการที่ระลึกถึงบุญคุณของคุณแม่ตัวเองนั้นมันทำให้รู้สึกดีใจ ดีใจที่เรามีแม่ที่ดีอย่างนี้ ที่เหนื่อยเพ่ือลูกขนาดนี้ ดีใจที่แม่สอนเราให้ขยันเรียน สอนให้พูดจาไพเราะกับผู้ใหญ่ สอนให้ซื่อสัตย์ สอนให้คิดเลขเป็น สอนให้อ่านภาษาไทยเป็น ฯลฯ ดังนั้นเราต้องตอบแทนพระคุณแม่ แต่ตอนนี้จะทำอะไรได้บ้างล่ะ? ก็คงได้แค่ขยันเรียน (ก็ขยันแล้วนะ) ไม่เกเรหนีเที่ยว (ก็ไม่มีปัญญาจะไปเที่ยวไหนอยู่แล้ว หลงทางประจำ) ประหยัดเงิน (ก็ประหยัดสุดๆ แล้วเพราะวันๆ ไม่ได้ใช้สตางค์เลย) .. ก็เป็นอันว่าตอนนี้ทำดีที่สุดแล้ว ลองวางแผนเผื่ออนาคตดู เราคงต้องเรียนให้สูงๆ หางานดีๆ ทำงานให้รวยๆ เอาเงินมาให้แม่ แม่จะได้พัก จะได้สบาย แต่ที่สำคัญกว่าเงินคือเราต้องซื่อสัตย์ ต้องมีสัจจะ เพราะเรื่องนี้แม่สอนไว้เสมอ แม่สอนโดยการทำตัวเป็นตัวอย่าง

... อ้าว! ฮึ้ย! คิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว มันก็ยังเป็นเรื่องที่เป็นเหตุเป็นผล เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ เป็นเรื่องที่ต้องยึดถือปฏิบัติ แต่ก็ไม่เห็นว่ามันจะรู้สึกเศร้าจนร้องไห้ ... เพื่อนๆ เขาร้องไห้กันใหญ่แล้ว เราจะทำอย่างไรดี เราจะต้องร่วมสร้างบรรยากาศนี้ให้ได้ เราต้องหาวิธี

ผมหาว

... โดยพยายามหุบปาก ทุกครั้งที่หาวน้ำตาจะไหลออกมานิดนึง พอหาวหลายครั้งเข้า ตาก็จะชุ่มๆ จมูกก็จะมีสีแดงเรื่อๆ คล้ายกับว่าเพิ่งร้องไห้มาเบาๆ เพราะซาบซึ้งในพระคุณแม่ พอเป็นพิธี

เพื่อนๆ ก็สามารถมองกันได้อย่างไม่เคอะเขิน ทุกคนชื่นชมในความเป็นคนกตัญญูรู้คุณคนของเพื่อนๆ ทุกคน

เป็นอันเสร็จพิธี

- - - - -

ผมใส่เสื้อเชิ้ตสีน้ำตาล กางเกงขายาวสีน้ำตาล ไม่ใส่เข็มขัด (เพราะอ้วนเกินไปจนพุงคับกางเกงแล้ว) ผมนั่งอยู่บนโซฟาสีขาว มองไปที่ทีวีจอแบนเครื่องสีดำซึ่งแขวนอยู่บนผนังห้องด้านหน้า

คุณแม่นอนอยู่บนเตียงข้างๆ คุณแม่ใส่เสื้อฟ้า กางเกงฟ้า ที่ขาเตียงมีล้อ บนเสื้อผ้าคุณแม่มีตรา "รพ.กรุงเทพพัทยา" ที่แขนคุณแม่มีสายน้ำเกลือ ในขวดน้ำเกลือมียาปฏิชีวนะและยากระตุ้นการสร้างเม็ดเลือดขาว

กว่า 26 ปีที่คุณแม่เลี้ยงผมมา และกว่า 55 ปีที่คุณแม่ต้องเหนื่อยยากลำบากกายมาโดยตลอด ทำให้คุณแม่ต้องผ่านมลภาวะมากมาย ผ่านความเครียดนานับประการ ผ่านการทานอาหารที่อาจมีสารพิษตกค้าง ผ่านสารเคมีอันตรายจากการดำรงชีวิตอย่างเร่งรีบ ที่ต้องดูแลลูกจนไม่มีเวลาดูแลตนเอง ... คุณแม่เป็นมะเร็งที่ลำไส้ใหญ่ คุณหมอตรวจพบเมื่อ 5 เดือนกว่าๆ ที่แล้ว คุณแม่รับการรักษามาเรื่อยๆ ด้วยการผ่าตัดตามด้วยยาเคมีบำบัดชนิดใหม่ล่าสุด ที่ รพ.จุฬาลงกรณ์

คุณแม่ต้องรีบมาโรงพยาบาลเมื่อ 4 วันที่แล้วเนื่องจากภาวะเม็ดเลือดขาวต่ำ อันเป็นผลข้างเคียงของยาเคมีบำบัด ตอนนี้คุณแม่อาการดีขึ้นแล้ว แต่ก็หมดเรี่ยวแรง เบื่ออาหารมาก มือและแขนก็พรุนไปหมดจากการโดนเจาะเลือดและเจาะน้ำเกลือ

วันนี้เป็นวันแม่แห่งชาติ

ผมนั่งดูรายการต่างๆ ทางโทรทัศน์ มีผู้คนออกมาพูดถึงพระคุณแม่กันมากมาย มีคนมาร้องเพลง "ค่าน้ำนม", เพลง "อิ่มอุ่น", และเพลงสำหรับแม่ต่างๆ มากมาย บางคนพูดไปร้องไห้ไป ร้องเพลงไปร้องไห้ไป เล่าเรื่องแม่ของตัวเองไป ก็ร้องไห้ไป

ผมไม่ได้ร้องไห้ ไม่แม้แต่จะรู้สึกว่ามีน้ำตาคลอเบ้า

ถึงตอนนี้ผมไม่ต้องพยายามสร้างอารมณ์เศร้าอะไรอีกแล้ว ถึงตอนนี้ผมไม่ต้องอาศัยใครให้มาบอกแล้วว่าแม่มีพระคุณกับผมอย่างไร ผมรู้แต่ว่าตอนนี้ผมมีแทบทุกอย่างที่ผมต้องการ และคนที่ให้ผมมาก็คือคุณแม่ ... ถึงตอนนี้ผมไม่ต้องการให้ใครมาบอกผมอีกแล้วว่าการเห็นคุณแม่ตัวเองเจ็บป่วยนั้น มันเจ็บปวดขนาดไหน

ผมทราบและรู้สึกดีว่าคุณแม่คนที่อยู่ข้างๆ ผมนี้ สำคัญและยิ่งใหญ่สำหรับผมสักเพียงไหน

วันแม่มีปีนี้ผมก็ยังคงไม่ร้องไห้ ไม่ใช่เพราะไม่ซาบซึ้งหรือไม่มีความรู้สึกร้อนหนาวอะไร แต่เป็นเพราะความรู้สึกนั้นมันสูงเป็นล้นพ้น จนผมร้องไม่ออกต่างหาก

วันแม่ปีนี้ ผมอยากให้คุณแม่ผมหายป่วยครับ

Mom admitted in Bangkok Hopital Pattaya

2008-08-08T10:16:00.003-04:00

/* เนื่องจาก free wifi ที่โรงพยาบาลให้ใช้เว็บได้อย่างเดียว ไม่สามารถใช้ FTP ได้ ทำให้ไม่สามารถอัพเดตเว็บข่าวคุณแม่ที่ suwannatat.com/lek ได้โดยสะดวกในขณะนี้ จึงนำข่าวมาแปะไว้ที่นี่ไปพลางก่อน */

8 August 2008

เมื่อวานนี้คุณแม่อ่อนเพลีย นอนทั้งวัน ทานอาหารได้น้อย ตอนหกโมงเย็นมีไข้ 37.75 องศาเซลเซียส ทานยา tylenols สองเม็ด หลังจากนั้นสักพักลองวัดไข้ใหม่พบว่าไข้ลด (ต่ำกว่า 37) เวลาหัวค่ำคุณแม่มีอาการจุกท้อง ปวดท้องมาจนถึงตอนเช้า

10:45 am วันนี้คุณแม่เพลียมาก ตื่นแล้วแต่ลุกจากเตียงไม่ไหว บ่นว่าจุกท้องมาทั้งคืน ไม่ยอมทานอะไรเลย วัดไข้ได้สูงถึง 39.45 องศาเซลเซียส! วัดใหม่อีกครั้งได้ 39.12 นับว่าเป็นไข้ที่สูงมากที่สุดเป็นประวัติการณ์ โทรปรึกษาพยาบาลที่ตึกหลิ่มซีลั่นชั้นบน รพ.จุฬาลงกรณ์ ได้รับคำแนะนำว่าให้รีบไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดทันที

11:00 am ทานยา tylenols สองเม็ด เตรียมตัวไปโรงพยาบาลกรุงเทพพัทยา

11:45 am คุณแม่ไม่อยากไปโรงพยาบาล บอกว่าหายแล้ว จึงให้ทาน Ensure ไปหนึ่งแก้ว (เป็นมื้อแรกของวันนี้) ลองวัดไข้ดูอีกครั้ง พบว่าไข้ยังสูงเกิน 39 องศาเซลเซียส จึงรีบมาที่โรงพยาบาลกรุงเทพพัทยา คุณหมอห้องฉุกเฉินส่งต่อให้หมออายุรศาสตร์ พ.ญ. สุมาลี คิวเจริญ คุณหมอสั่งตรวจเลือด CBC, เพาะเชื้อจากเลือด, ตรวจเอกซ์เรย์ปอด, ตรวจปัสสาวะ จากนั้น admit ที่ตึกใหม่ ชั้น 10 ห้อง 10518 ให้น้ำเกลือ พยาบาลบอกว่าจะเฝ้าดูปริมาณน้ำที่ดื่มเข้าไปกับปริมาณปัสสาวะโดยให้ดื่มน้ำจากเหยือกที่เตรียมไว้ให้เท่านั้น และให้ปัสสาวะลงในภาชนะที่เตรียมไว้เท่านั้น

3:45 pm ทานยาลดไข้เม็ดกลมสีเหลือง สองเม็ด + ยาอื่นๆ (ยาที่มีอยู่เดิม) พยาบาลบอกว่าปริมาณเกล็ดเลือดต่ำ (5 หมื่นกว่าๆ) ส่วนจำนวนเม็ดเลือดขาวสูง บ่งบอกถึงการติดเชื้อ (มาทราบภายหลังจากแพทย์ว่าอ่านผลผิด (ดูด้านล่าง)) คุณแม่มีอาการหนาวสั่นมาก

4:10 pm คุณแม่นอนหลับ หยุดสั่นแล้ว

4:35 pm โทรไปที่หลิ่มซีลั่นบนอีกครั้ง พยาบาลบอกว่าโดยปกติการให้ยาปฏิชีวนะโดยการฉีดจะต้องนอนโรงพยาบาล 3-5 วัน แนะนำให้โทรปรึกษาหมอที่ว่องวานิช ชั้น 4 อีกครั้งก่อนมาโรงพยาบาลในวันจันทร์ที่จะถึงนี้

4:40 pm โทรไปที่แผนกมะเร็งวิทยา ชั้น 4 ตึกว่องวานิช รพ.จุฬาลงกรณ์ เพื่อแจ้งข่าว พี่เจ้าหน้าที่บอกว่าให้รักษาที่ รพ.กรุงเทพพัทยา ไปก่อนจนกว่าจะแข็งแรงดีแล้วจึงโทรไปทำนัดใหม่ที่ รพ.จุฬาฯ ส่วนที่นัดไว้วันจันทร์นี้คาดว่าคงจะไปไม่ทัน คงจะต้องยกเลิกนัดไปก่อน

5:15 pm คุณแม่เพิ่งจะทานข้าวมื้อแรก เป็นก๋วยเตี๋ยวเส้นใหญ่น้ำ (ซื้อจากข้างโรงเจ) ทานได้น้อย จากนั้นทานยาอมแก้เจ็บคอและฆ่าเชื้อเม็ดสี่เหลี่ยมสีเหลือง (Sigatricin Lozenge Tablet ประกอบด้วย Tyrothricin 1 mg, Benzocaine 1 mg, Benzethonium chloride 0.5 mg)

5:40 pm พญ.สุมาลี แวะมาเยี่ยม คุณหมอบอกว่าจริงๆ แล้วคุณแม่มีเม็ดเลือดขาวน้อยมาก ราวๆ 1600 (ต่อไมโครลิตร?) ค่าปรกติต้องอยู่ที่ 4-8 พัน ดังนั้นคุณหมอจะให้ยาปฏิชีวนะโดยการฉีด ส่วนอาการจุกท้องซึ่งทุเลาลงแล้วน่าจะเกิดจากกรดในกระเพาะอาหารไหลย้อนกลับ สามารถใช้ยารักษาได้ ไม่น่ากังวลมากนัก

6:00 pm คุณอาร์ท (คุณพรรณิภา พยาบาลวิจัยซึ่งดูแล case ของคุณแม่ที่ รพ.จุฬาฯ) โทรมาสอบถามข่าว ได้แจ้งข่าวไปแล้ว คุณอาร์ทกำชับว่าเมื่อออกจากโรงพยาบาลแล้วให้ขอสำเนาแฟ้มประวัติรวมทั้งผลเลือดมาด้วย และให้โทรไปเพื่อทำนัดใหม่

6:15 pm คุณแม่จุกท้องมากอีกครั้ง พยาบาลนำยาเม็ดมาให้

7:00 pm คุณแม่มีอาการหนาวสั่น ตอนนี้มีขวดน้ำเกลือสองขวด พี่นัทบอกว่าพยาบาลมาฉีดยาแก้อักเสบให้แล้ว คุณแม่ห่มผ้าห่มสองผืนพร้อมแผ่นทำความร้อน

8:00 pm พยาบาลแวะมาปูที่นอนให้ญาติ คุณแม่ยังคงหนาวสั่น

9:00 pm คุณแม่ตื่นนอน ทานน้ำ 1 แก้ว ไม่หนาวสั่นแล้ว ไม่มีอาการจุกเสียดแล้ว คุณแม่บอกว่ารู้สึกสบายดี

(...หากมีความคืบหน้าจะแจ้งให้ทราบต่อไป...)

Say No to ปลาร้า

2008-07-11T15:02:00.000-04:00

ผมเป็นแฟนพันธุ์แท้ของปลาดิบอย่างซาชิมิ แต่ยังไม่เคยทานปลาดิบอีกประเภท คือปลาร้า และปลาส้ม เนื่องจากรู้สึกไม่ถูกชะตากับกลิ่นของมันสักเท่าไหร่ และสิ่งที่ผมได้อ่านเมื่อวานนี้ก็ทำให้ผมดีใจที่ยังไม่เคยทานปลาร้าหรือปลาส้ม และตั้งใจไว้ว่าคงจะไม่ทดลองทานอีกเป็นแน่

ผมได้อ่านบทความของ พล.ต.รศ.น.พ. ปริญญา ทวีชัยการ (โอโฮ ตำแหน่งของท่านเหลือกินจริงๆ) ในแผ่นพับ M Care (พิมพ์โดยบริษัท Merck) ก็ทำให้ตกใจกับสถิติบางประการเกี่ยวกับการตายจากโรคมะเร็ง มะเร็งลำไส้ใหญ่เป็นมะเร็งที่ทำให้คนตายมากเป็นอันดับสองของโลก แต่ในเมืองไทยนั้นเป็นอันดับสามรองจากมะเร็งตับ นั่นเพราะว่าคนไทยเป็นโรคมะเร็งตับกันมาก โดยเฉพาะในแถบภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

ทำไมคนไทยจึงเป็นมะเร็งตับกันมาก? ผมหยิบหนังสือ "รู้ทันโรคตับ รู้ลึกเรื่องเปลี่ยนตับ" (โดย น.พ.ปิยะวัฒน์ โกมลมิศร์ และคณะ, พิมพ์ครั้งที่ 3) ขึ้นมาดู ที่หน้า 25 เขียนว่ามะเร็งตับนั้นมีหลายชนิด ชนิดหนึ่งคือโรคมะเร็งท่อน้ำดี (cholangiocarcinoma) พบได้ "บ่อยมาก" ในคนไทยภาคอีสานและเหนือ เพราะการกิน "ปลาร้า ปลาส้ม" ทำให้ติดเชื้อพยาธิใบไม้ในตับ พยาธิเติบโตในท่อน้ำดี ทำให้อักเสบเรื้อรังและก่อเกิดเป็นมะเร็ง

ฟังดูแล้วน่ากลัวเป็นอย่างมาก แต่ความจริงที่น่ากลัวกว่านั้นอยู่ในหน้า 67: โรคมะเร็งตับในบางกรณีสามารถรักษาได้ด้วยการเปลี่ยนตับ แต่จะต้องเป็นมะเร็งตับปฐมภูมิ (hepatoma) เท่านั้น จะเป็นมะเร็งท่อน้ำดีไม่ได้ ดังนั้นถ้าใครทานปลาร้า ปลาส้ม เข้าไป แล้วเกิดโรคพยาธิใบไม้ในตับ เรื้อรังจนกลายสภาพเป็นมะเร็งขึ้นมา ก็จะต้องหาทางรักษาแบบอื่น คุณหมอไม่รับเปลี่ยนตับให้แม้จะหาผู้บริจาคได้ก็ตาม

2008-07-08T13:54:00.000-04:00

อาลัยอาแต๋ว

โดย ผนวกเดช สุวรรณทัต (ม็อค)

๒๙ มิถุนายน ๒๕๕๑

(๑)

คืนนี้ผมนั่งเขียนคำอาลัยอยู่ในบ้านของอาแต๋วที่ท่าพระ

ความจริงแล้วผมไม่ควรจะอยู่ที่นี่ในวันนี้ ความจริงแล้วผมควรจะอยู่ที่พัทยาและมาพบกับอาแต๋วตอนเย็นวันพุธหน้าตามที่เรานัดกัน ความจริงแล้วผมควรจะกำลังดำเนินการจัดหาเครื่องสังฆทานเก้าชุดเพื่อเตรียมงานบุญวันเกิดอาแต๋ว ที่เราตกลงกันแล้วว่าจะจัดขึ้นในหนึ่งเดือนข้างหน้านี้ ความจริงแล้วสิ่งที่ผมทำอยู่ในขณะนี้ไม่ควรเป็นการเขียนบทความอำลาอาลัย แต่ควรเป็นการออกแบบการ์ดวันเกิดงามๆ สักแผ่น และกลอนวันเกิดฮาๆ สักบทสองบท อย่างที่ผมได้เคยทำให้อาแต๋วในปี ๒๕๔๖ แล้วก็ว่างเว้นมาหลายปี

แต่ความจริงก็คือความจริง และความจริงก็คืออาแต๋วจากผมไปแล้วตั้งแต่เมื่อวานนี้

บ้านหลังนี้ ที่ซึ่งผมกำลังเขียนบทความนี้อยู่ เป็นสถานที่แห่งความทรงจำอันยาวนาน บ้างครั้งผมเรียกมันว่า “บ้านท่าพระ” บางครั้งผมเรียกมันว่า “บ้านอาแต๋ว” เป็นที่ที่ทำให้ผม “เติบโต” และ “เรียนรู้” สิ่งต่างๆ มาได้ ตั้งแต่ยังเป็นเด็กบางแสนซึ่งเพิ่งเข้า กทม. - จนกระทั่งเป็นเด็ก กทม. เต็มตัว - จนกระทั่งไม่เป็นเด็ก กทม. อีกต่อไปเพราะต้องไปศึกษาที่อื่น - และจนบัดนี้ก็เป็นเด็กกึ่งพัทยา/กึ่ง กทม. มาได้ 4 เดือนแล้ว โดยไม่ว่าจะเป็นยุคสมัยไหนในชีวิตของผม “บ้านอาแต๋ว” ก็เป็นที่พักพิงอันอบอุ่น และอาแต๋วก็ได้ให้การดูแลช่วยเหลือ และให้คำแนะนำอันมีค่ากับผมผู้เป็นหลานอยู่เสมอมาโดยตลอด

เป็นเรื่องที่น่าเสียใจที่สุด วันนี้บ้านท่าพระไม่มีอาแต๋วอยู่แล้ว

แต่ในบ้านนี้และในจิตใจของผมผู้ซึ่งเคยอยู่บ้านนี้ จะมีอาแต๋วตราตรึงอยู่ในความทรงจำตลอดไป

ความทรงจำนี้แม้ไม่อาจเล่าได้หมด แต่ก็คงไม่พ้นวิสัยของความพยายาม

(๒)

ผมงงกับประโยคที่คุณพ่อพูด พอคุณพ่อพูดเสร็จแล้วก็เดินเข้าไปในห้องทำฟันของคลินิกหน้าปากซอย จรัลฯ ๓ ทันที พี่โม่ผู้ซึ่งเดินมากับผมอธิบายให้ผมฟังว่าคุณพ่อสั่งให้ผมและพี่โม่เดินเข้าไปในซอย ๑ ตามแผนที่ที่คุณพ่อวาดให้ แล้วไปหาบ้านอาแต๋วให้พบให้ได้ จากนั้นก็จงทำ “ภารกิจ” ต่อไปให้สำเร็จ

ผมไม่ทราบว่าภารกิจนั้นคืออะไร ผมยังเด็กมาก และผมก็ไม่ทราบด้วยว่า “อาแต๋ว” คือใคร

เดินไปสักพักพี่โม่ก็พาผมมาอยู่ที่หน้า “บ้านอาแต๋ว” กดกริ่งหนึ่งที แล้วก็เข้าไปสวัสดีทักทายผู้คนข้างในซึ่งผมไม่รู้จัก พี่โม่พูดจาสองสามคำ ได้ความว่า “คุณพ่อให้มายืมเงินค่าขนมค่ะ!” ไม่นานอาแต๋วก็ควักแบงก์ร้อยให้สองใบ

นั่นคือครั้งแรกในความทรงจำของผมที่ได้มา “บ้านอาแต๋ว” และยังได้รบกวนอาแต๋วอีกด้วย

หลังจากนั้นก็มีอีกนับครั้งไม่ถ้วนที่ผมได้มาบ้านหลังนี้และได้รบกวนคุณอาท่านนี้

(๓)

ผมเห็นโจ๊กอยู่ในหม้อ หม้อวางอยู่บนโต๊ะทานข้าว โต๊ะทานข้าวอยู่ในครัว ครัวอยู่ข้างห้องน้ำ ครัวและห้องน้ำอยู่ในบ้านอาแต๋ว

ผมไม่ทันได้สังเกตว่าโจ๊กนั้นเป็นโจ๊กชนิดไหน ทำเสร็จแล้วหรือไม่ และทำไว้ให้ใคร แต่สันนิษฐานว่าอาแต๋วคงจะตื่นแต่เช้ามืด ทำโจ๊กไว้ให้ผมและพี่โม่ก่อนจะเดินทางไปเยี่ยมคุณแม่ของผมที่ รพ.จุฬาลงกรณ์

อาแต่๋วเคยตื่นมาทำอาหารเช้าให้ผมแบบนี้อยู่หลายครั้ง โดยปกติแล้วผมก็จะทานเพราะรู้ว่าอาแต๋วตั้งใจทำไว้ให้ และอาแต๋วก็ต้องเหนื่อยมาก (แต่ก็ห้ามอาแต๋วไม่ได้) แต่เช้าวันนั้นมีเหตุเร่งด่วนเนื่องจากผมตื่นสาย และผมเองก็นัดคุณหมอไว้เวลา ๙.๓๐ น. จึงไม่ได้ทานโจ๊กหม้อนั้น

ผมมารู้ทีหลังว่าโจ๊กนั้นยังทำไม่เสร็จเพราะอาแต๋วเหนื่อยจัด หัวใจเต้นเร็วมาก

เช้าวันนั้นก็คือวันที่ ๒๘ มิถุนายน ๒๕๕๑

คืนก่อนหน้าวันนั้นผมพูดคุยกับอาแต๋วเรื่องงานวันเกิดอาแต๋วในเดือนหน้าที่วัดหนัง (วัดวิจิตรการนิมิตร) โดยผมจะจัดหาเครื่องสังฆทาน ๙ ชุด ส่วนที่เหลืออาแต๋วบอกว่าทางวัดจัดการให้แล้ว นั่นคือประโยคสุดท้ายที่ผมคุยกับอาแต๋วก่อนเข้านอน

ก่อนออกจากบ้านผมลาคุณอาไพฑูรย์ คุณอาบอกว่าอาแต๋วอาการไม่ดีตั้งแต่เมื่อคืน เช้านี้ทุเลาลงบ้าง บ่ายวันนี้จะไปหาหมอตามนัด พอได้ยินว่ามีแผนจะไปหาหมออยู่แล้วผมก็สบายใจ และไม่ได้เข้าไปลาอาแต๋วซึ่งนอนอยู่ในห้องเพราะเกรงว่าจะเป็นการรบกวน ผมคิดว่าทุกอย่างคงจะเรียบร้อยเหมือนทุกๆ ครั้ง แล้วผมก็นั่งรถออกจากบ้านอาแต๋วไป

เสร็จธุระที่ รพ.จุฬาลงกรณ์ ผมก็กลับบ้านพัทยา พอถึงพัทยาได้ไม่นานก็มีโทรศัพท์จากพี่ก้อมาแจ้งว่าอาแต๋วเสียชีวิตแล้ว

ผมรู้สึกใจหายเหลือเกิน

(๔)

วันนี้ผมรับหน้าที่เป็นตัวแทนของคุณพ่อ (ซึ่งเป็นพี่ของอาแต๋ว), คุณแม่ (ซึ่งกำลังอ่อนเพลียจากผลข้างเคียงของยา), และพี่นัท พี่โม่ (ผู้กำลังดูแลคุณแม่) มาร่วมงานบุญของอาแต๋ว ทุกครั้งที่มองไปเห็นโลงศพสีขาวและเห็นรูปของอาแต๋วตั้งอยู่ตรงนั้น ผมก็รู้สึกสะเทือนใจไม่น้อยกว่าเมื่อห้าปีที่แล้ว ซึ่งเป็นสถานการณ์ของคุณพ่อผมเอง

ช่วง ๓ เดือนที่ผ่านมานี้ผมมานอนที่บ้านอาแต๋วทุกสัปดาห์ คุณแม่ของผมไม่สบาย และมีแผนการรักษาที่ ร.พ.จุฬาลงกรณ์ พออาแต๋วทราบดังนั้นก็รีบโทรศัพท์ไปหาทุกวัน แล้วบอกว่าให้ใช้บ้านอาแต๋วนี้เป็นฐานที่มั่น ระหว่างที่เข้ามารอหมอ ก็ขอให้คุณแม่ของผมมาพักที่บ้านอาแต๋ว และระหว่างที่คุณแม่นอนโรงพยาบาล ก็ขอให้ลูกๆ มานอนพักผ่อนที่นี่ ในสัปดาห์แรกๆ ผมเองก็เกรงใจมากเหลือเกิน แม้จะคุ้นเคยกันแต่ก็ไม่กล้ามารบกวนเพราะทราบอยู่่ว่าอาแต๋วไม่สบาย แต่ในระยะหลังก็ยอมตามนั้น ทำให้การรับการรักษาราบรื่นขึ้นมาก

คุณแม่ของผมและอาแต๋วคุ้นเคยกันมานาน บัดนี้ก็เป็นเพื่อนร่วมการต่อสู้ พูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์ แลกเปลี่ยนเมนูอาหาร แลกเปลี่ยนไอเดียการทำบุญ อาแต๋วทานเก่ง เที่ยวเก่ง และคุยเก่ง เวลาที่ได้พูดคุยดูท่าทางอาแต๋วจะมีความสุข โดยเฉพาะการได้คุยเรื่องบุญกุศล เช่นเรื่องการไถ่ชีวิตโคกระบือซึ่งอาแต๋วชวนคุณแม่ การไปไหว้หลวงพ่อโสธรซึ่งคุณแม่ชวนอาแต๋ว และล่าสุดเรื่องงานทำบุญวันเกิด ซึ่งอาแต๋วเอ่ยในวันพุธที่ ๒๕ มิ.ย. ว่า “ทีแรกฉันนึกว่าจะอยู่ไม่ถึงวันเกิด แต่ไปๆ มาๆ ดูท่าทางมันจะอยู่ถึงซะอย่างนั้น ก็เลยคิดว่าจะทำบุญใหญ่ที่วัด อุทิศส่วนกุศลให้ญาติๆ ผู้ล่วงลับด้วย”

น่าเสียดายที่อาแต๋วจะไม่ได้อยู่กับพวกเราในงานวันเกิดเดือนหน้า

น่าเสียดายที่อาแต๋วจะไม่มีโอกาสได้เห็นความสำเร็จของหลานๆ ในอนาคต ทั้งความสำเร็จของผมซึ่งเป็นหลานอา และความสำเร็จของ มีน มายด์ มิว มะหมี่ ซึ่งเป็นหลานยาย

(๕)

ผมมีวันนี้ได้ ยืนอยู่ตรงนี้ได้ มีโอกาสในการศึกษาและการทำงานอย่างนี้ได้ ก็เพราะมีครอบครัวที่เข้มแข็ง มีคนรอบข้างคอยสนับสนุน มีตัวอย่างที่ดีให้ก้าวตาม และมีแผ่นดินไทยให้ยืนหยัดและเติบโต

อาแต๋วเป็นปัจจัยแห่งความสำเร็จของผมในทุกๆ ด้าน

ผมมีครอบครัวที่เข้มแข็ง โดยมีอาแต๋วเป็นญาติผู้คอยดูแลผมตลอด เมื่อผมย้ายเข้ามาอยู่ในกรุงเทพฯ ใหม่ๆ ตอนที่ยังเรียน ป.๓ ผมพักอยู่กับคุณย่าที่ รร.จันทรวิทยา อาแต๋วให้ผมมานอนที่บ้านอาแต๋วสลับกับบ้านคุณย่า ผมก็มาบ่อย เพราะว่าบ้านอาแต๋วมีทีวีจอใหญ่ มีเครื่องเกมให้เล่น (แต่มีเงื่อนไขว่าต้องทำการบ้านเสร็จก่อน) มีกบเหลาดินสอแบบคันหมุน (ซึ่งสมัยนั้นผมถือว่าเป็นของที่หรูหรามาก) ในระหว่างนั้นอาแต๋วได้ดูแลและอบรมขัดเกลาผมในหลายเรื่อง ทั้งเรื่องมารยาทบนโต๊ะอาหาร (ซึ่งเมื่อผมนั่งบนเก้าอี้แล้วเอื้อมไม่ถึงอาหาร อาแต๋วก็เอาสมุดโทรศัพท์มาวางเป็นเบาะเสริมให้), เรื่องการพูดตะโกนเสียงดัง, การแสดงออกอันเหมาะสม, การพูดคุยกับผู้ใหญ่, การสวดมนต์, กิริยามารยาทต่างๆ, ฯลฯ และในทางวิชาการ อาแต๋วก็ให้พี่เก๋เป็นผู้สอนภาษาอังกฤษผมด้วย โดยทุกวันผมจะเรียนศัพท์อย่างน้อย ๕ คำ คำแรกที่ผมเรียนคือคำว่า “d-e-s-k เดสก์ โต๊ะนักเรียน” ผมยังจำได้แม่น

อาแต๋วเป็น “คนรอบข้าง” ซึ่ง “คอยสนับสนุน” ผมอยู่เสมอ เมื่อครั้งผมจบ ป.๖ อาแต๋วก็จัดแจงเรื่องการสมัคร รร.สวนกุหลาบฯ, รร.สาธิตบ้านสมเด็จฯ, และ รร.ฤทธิณรงค์รอน ให้ และยังได้คอยร่วมลุ้นผลสอบในคืนวันประกาศผลสอบ รร.สวนกุหลาบฯ กับผมด้วย (ลุ้นทางโทรศัพท์ โดยในคืนวันนั้นผมพักที่บ้านคุณย่าน้าจี๊ด) เมื่อครั้งที่ผมได้ไปแข่งโอลิมปิกวิชาการที่ประเทศจีนอาแต๋วก็พาน้องมายด์ไปส่งผมที่ดอนเมือง เมื่อผมไปแข่งขันเขียนโปรแกรมที่ฟิลลิปปินส์อาแต๋วก็พาน้องมีนไปส่งผมด้วย และเมื่อผมได้รับทุนไปศึกษาที่สหรัฐอเมริกา อาแต๋วก็จัดเป็ดพะโล้ชุดใหญ่มาเลี้ยงผม (ที่บ้าน รร.จันทรฯ) เป็นมื้อส่งท้าย ก่อนเดินทางอาแต๋วมอบรูปถ่ายหนึ่งนิ้ว ถ่ายในชุดข้าราชการให้กับผม ด้านหลังรูปเขียนว่า “เนี่ยะ อาแต๋ว อย่าลืมนะ” ผมยังเก็บไว้ในกระเป๋าสตางค์มาจนถึงทุกวันนี้

อาแต๋วเป็นตัวอย่างที่ดีให้ผมก้าวตาม อาแต๋วเป็นครูผู้เสียสละและทุ่มเท เมื่อครั้งที่ผมหัดใช้คอมพิวเตอร์ใหม่ๆ อาแต๋วก็นำงานมา “จ้าง” ผมให้ฝึกฝีมือหลายงาน เช่นกรณีหนึ่ง อาแต๋วไป “จ้าง” นักเรียนของอาแต๋วที่ รร.ฤทธิณรงค์รอน หลายๆ คน ให้จัดทำฐานข้อมูลหนังสือในห้องสมุดโดยการเขียนลงกระดาษ จากนั้นก็นำกระดาษเป็นปึกๆ มาจ้างให้ผมกรอกลงในโปรแกรม Microsoft Excel ซึ่งผมกำลังหัดใช้ นอกจากนั้นยังมีงานอื่นๆ มากมาย เช่น สื่อการสอน แผ่นพับ ข้อสอบวิชาห้องสมุด ฯลฯ ซึ่งทุกงานล้วนเกิดจากความตั้งใจที่จะสร้างสรรค์สิ่งที่มีประโยชน์ให้กับศิษย์ และยังเป็นการฝึกฝีมือของผม ผู้ซึ่งอาแต๋วไม่เคยใช้ให้ทำอะไรฟรีๆ (แม้ผมจะปฏิเสธค่าจ้าง แต่ในที่สุดก็ต้องยอมอาแต๋วทุกครั้งไป)

อาแต๋วเป็นแม่พิมพ์ผู้ยิ่งใหญ่ของแผ่นดินไทยที่ผมยืนหยัดอยู่ในวันนี้ อาแต๋วรับราชการจนเกษียณ เหน็ดเหนื่อยทุ่มเทให้กับงานของประเทศชาติ ถือเป็นการตอบแทนคุณแผ่นดินที่น่ายกย่องและน่าเอาเยี่ยงอย่าง อาแต๋วทำให้ผมรู้สึกว่าการทำงานให้ส่วนร่วมนั้นเป็นสิ่งสำคัญที่สุดของชีวิต

(๖)

เป็นเรื่องน่าเศร้าที่อาแต๋วไม่อยู่กับเราแล้ว แต่เมื่อพิเคราะห์ดูว่าอาแต๋วเป็นคนดี มีจิตใจประเสริฐ มีการกระทำอันประเสริฐ ก็มั่นใจได้ว่าอาแต๋วจะได้ไปอยู่ในที่ที่ดีที่สุดอย่างแน่นอน ไม่ว่าที่นั่นจะเป็นสวรรค์ จะเป็นพรหมโลก จะเป็นดินแดนของพระผู้เป็นเจ้าองค์ใดก็สุดแท้แต่ ผมแน่ใจว่าอาแต๋วจะได้ไปอยู่ที่นั่น.

one X, one vote

2008-06-21T09:19:00.004-04:00

There are many kinds of democracy:

one man, one vote
this is the most basic form, as seen in an election. but things can get more complicated in an election which could turn it into #2
one baht, one vote
those who have more money have more votes. Alternatively, those who can let go of more of their money win. this can be seen in AF (Academy Fantasia, a Thai reality TV show where audiences vote for their favourite singers each week. They pay for each vote.)
one tank, one vote
those who have more tanks win, as in a military coup, which is quite infamous in Thailand.
one decibel, one vote
the winning party may not be the majority, but they are the loudest group of people. If one can organize the most gigantic mob on the streets, one wins. (PAD could be an example?)
one bomb, one vote
as seen in modern warfare. The USA is always the winner since they have more atomic bombs than all other countries' combined.
one publication, one vote
in academia, each paper brings fame and recognition to the authors. One who has more papers published is more respected in the field.

กฏแห่งกรรมมีช่องโหว่หรือไม่?

2008-06-01T06:57:00.001-04:00

กฏแห่งกรรมสอนว่าทำดีแล้วจะได้ดี หลายคนจึงตั้งใจทำความดีเพื่อหวังผลดีที่จะตามมา แต่กฏแห่งกรรมไม่ได้สอนว่าคนที่ทำดีจะ "ได้ดี" เมื่อไร และคนหลายคนใจร้อน จึงมองว่าตนเองทำดีมานานแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นผลดีเกิดขึ้นกับตนเสียที ซ้ำร้ายบางครั้งชีวิตกลับแย่ลง แย่ลง จึงเสื่อมศรัทธาในกฏแห่งกรรม แม้ปากยังบอกว่าเชื่ออยู่ แต่ในใจลึกๆ นั้นมีความเคลือบแคลงสงสัย ส่งผลให้การกระทำไม่ตั้งอยู่บนความดีอีกต่อไป เมื่อมีทางใดที่จะลัดได้ก็ลัด คดได้ก็คด ยักยอกได้ก็ยักยอก ความละอายต่อบาปเริ่มจางหายไป และอีกไม่นานนักความเกรงกลัวต่อบาปก็ละลายหายไปด้วยเนื่องจากยังไม่เห็นผลร้ายจากการกระทำของตน ตรงกันข้ามกลับเห็นทรัพย์สินที่เพิ่มพูนขึ้น ผู้คนนับถือมากขึ้น มีหน้ามีตาในสังคมมากขึ้น บางคนถึงกับคิดว่าเมื่อทำเช่นนี้แล้วก็ยิ่งทำให้ตนเองมีกำลังทรัพย์ในการทำบุญมากยิ่งขึ้น สามารถเอาชื่อไปประดับตรงตึกนี้ได้ เจดีย์นี้ได้ เก้าอี้ตัวนี้ได้ สะพานนี้ได้ เมื่อทำบุญมากขึ้นเช่นนี้ก็คงหักลบชดเชยกับบาปกรรมในอดีตได้เอง คงทำให้ตนเองได้ดิบได้ดี และลูกหลานสุขสบายเนื่องจากกองมรดกและชื่อเสียงที่สร้างไว้

คนเลวที่เคยดีเช่นนี้จะได้รับการยอมรับจากสังคมหรือไม่? แน่นอนว่าผู้อื่นที่รู้ความจริงคงจะไม่ชื่นชมเขาแต่อย่างใด แต่หากว่าการกระทำของเขาแนบเนียนเสียจนไม่มีใครรู้ได้ว่าเขาเป็นคนคดโกง ก็คงจะมีแต่คนชื่นชมสรรเสริญ คนผู้นั้นแม้ไม่มีเกียรติในตนเอง แต่ก็คงได้รับเกียรติจากสังคมไม่น้อย อีกทั้งฐานะทางการเงินที่ดีพอก็คงทำให้สามารถ "แสดงน้ำใจ" กับผู้อื่นได้มาก ทั้งในแง่ความช่วยเหลือโดยส่วนตัว และการทำบุญทำทานเพื่อประดับบารมี

แต่ตัวของเขาเองจะมีความสุขที่แท้จริงได้หรือ? ในเมื่อเขาและบางคนในครอบครัวก็คงจะรู้แก่ใจดีว่าชื่อเสียงและเงินทองที่หามาได้นั้นมีที่มาอย่างไร สมองของเขาต้องมัวคิดแต่ว่าจะปิดบังเรื่องนั้นเรื่องนี้อย่างไร จะกลบหลักฐานให้สนิทได้อย่างไร จะสร้างเรื่องโกหกผู้คนว่าอย่างไร จะสร้างบุญคุณและแสดงน้ำใจกับใครบ้างเพื่อตนเองจะได้รับประโยชน์และความชื่นชมสูงสุด ในวาระสุดท้ายของชีวิตซึ่งเขาเอาอะไรติดตัวไปไม่ได้คงจะต้องย้อนคิดว่าตนเองเคยทำอะไรไว้บ้าง คงจะนึกเสียดายว่าชีวิตเขาคงจะมีความสุขกว่านี้ถ้าไม่ต้องมัวแต่คิดเรื่องพวกนี้ คงจะห่วงลูกหลานว่าจะผลาญสมบัติและชื่อเสียงของเขาได้รวดเร็วแค่ไหนและจะภูมิใจหรือไม่หากทราบว่าบรรพบุรุษของพวกเขาเป็นคนเช่นนี้

กฏแห่งกรรมไม่ได้มีช่องโหว่ กฏแห่งกรรมไม่ใช่เป็นเรื่องลึกลับเหนือธรรมชาติ แต่กฏแห่งกรรมนี่แหละคือธรรมชาติ และไม่มีใครหนีธรรมชาติได้พ้นเพราะต่างก็เป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ

Learning English

2008-05-23T22:49:00.000-04:00

วิธีการเรียนภาษาอังกฤษด้วยตนเองมีอยู่หลายวิธี แต่ละวิธีมีข้อดีข้อเสียแตกต่างกัน ในบทความนี้ผมรวบรวมวิธีการที่รู้จัก พร้อมด้วยคำวิพากษ์วิจารณ์ตามประสบการณ์ของตนเอง

1. ทำสัญญากับคนใกล้ชิด (เพื่อน ญาติพี่น้อง แฟน ฯลฯ) ว่าจะพูดคุยกันเป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด จะไม่ใช้ภาษาไทยเป็นอันขาด

วิธีนี้จะช่วยเพิ่มความกล้าในการพูด ฝึกทักษะการเลือกคำ การสร้างประโยค แต่อาจไม่ช่วยเพิ่มทักษะการฟังเท่าไรนักเพราะสำเนียงที่ได้ยินไม่ใช่สำเนียงของเจ้าของภาษา

วิธีนี้ทำได้ค่อนข้างยาก ผมไม่เคยพบใครที่ทำได้สำเร็จ (แม้แต่ตัวเอง) ส่วนใหญ่จะรู้สึกอึดอัดและต้องล้มเลิกความตั้งใจไปในเวลาอันสั้น

2. ติดตั้งเคเบิ้ลทีวี แล้วดูช่องที่เป็นภาษาอังกฤษตลอดเวลา

วิธีนี้มีค่าใช้จ่ายเล็กน้อย แต่ผลตอบแทนน่าจะคุ้ม อย่างไรก็ตามมีอีกหนึ่งทางเลือกที่อาจจะประหยัดกว่า นั่นคือการเปิดวิดิโอคลิปต่างๆ จากอินเตอร์เน็ต เช่นจากเว็บ youtube.com หรือเว็บ cnn.com โดยตรง

การดูวิดิโอคลิปได้เปรียบการดูโทรทัศน์ตรงที่ว่าเราสามารถฟังซ้ำในส่วนที่เราฟังไม่ออกได้ สามารถส่งลิ้งค์ของวิดิโอที่กำลังศึกษาอยู่ไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนได้

การเลือกรายการที่รับชมมีความสำคัญมาก หากต้องการฝึกภาษาอังกฤษสำเนียงอเมริกันก็ควรชมรายการแบบอเมริกัน เช่น CNN, Fox News, Comedy Central หากต้องการฝึกสำเนียงอังกฤษก็ควรชม BBC News เป็นต้น

โดยส่วนตัวแล้วสำหรับผู้ที่ต้องการฝึกสำเนียงอเมริกัน ขอแนะนำให้ดู CNN เป็นหลัก เพราะเป็นช่องข่าวที่ทำให้เราทันเหตุการณ์ นักข่าวของ CNN พูดจาค่อนข้างสุภาพ นุ่มนวล ถูกต้องตามหลักการใช้ภาษาและมารยาทการนำเสนอข่าวที่ดี ส่วนข่าวของ Fox News จะออกแนวลูกทุ่งคาวบอย เน้นความมันส์ ความรวดเร็ว ความเผ็ดร้อนของประเด็นข่าว อาจจะฟังได้ยากกว่าสำหรับผู้เริ่มต้น

สำหรับช่อง Comedy Central นั้น แนะนำให้ลองเปิดฟังดูบ้าง ถ้าเราสามารถฟัง joke ของเขาแล้วขำไปกับเขาได้ก็แสดงว่าเราเข้าถึงภาษาของเขาแล้ว นักแสดงตลกที่ผมชื่นชอบได้แก่ Jon Stuart, Stephen Colbert

3. เช่าหนังฝรั่งแบบที่เป็น sound track มาดู

วิธีนี้เป็นการผ่อนคลายไปในตัว หากเช่าเป็น DVD ก็อาจทำให้ชีวิตง่ายขึ้นเพราะสามารถเปิดดู subtitle ในกรณีที่ต้องการตัวช่วยได้ อย่างไรก็ตามจากประสบการณ์ผมพบว่าการเรียนรู้ด้วยวิธีนี้เป็นไปได้ช้า และค่อนข้างยากลำบากในช่วงเริ่มต้น เพราะภาษาที่ใช้ในภาพยนต์มักไม่ใช่ภาษาทางการ ตัวละครอาจพูดไม่จบประโยค พูดติดสำเนียงแปลกๆ หรือใช้คำไม่ถูกต้อง

4. ฟังเพลงภาษาอังกฤษและพยายามแกะ

วิธีนี้ใช้ไม่ได้ผลสำหรับผม ผมฟังเพลงไทยผมยังแกะเนื้อไม่ค่อยได้เลย

ข้อสังเกตอีกข้อหนึ่งคือว่า ภาษาที่ใช้ในเพลงมักไม่ใช่ภาษาที่ใช้โดยทั่วไป การฝึกภาษาด้วยวิธีนี้จึงค่อนข้างยาก และอาจทำให้เกิดความสับสน

5. บินไปเที่ยวต่างประเทศ 1 เดือน

นี่อาจจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด และแพงที่สุด ก็เป็นได้ หากท่านสามารถลางาน/ลาเรียน บินเดี่ยวไปสหรัฐอเมริกาแล้วใช้ชีวิตอยู่ห่างๆ คนไทย ได้สัก 1 เดือน รับรองได้ว่าความสามารถทางภาษาอังกฤษจะต้องเพิ่มขึ้นเป็นอันมาก

หากจุดประสงค์คือการฝึกภาษาอังกฤษแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือจะต้องให้แน่ใจว่าสามารถปลีกตัวออกห่างสังคมคนไทยได้ การเลือกเมือง และการเลือกที่อยู่ที่เหมาะสมจึงเป็นสิ่งสำคัญ

คำตอบก็คือ "มี"

2008-03-24T14:41:00.001-04:00

คำตอบก็คือ "มี"

แต่คำถามคืออะไร?

บ่ายวันนั้นแดดออกเปรี้ยง อากาศร้อน แต่ใจคนร้อนกว่า ผมนั่งอยู่บนอัฒจันทร์สนามศุภชลาศัย กำลังชมเกมฟุตบอลที่โรงเรียนสวนกุหลาบฯ แข่งกับโรงเรียนคู่แข่งแห่งหนึ่ง

ผลบอลกำลังเป็นรอง กองเชียร์สวนกุหลาบก็ยิ่งร้อน

เสียงเสียงหนึ่งดังมาจากไม่ไกลนัก เสียงคนกลุ่มเล็กๆ กลุ่มหนึ่งร้องว่า "เด็กวัด"

ไม่นานเสียงเหล่านั้นก็ดังหนักขึ้น ผู้คนที่ได้ฟังก็ยิ่งคึกคะนอง ตะโกนย้ำถ้อยคำเสียดสีคู่ต่อสู้ "เด็กวัด! เด็กวัด! เด็กวัด!"

ผมนั่งสะท้อนใจ เหตุใดเราจึงนึกว่าเราดีกว่าโรงเรียนคู่แข่งเพียงเพราะชื่อโรงเรียนของเราเพราะกว่า จะว่าไปโรงเรียนสวนกุหลาบฯ นี้ ก็เช่าที่ของวัดเลียบอาศัยอยู่ หากเราต้องเปลี่ยนชื่อโรงเรียนเป็น "โรงเรียนมัธยมวัดเลียบ" แล้ว เรายังจะมีอะไรแตกต่างจากโรงเรียนทั่วไปอยู่ไหม?

คำตอบก็คือ "มี"

สวนกุหลาบวิทยาลัยไม่ได้มีดีเพียงเพราะชื่อ ไม่ได้มีดีเพียงเพราะ "บุญเก่า" ที่รุ่นพี่เคยทำมา ไม่ได้มีดีเพียงเพราะความเก่าแก่ และไม่ได้มีดีเพียงเพราะสถานที่ซึ่งเป็นโบราณสถานล้ำค่าของชาติ

แต่เพราะสวนกุหลาบมีคนที่ดี

นักกีฬาบนสนามคือผู้อุทิศตนฝึกซ้อมเพื่อสร้างชื่อเสียงให้โรงเรียน เชียร์ลีดเดอร์คือผู้ที่ยอมสละเวลาและความสะดวกสบายเพื่อนำทัพผู้คนให้กำลังใจนักกีฬาอย่างมีวัฒนธรรม อาจารย์และผู้บริหารโรงเรียน คือข้าราชการผู้ปฏิบัติหน้าที่ของตนอย่างไม่ย่อท้อเพื่อผลประโยชน์ของนักเรียนและสังคมไทย

สวนกุหลาบเป็นเลิศในทุกด้าน

ในด้านกีฬา เรามีโค้ชกีฬาที่เก่งกาจ มีชุมนุมเชียร์ที่ทุ่มเท มีนักกีฬาที่สามารถ, ในด้านระเบียบวินัย เรามีอาจาย์ฝ่ายปกครองที่เข้มแข็งหนักแน่น, ในด้านวิชาการทั่วไป เรามีคณาจารย์ที่ทุ่มเทสั่งสอนศิษย์ด้วยความเสียสละ

และในด้านความเป็นเลิศทางวิชาการ เรามีอาจารย์ผกาวดี ทิพย์พยอม และทีมงานห้องกุหลาบเพชร

ผมได้ยินชื่อเสียงอาจารย์ผกาวดีตั้งแต่เริ่มเข้าเรียนที่สวนกุหลาบฯ ในฐานะที่เป็น "เจ้าแม่" ห้องกุหลาบเพชร แต่ก็ไม่รู้จักอาจารย์เป็นการส่วนตัวจนกระทั่ง ม.3

กระดานข่าวหน้าห้องกุหลาบเพชรติดรูปรุ่นพี่นักเรียนโอลิมปิกวิชาการสาขาต่างๆ ไว้ แต่ละคนแต่งตัวเท่ๆ มีผู้คนไปส่งและต้อนรับมากมายที่สนามบินดอนเมือง สำหรับเด็กที่ไม่เคยใส่ชุดสูท ไม่เคยขึ้นเครื่องบินอย่างผม มันเป็นภาพที่น่าชื่นชมและน่าประทับใจ

ในใจก็ิคิดว่า รุ่นพี่เหล่านั้นไปถึงจุดนั้นได้อย่างไร? และเราจะมีทางไปได้บ้างหรือไม่?

คำตอบก็คือ "มี"

คำตอบอยู่ในห้องกุหลาบเพชรนั้นเอง และคำตอบอยู่ที่อาจารย์ผกาวดีที่กำลังเดินออกมาจากห้องกุหลาบเพชรนั้นเอง

แรกๆ นั้น ผมไม่กล้าพูดอะไรสักคำกับอาจารย์ผกาวดี หนึ่งเพราะเกรงกลัวในรังสีบารมีของ "เจ้าแม่" ตามคำล่ำลือ* และสองเพราะไม่รู้ว่าจะต้องพูดว่าอย่างไร**

ผมเหลือบไปเห็นใบประกาศรับสมัครสอบแข่งขันโอลิมปิกวิชาการ อ่านดูก็พบว่าใครก็ตามที่สมัครจะมีรุ่นพี่มาติวให้ฟรีๆ ผมคิดว่าวิชาคอมพิวเตอร์น่าจะเป็นวิชาที่สนุกที่สุด อีกทั้งการตีสนิทกับรุ่นพี่ที่เป็นเซียนคอมพิวเตอร์ก็เป็นความคิดที่ดี เผื่อคอมฯ ที่บ้านมีปัญหา จะได้มีผู้ปรึกษาหารือ

ผมเดินเข้าห้องกุหลาบเพชร

ผมสวัสดีอาจารย์ผกาวดี กรอกใบสมัครสอบ ลงชื่อสมัครเข้าเรียน วันนั้นเองที่ได้สนทนากับอาจารย์ผกาวดีเป็นครั้งแรก วันนั้นเองที่ได้ฟังเสียงใสๆ ที่เปี่ยมไปด้วยพลังพิเศษ ของอาจารย์ผกาวดีอย่างใกล้ชิดเป็นครั้งแรก

หลังจากนั้นเป็นต้นมา ชีวิตผมก็เปลี่ยนไป

ผมมารับการติวจากรุ่นพี่ทุกเช้า ทุกเย็น บางวันต้องอยู่ดึกถึงสองทุ่ม หรือบางวันก็ดึกกว่านั้น ในช่วงที่เข้ารอบแรกๆ ไปแล้ว อาจารย์ก็จัดวิทยากรจากภายนอกมาสอนให้ หรือบางครั้งก็จัดรถตู้ของโรงเรียนพานักเรียนไปรับความรู้จากอาจารย์มหาวิทยาลัยต่างๆ

อาจารย์ผกาวดีจัดการห้องกุหลาบเพชรได้เหมือนกับเป็นโรงเรียนอีกแห่งหนึ่งที่อยู่ภายในโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย จัดให้มีการติวจากรุ่นพี่สู่รุ่นน้องอย่างไม่เคยขาดตอน จัดให้มีอาหารและเครื่องดื่มมาบำรุงขวัญและกำลังใจนักเรียนอยู่เสมอๆ

นักเรียนมาติวแต่เช้า อาจารย์ก็มาแต่เช้า ถ้านักเรียนต้องอยู่ถึงดึก อาจารย์ก็อยู่ถึงดึกด้วย

เมื่อรุ่นพี่นักเรียนทุน/นักเรียนโอลิมปิกฯ เดินทางไปหรือกลับจากต่างประเทศ อาจารย์จะชวนนักเรียนในห้องกุหลาบเพชรทุกๆ คน ไปเป็นกำลังใจให้กับผู้เดินทางที่สนามบินดอนเมืองทุกครั้ง หลายครั้งที่ผมไปได้ผมก็จะไป แต่คนที่ไปทุกครั้งโดยไม่ขาดก็คืออาจารย์ผกาวดีนั้นเอง

บางครั้งอาจารย์ก็ไม่ได้กลับบ้าน เพราะต้องส่งคนหนึ่งตอนเที่ยงคืน และรอรับอีกคนหนึ่งตอนตีสี่

ระหว่างการเข้าค่ายโอลิมปิกวิชาการ อาจารย์ผกาวดีก็แวะไปเยี่ยม (พร้อมอาหาร) อยู่บ่อยๆ นับว่าเป็นกำลังใจชั้นดีเลิศ

อาจารย์ไม่เคยกดดันผม แต่อาจารย์ทำตนเป็นตัวอย่างให้ผมเห็นว่า คนที่ทำงานหนักทุ่มเทเพื่อโรงเรียนโดยไม่คำนึงถึงความเหนื่อยยากนั้น น่าชื่นชมเพียงไร

คนแบบนี้นี่แหละ ที่สวนกุหลาบฯ มีมากกว่าโรงเรียนอื่นๆ

นอกจากโครงการโอลิมปิกวิชาการแล้ว ผมยังได้มีโอกาสเข้าไปคลุกคลีในห้องกุหลาบเพชร ในอีกฐานะหนึ่ง ฐานะที่เริ่มจากสตาฟชุมนุมคณิตศาสตร์ ไปจนถึงช่วงที่รับตำแหน่งประธาน และช่วงท้ายที่รับบทบาทเป็นที่ปรึกษา

อาจารย์ที่คอยช่วยเหลือแนะนำงานชุมนุมคณิตศาสตร์ก็คืออาจารย์หมวดวิชาคณิตศาสตร์ทุกท่าน แต่เนื่องจากชุมนุมคณิตศาสตร์ตั้งหลักปักฐานอยู่ที่ห้องกุหลาบเพชร อาจารย์ท่านที่อยู่ใกล้ชิด หาตัวพบ พูดคุย ปรึกษา และปรับทุกข์ ได้ง่ายที่สุดก็คืออาจารย์ผกาวดีนั่นเอง

ผมจำไม่ได้แล้วว่ามีกี่ครั้งกี่หนที่:
- ผมบ่นกับอาจารย์ว่า งานนี้ งานนั้น หาคนมาช่วยทำไม่ได้ ท่าจะไปไม่รอด แต่พออาจารย์ให้คำชี้แนะ งานทุกงานก็สำเร็จลุล่วง
- ผมอยากบอกกับอาจารย์ว่าท้อ เหนื่อย อยากจะเลิก แต่พอเห็นอาจารย์ทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ผมก็กลับมาทำงานได้อีกครั้ง
- ผมพยายามปฏิเสธ เมื่ออาจารย์ซื้ออาหารมาฝาก หรือพาไปเลี้ยงข้างนอก แต่ก็ไม่เคยสำเร็จสักครั้ง

ผมจบจากสวนกุหลาบฯ เมื่อปี 2544 จนถึงบัดนี้ 7 ปีแล้ว ผมเรียนอยู่ที่แคลิฟอร์เนีย ทุกครั้งที่ผมกลับมาเมืองไทยก็จะต้องแวะไปหาอาจารย์ แวะไปทีไรก็จะมองเห็นการ์ดปีใหม่ที่ผมเคยเขียนให้แปะอยู่บนโต๊ะทำงานที่เดิมเสมอ และที่แน่นอนที่สุด แวะไปทีไรก็จะถูกอาจารย์เชิญ(ลากตัว)ไปเลี้ยงอาหารอร่อยๆ อยู่เสมอ

ทุกครั้งที่ไปเยี่ยมโรงเรียน ผมจะถามอาจารย์ว่า นักเรียนเป็นอย่างไร, นักเรียนโอลิมปิกฯ เป็นอย่างไร, ผู้อำนวยการเป็นอย่างไร, คนที่ให้คำตอบได้อย่างละเอียด ตรงเป้า มากที่สุด ก็คืออาจารย์ผกาวดีนั่นเอง

บัดนี้เวลาที่อาจารย์ผกาวดีจะเกษียณอายุราชการมาถึงแล้ว

ส่วนหนึ่งผมใจหาย เป็นห่วงห้องกุหลาบเพชร อีกส่วนหนึ่งผมโล่งใจ อาจารย์ได้พักผ่อนเสียที

ผมเชื่อว่าส่ิงที่อาจารย์ทำไว้ให้สวนกุหลาบฯ จะเป็นสิ่งที่จารึกอยู่ในใจของนักเรียนทุกๆ คน แบบอย่างที่ดีที่อาจารย์ได้ปฏิบัติไว้ จะเป็นแนวทางการทำงานของอาจารย์ท่านอื่นและนักเรียนในรุ่นหลัง

ผมหวังว่าชีวิตหลังเกษียณของอาจารย์จะเต็มไปด้วยสีสัน (โดยมีสีชมพู-ฟ้า เป็นสีหลัก) เต็มไปด้วยความสนุกสนานไม่แพ้ในอดีต แต่ขอให้มีเรื่องปวดศีรษะน้อยลง และมีสุขภาพที่แข็งแรงสมบูรณ์

ส่วนตัวผมจะไม่มีวันลืมความเสียสละทุ่มเทของอาจารย์ที่มีต่อสวนกุหลาบฯ ซึ่งจริงๆ แล้วมีมากมายเกินกว่าที่ผมจะสามารถเขียนบรรยายได้ในบทความนี้ และจะนำมาเป็นข้อเตือนสติในการดำรงชีวิตอยู่เสมอ

ขอจบสั้นๆ ห้วนๆ เพียงเท่านี้ แต่ถ้าจะถามว่าต่อจากนี้ไป สวนกุหลาบฯ จะมีคนที่ดีเทียบเท่ากับอาจารย์ผกาวดีอีกหรือไม่?

คำตอบก็คือ "มี"

แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไร

หมายเหตุ:
* = พูดเล่น
** = พูดจริง

ผนวกเดช สุวรรณทัต
25 มีนาคม 2551

Mom's news

2008-03-24T14:39:00.000-04:00

http://suwannatat.com/lek/news.html

หยดหนึ่ง

2008-03-08T14:07:00.001-05:00

58 ปีที่แล้ว (พ.ศ. 2492) อัจฉริยะท่านหนึ่งได้แต่งเพลงอมตะเอาไว้ เพลงนั้นมีเนื้อร้องและท่วงทำนองอันไพเราะ ความหมายก็ลึกซึ้งและ "ตรงใจ" ราวกับว่าได้ถูกแต่งมาโดยเฉพาะสำหรับผู้หญิงท่านหนึ่ง ซึ่งกำลังจะเกิดขึ้นในโลก ในเวลาสามปีถัดมา

ทั้งที่จริงแล้ว เพลงนี้คงถูกแต่งมาให้กลุ่มคนหลายคน

แต่สำหรับข้าพเจ้าแล้ว มันเหมือนกับว่าเพลงนี้ถูกแต่งมาโดยเฉพาะสำหรับคนเพียงคนเดียว อาจเป็นเพราะมัน "ตรง" เสียเหลือเกิน

ชีวิตของเธอ -- เธอคนที่เกิดเมื่อปลายปี 2495 -- เกิดมาเพื่อดำเนินการตามบทบัญญัติของเพลงอมตะเพลงนั้น

...

คนอีกสามคน กำลังจะเกิดขึ้นในอีกสามสิบปีถัดมา คนสามคนนั้นกำลังจะได้รับอานิสงส์อย่างเต็มๆ จากคุณค่าที่เพลงนั้นได้กล่าวถึงไว้

คุณค่าที่มิอาจประมาณได้

คุณค่าที่ไม่อาจพรรณาได้ด้วยคำอื่นใด นอกจากคำในเนื้อเพลงนั้น

...

"แม่นี้มีบุญคุณอันใหญ่หลวง

ที่เฝ้าหวงห่วงลูกแต่หลังเมื่อยังนอนเปล

แม่เราเฝ้าโอละเห่

กล่อมลูกน้อยนอนเปลไม่ห่างหันเหไปจนไกล

แต่เล็กจนโตโอ้แม่ถนอม

แม่ผ่ายผอมย่อมเกิดแต่รักลูกปักดวงใจ

เติบโตโอ้เล็กจนใหญ่

นี่แหละหนาอะไร มิใช่ใดหนาเพราะค่าน้ำนม

ควรคิดพินิจให้ดี ค่าน้ำนมแม่นี้จะมีอะไรเหมาะสม

โอ้ว่าแม่จ๋า ลูกคิดถึงค่าน้ำนม

เลือดในอกผสมกลั่นเป็นน้ำนมให้ลูกดื่มกิน

ค่าน้ำนมครวญชวนให้ลูกฝัง

แต่เมื่อหลังเปรียบดังผืนฟ้าหนักกว่าแผ่นดิน

บวชเรียนพากเพียรจนสิ้น

หยดหน่ึงน้ำนมกิน ทดแทนไม่สิ้นพระคุณแม่เอย"

-- เพลง "ค่าน้ำนม" โดย ไพบูลย์ บุตรขัน 2492

...

นับมาถึงวันนี้

- 58 ปีหลังจากที่เพลงนั้นถูกแต่งขึ้น

- 55 ปีหลังจากที่เธอคนนั้นเกิดขึ้นในโลก

- 25 ปีหลังจากที่คนสุดท้ายในสามคน กำเนิดขึ้นในกาลถัดมา เพื่อรับ "ค่าน้ำนม" จากเธอ

เธอกำลังเผชิญกับอุปสรรคก้อนโต

อุปสรรคก้อนโต ... หลายๆ ก้อน

แต่เธอจะผ่านมันไปได้ เธอจะสู้กับอุปสรรคเหล่านั้น และเธอจะต้องไม่มีวันยอมแพ้

ลูกๆ ของเธอทั้งสามคน ก็จะไม่ยอมให้เธอสู้อยู่คนเดียว พวกเขาจะสู้เคียงข้างเธอ ด้วยพลัง ด้วยความเข้มแข็ง ด้วยความมั่นใจ

หากใครจะถามว่า "สู้แค่ไหน? ด้วยราคาเท่าไหร่?" พวกเขา ยินดีตอบด้วยคำถามว่า

"ค่าน้ำนมแม่นี้ จะมีอะไรเหมาะสม?"

ไฟ เงิน คน ความดี ภาษี บุญ

2007-10-29T02:40:00.000-04:00

ร้านขายของ

กล่องรับบริจาคเงินช่วยเหลือผู้ประสบภัยจากไฟป่าในภาคใต้ของรัฐแคลิฟอร์เนีย

ประตูทางออกจากร้านขายของ

คนชื่อโหลสี่คน สมชาย จอห์น สมหญิง แมรี่

บทสนทนา

แบงก์ $1 สี่ใบ ในมือของคนสี่คน

บทสนทนาที่ไม่มีใครได้ยินใคร

บทสนทนาในใจ

สมชาย: "จะเอาไปหักภาษีได้ไหมนะ?"

จอห์น: "น่าสงสารจัง ช่วยเขาหน่อย ขอให้ไฟสงบไวๆ ขอให้ไม่มีใครบาดเจ็บ"

สมหญิง: "ทำบุญหน่อยดีกว่า ขอให้ผลบุญนี้นำพาให้ฉันถูกหวยสักทีเถอะ จะได้รวยมีบ้านริมทะเลอย่างพวกคนในมาลิบูบ้าง"

แมร่ี: "กล่องบ้าอะไรเนี่ยะ จะถึงมือผู้ประสบภัยหรือเปล่าก็ไม่รู้ เดี๋ยวพวกเจ้าหน้าที่ก็มุมมิบกันหมด เรื่องไรจะให้"

...
เวลาสองวินาที
...

สมชาย: "ไปบริจาคที่อื่นที่มีใบเสร็จดีกว่า"

จอห์น: "เอ๊ะ แต่รัฐบาลก็มีสตางค์ตั้งเยอะแยะแล้วนี่หว่า คงไม่ได้ขาดแคลนอะไร ... จะขาดแคลนได้ไงวะ ก็แม่งเอาเงินไปโยนทิ้งในอิรักเป็นล้านล้าน"

สมหญิง: "..แต่คิดอีกที ถ้าบริจาคโดยหวังผลตอบแทนอย่างนี้ก็คงไม่ได้บุญ และคงไม่ได้อานิสงส์ให้ถูกหวย! งั้นเปลี่ยนใจเอา $1 ไปซื้อหวยดีกว่า เพิ่มโอกาสให้ตัวเอง"

แมรี่: "เอาน่ะ ถ้ามันจะมุบมิบก็ถือว่าเลี้ยงข้าวหมา ให้ไปละกัน ดอลเดียวเอง"

Last Lecture

2007-10-14T04:57:00.000-04:00

ศาสตราจารย์ แรนดี้ เพาช์ (Randy Pausch) กำลังจะตายในอีก 5 เดือนข้างหน้านี้

นี่เป็นเล็กเชอร์สุดท้ายของเขา ก่อนที่จะจากมหาวิทยาลัยคาร์เนกี้เมลล่อน (Carnegie Mellon) ไปพักผ่อนที่บ้านหลังใหม่

เขาซื้อบ้านหลังนี้ไว้เมื่อคณะแพทย์ยืนยันว่า เนื้องอกในตับของเขาหมดหนทางรักษาได้ และอีกครึ่งปีต่อจากนี้ไปคือครึ่งปีสุดท้ายของชีวิตเขา

แรนดี้ไม่ได้เริ่มต้นเล็กเชอร์ด้วยน้ำตา

เขาเร่่ิมต้นด้วยการมิดพื้น แล้วเอ่ยว่า "ผมยังแข็งแรงอยู่ ใครอยากจะร้องไห้สงสารผม ก็ขอเชิญลงมามิดพื้นให้ดูเสียก่อน แล้วจะสมเพชผมอย่างไรก็ได้"

หัวข้อเล็กเชอร์นี้คือ "Really Achieving Your Childhood Dreams" (คำแปล: "ทำความฝันยามเด็กให้เป็นจริง จริงๆ")

ในช่วงเวลา 1 ชั่วโมง 20 นาที ต่อมา แรนดี้ได้ให้ข้อคิดและเทคนิคต่างๆ มากมายในการนำพาตัวเองสู่ความฝัน โดยให้ตัวอย่างจากชีวิตของเขาเอง

ความฝันยามเด็กของเขาคือ:
1) อยู่ในสภาพไร้น้ำหนัก
2) เล่นฟุตบอลใน NFL
3) เขียนบทความในสารานุกรมเวิอร์ลด์บุค (World Book)
4) เป็นกัปตันเคอร์ก (Captain Kirk จาก Star Trek)
5) ได้ตุ๊กตาตัวโตๆ จากเกมในสวนสนุก
6) เป็นวิศวกรแห่งจินตนาการ (Imagineer) ที่ Disney

เป็นความฝันที่บ้าบิ่น หลากหลาย และท้าทายต่อความเป็นจริง

แรนดี้ไม่ได้สำเร็จในการทำทุกความฝันให้เป็นจริง

ในบ้างข้อเขาทำได้ บางข้อทำไม่ได้ แต่เขาได้อะไรกลับมาจากการพยายามอย่างไม่หยุดหย่อน มากกว่าจุดประสงค์เริ่มต้นจากความฝันนั้นอีก

คำสอนที่ผมประทับใจมากที่สุดคงเป็น:

"Experience is what you get when you didn't get what you wanted."

แปลได้ว่า "ประสบการณ์คือสิ่งที่คุณจะได้รับ เมื่อคุณไม่ได้รับสิ่งที่คุณต้องการ"

นี่เป็นสิ่งที่ผมเห็นด้วยอย่างยิ่ง และเป็นสิ่งที่ผมยึดถือมานานตั้งแต่ยังเด็ก ประสบการณ์ที่เราได้พยายามไขว่คว้าอะไรสักอย่างนั้น มันมักจะมีค่ายิ่งกว่าส่ิงที่เราต้องการอยู่ในขณะนั้นเสียอีก

อีกคำสอนที่ประทับใจไม่แพ้กันก็คือ:

"Brick walls are there for a reason: they let us prove how badly we want things."

แปล (แบบถอดความ) ได้ว่า "อุปสรรคขวากหนามมีเหตุผลของมัันเอง มันมีไว้เพื่อให้เราพิสูจน์ว่าเราต้องการบางสิ่งมากเพียงไร"

แรนดี้ยังเสริมด้วยว่า หากเราต้องการสิ่งใดจริงๆ แล้ว อุปสรรคก็ไม่ได้มีไว้เพื่อกีดขวางเรา มันมีไว้เพื่อกีดขวางคนอื่นๆ ต่างหาก

คำสอนเหล่านี้ล้วนมีค่า แต่มันคงเป็นเพียงคำสอนที่น่าเบื่อ หากว่ามันไม่ได้มาจากปากของคนที่สามารถนำชีวิตตนเองมาเป็นตัวอย่างได้ ดังเช่นแรนดี้

ตัวอย่างที่ดีมีค่ากว่าคำสอน

ความปลาบปลื้ม ความปิติ ความฝัน แรงบันดาลใจ ความยินดี ความภูมิใจ ฯลฯ ...

... คือสิ่งที่แรนดี้ให้กับผู้ฟังในวันนั้น วันที่เขามอบเล็กเชอร์ท้ายสุด เล็กเชอร์ที่ดีที่สุด ให้กับสถาบันที่เขารักมากที่สุด

แรนดี้ไม่ได้จบเล็กเชอร์ด้วยน้ำตา

เขาจบด้วยการนำเค้กก้อนใหญ่มาวางไว้หน้าห้อง แล้วขอให้ผู้ฟังช่วยกันร้องเพลงอวยพรวันเกิด (ย้อนหลัง) ให้ภรรยา

คนที่มาฟังในวันนั้น (18 ก.ย. 50) มีทั้งนักเรียน อาจารย์ เพื่อนร่วมงาน หัวหน้าภาควิชา คณะบดี ประธานมหาวิทยาลัย ฯลฯ เต็มแน่นห้องประชุมหลัก ที่จุคนได้ 450 ที่นั่ง

แต่คนที่ได้ฟังเล็กเชอร์นี้ไม่ได้มีแค่นั้น

วิดิโอที่โพสต์ไว้ในกูเกิ้ลวิดิโอ (Google Video) ได้รับการชมไปแล้ว 310,734 ครั้ง ผมเป็นหนึ่งในนั้น (หมายเหตุ: นี่คือจำนวนครั้งการชม ไม่ใช่จำนวนผู้ชม แต่กระนั้นก็ยังเป็นตัวเลขที่สูงอยู่ดี)

ขอเชิญร่วมเป็น "นักเรียน" อีกคนหนึ่ง ได้ที่
http://video.google.com/videoplay?docid=362421849901825950&hl=en

-----
ป.ล.[1] ในตอนเริ่มต้น แรนดี้ได้กล่าวว่าเขาจะไม่ขอพูดเรื่องศาสนา แต่ขอประกาศว่า บัดนี้เมื่อรู้ว่าตนใกล้ตายเขาได้เปลี่ยนศาสนาแล้ว -- เขาเพิ่งซื้อเครื่องแมคอินทอช (Macintosh)

ป.ล. [2] คุณล่ะ จะเปลี่ยนใจใช้ mac หรือยัง?

Berkeley Eating Guide, and beyond...

2007-06-09T17:17:00.000-04:00

by Mock Suwannatat
written in English & Thai

Berkeley is a great place to get fed (... and probably get fat).

Let's start with the one closest to UC Berkeley campus: Thai Noodles. This one is famous for its ridiculously late hours (I once ate there at 1am). My favorite dish is Duck Fried Rice. (ข้าวผัดเป็ด อร่อยโคตรๆๆ -- as I wrote this, somebody disagreed). I once bought 2 take-out orders and hauled it all the way to Santa Barbara. It's still good for up to a week in the freezer.

Thai Noodles
1936 Shattuck Ave, Berkeley, CA 94704
(510) 848-6531
intersection: Shuttuck Ave & Berkeley Way

Another great Thai restaurant near campus is called Your Place (the exact same name as the one in Santa Barbara, which is also great). Papaya salad, grilled pork, and grilled chicken are my favorite here. บรรยากาศดี อาหารอร่อย ราคาก็ไม่แพง. เมนูแนะนำ: ส้มตำ หมูย่าง ข้าวเหนียว และปลาดุกผัดเผ็ด

Your Place Thai Cuisine
1267 University Ave, Berkeley, CA
(510) 548-9781
intersection: University Ave & Chestnut St

And here is my favorite-ever Thai restaurant in this area: Krung-thep. It's a little far away from campus, but never too far. I first fell in love with the Duck Salad (ลาบเป็ด แซบมาก อร่อยมากๆๆ), and then I learned that the Deep Fried Pompano is so good that I cannot describe. (ปลาราดพริก, ปลาจาละเม็ด?) It's so delicious and crispy that I can eat the bones, the head, the tail, and everything. You must try this if you come here. Another great choice is the shrimp fried rice (ข้าวผัดกุ้ง). Sounds simple, huh? But it's better than anywhere else, really. ของทั้งสามอย่างนี้ผมเคยซื้อกลับมาแช่แข็งไว้เป็นเสบียงที่ Santa Barbara แล้วทั้งนั้น ไม่เคยผิดหวังสักครั้ง

Krung-Thep Restaurant
905 San Pablo Ave, Albany, CA
(510) 524-6837
intersection: San Pablo Ave & Solano Ave

The next one is both a restaurant and a Thai grocery store at the same place: Tuk Tuk (ตุ๊กๆ). Whether you want fresh ingredients for your Thai dish, or some Thai snacks, or Thai magazines, or some ready-made, delicious, inexpensive Thai food, you can find them here. Van once suggested that I try the fried Tilapia. (ปลานิลทอด) It's a big, dry, and deep fried fish, with a delicious spicy dipping sauce (or you can just จิ้มน้ำปลาพริก ก็อร่อย). You can't really eat the bones (watch out for them; they are huge), but every other part of that fish is just fantastic. Now I'm a big fan. There's rarely a time when I visit Berkeley and don't drop by to order some fish for take-out. My suggestion: call ahead and order one day in advance. It takes time to fry these fish, so give them time to prepare. Oh, people there are nice and super-friendly, too. :) Give them a smile when you go there.

Tuk Tuk Thai & Asian Market
1581 University Ave, Berkeley, CA
(510) 666-1125
intersection: University Ave & California St

Feeling a bit religious? Want to seek some peace through the Buddha's way? Or just want to see A LOT of Thai people in the area? If the answer to any of those questions is yes, then the next place is definitely for you. If the answers are no, then let me try this question: want to taste some great, real, super-authentic Thai food for cheap, in an atmosphere that you can't find at any traditional restaurants? I know you said yes. So, let's visit the Thai Temple at Berkeley (วัดมงคลรัตนาราม). For $6, you can get a filling portion of fried chicken with sticky rice. (ข้าวเหนียวไก่ทอด) That is my favorite. For just about as cheap, you can get a great variety of other Thai food and dessert. I've been told that ฝอยทอง is the best here, although I've never tried. They open only for lunch on Sundays, so you'll see a lot of Thai people standing in long lines for all kinds of food -- that tells us something. After eating, you can visit the house of Buddha, or have a chat with some monks upstairs. This can fill both your stomach and your spirits. Note: bring cash.

Wat Mongkolratanaram
1911 Russell St, Berkeley, CA 94703
(510) 849-3419
intersection: Russell St & Martin Luther King Jr Way

Now it's time for something not Thai. How about Korean? Here is a fancy, yet inexpensive Korean restaurant. They serve a lot of free appetizers and they're delicious. But don't get filled by that. Save some room for the real food which is even more delicious. I don't remember what I ordered, Kalbi perhaps? along with other standard Korean dishes. ตบท้ายด้วยของหวานซึ่งคล้ายๆ กับน้ำล้างหม้อข้าว ฟังดูน่ากลัวแต่อร่อย

Jong Ga House
372 Grand Ave, Oakland, CA 94610
(510) 444-7658
intersection: Grand Ave & Ellita Ave

Here is another one. It's a Korean BBQ style. My favorite item is the ปลาย่าง, broiled salted mackerel (item #13).

Sam Won Kal Bi
2600 Telegraph Ave, Oakland, CA 94612
(510) 834-5757
intersection: Telegraph Ave & 27th St

Next, let's go to a nearby town Emeryville. The Hong Kong East Ocean Restaurant is my favorite Dim Sum place. Not only do they have great dim sum, they also have really beautiful views of the Bay. The panoramic glass wall is breathtaking. You can see a lot of Chinese families coming here. That tells us how authentic the food must be. They have plenty of parking spaces. After eating, you can take a walk along the bay. The view is terrific. The atmosphere is terrific. มันน่าเดินย่อยให้หิวอีกรอบแล้วกลับเข้าไปกินใหม่. On a hot day, you can just sit on the rocks by the water and feel the cool winds. It's such a great place to relax.

Hong Kong East Ocean Restaurant
3199 Powell St, Emeryville, CA 94608
(510) 655-3388

We've had Thai food, Korean food, and Chinese food. What have we missed here? Japanese! That's right. We need some good Sushi place. Here is a good one, not too far from the campus. บรรยากาศดี อาหารอร่อย. I like the fresh Sashimi. ปลาดิบคือของโปรดของผมเสมอ

Joshu-Ya
2441 Dwight Way, Berkeley, CA
(510) 848-5260
intersection: Dwight Way & Telegraph Ave

Let's get back to Thai food. What if you want to get away from Berkeley for a bit? Let's go to San Francisco. Right around the famous Union Square, there is a famous purple-colored Thai restaurant: King of Thai Noodles - ราชาก๋วยเตี๋ยวเรือ. What? noodles? If you know me well, you may have realized that I don't like noodles, especially the wet kinds. ผมไม่ชอบกินเส้น (ไม่ชอบใช้เส้นด้วย) They don't only serve noodles, but a lot of other things as well. I've tried many things and they all taste really good. They open very late, too (1 or 1:30am). The prices are not expensive. The only downside -- nah, the only challenge -- is that you may have to drive around the blocks a few times before you can find a parking space that doesn't cost you $20. That's the way it is in San Fran.

King of Thai Noodles
184 Ofarrell St, San Francisco, CA 94102
(415) 752-5198
intersection: Ofarrell St & Powell St

Another famous Thai restaurant, very famous among the Thais at Berkeley, is Ozone. It's a Karaoke/party style cafe. I've ordered ผัดผักบุ้ง & ปลาราดพริก. They are great, and there're not many places where you can find ผัดผักบุ้ง like that. Thai students like to come here and party. I once almost got to come here for a dance, but I fell asleep at the hotel and somebody stole my shoes. I still remember that until today. ฮึ่ม เฮียกอล์ฟ (forgive != forget :P)

Ozone Restaurant
1160 Polk St, San Francisco, CA 94109
(415) 440-9663
intersection: Polk St & Sutter St

In case you want to cook, or in need of some non-Dim Sum Chinese food, there are a few restaurants at the 99 Ranch Market. Lots of Chinese people go there so they must be good. There's also a big super market. You can buy raw materials, groceries, snacks, and everything. They have many branches, but this one is the closest.

99 Ranch Market
3288 Pierce St, Richmond, CA 94804
(510) 769-8899
intersection: Pierce St & Central Ave

That's it for now. If you know of any other nice places, please post them in the comments. If you can suggest a menu at any of the above places, please do so. If you've had good or bad experiences, please share. If I feel like this guide is useful to others, I may do more. I'm thinking about extending the guide down south to Stanford, Santa Clara, Santa Barbara, Los Angeles, and San Diego. But that will come later.

Enjoy eating!
(I hope you don't try all the places on the same day.)

ADDENDUM

How could I have forgotten this one? Thank Chayut Thanapirom who reminded me on facebook. Thai Basil, situated in the so-called South Asian Ghetto, is even closer to campus than Thai Noodles, and the food is cheaper. Van likes to have the garlic pork (หมูทอดกระเทียม) for lunch. I like the basil chicken with an egg (กระเพราไก่ไข่ดาว). My mom had pineapple fried rice (ข้าวผัดสัปปะรด) and she likes it.

Thai Basil Cuisine
2519 Durant Ave, Berkeley, CA 94704
(510) 548-6692

Things I do (and don't do) for the environment

2007-05-26T04:38:00.000-04:00

Things I do to save the environment:
- I recycle all cans and bottles at the recycling center.
- I choose Honda Civic which is great on fuel economy. (32-35 mpg on highways)
- I obey the speed limit (kind of).
- I separate papers from other trash.
- When at home, I drink home's filtered water instead of bottled water.
- I reduce the frequency of taking a bubble bath, although I like it.
- I reuse grocery bags. I refuse to take a bag if I don't really need it.
- I get rid of all tungsten light bulbs, whether they are mine or not. I replace them with energy saving bulbs which I keep in my trunk. (I've got them for $0.25+tax each!)
- I turn things off when I don't use them. (kind of)
- I worked at Google. (erm.. is this related?)
- What else should I do?

Things I won't do for the environment:
- I won't go paperless on bank and credit card statements. I still want my paper records.
- I still drive to LA and Berkeley for good Thai food. (& etc)
- I still keep lots of bottled water in my trunk. This is for safety and convenience.
- I still take 2 showers a day.
- I leave my wireless router on 24/7.

ความสามารถพิเศษ

2007-04-05T15:12:00.001-04:00

ตอนเด็กๆ ผมมีความสามารถพิเศษที่ไม่เหมือนใคร: ผมสามารถปิดใบหูตัวเอง และปล่อยให้มันปิดอยู่อย่างนั้นได้โดยไม่ต้องใช้มือจับไว้

หลักการก็คือ ผมจะเอามือปิดหูตัวเองไว้แน่นๆ สักพักหนึ่ง ราวๆ 5-10 นาที แล้วจึงปล่อย หูก็จะปิดอยู่อย่างนั้นด้วยแรงดันอากาศจากภายนอก หลังจากนั้นผมสามารถเปิดใบหูได้ด้วยการใช้มือแกะออก หรือเพียงขยับกล้ามเนื้อบนใบหน้า

ความสามารถพิเศษนี้ฟังดูเหมือนไร้สาระ แต่ผมสามารถใช้ประโยชน์จากมันได้จริงๆ

ประโยชน์อย่่างหนึ่ง (ที่ไร้สาระ) ก็คือ ไว้อวดชาวบ้าน ให้เขาเห็นว่าเราแปลก (แต่แท้จริงแล้วไม่จำเป็น เพราะ ... -- ไม่พูดดีกว่า)

ประโยชน์อีกอย่าง (ที่มีสาระ) ก็คือ ผมสามารถหยุดรับฟังเสียงที่ไม่ต้องการได้ ในเวลาที่ผมไม่ควรได้ยินมัน

ผมใช้ความสามารถนี้เวลาเข้าห้องสอบ

ความรู้สึกในห้องสอบเวลาที่ผมปิดใบหูนั้น สามารถอธิบายได้ดังนี้
- ผมยังคงได้ยินเสียงอยู่บ้าง
- แต่เสียงที่เข้ามานั้นถูกผสมปนเปกันภายในใบหูก่อนที่จะผ่านเข้ามายังรูหู (เหมือนกับภาพที่ผ่านเลนส์ที่ทำให้เบลอร์ / เหมือนกับ signal ที่ผ่าน low-pass filter)
- เสียงที่ผมได้ยินนั้นฟังไม่รู้เรื่อง และจับใจความไม่ได้
- ความรู้สึกเหมือนนั่งฟังเสียงคลื่นทะเล, เสียงน้ำตก, เสียงนกร้อง, เสียงลมพัดผ่านใบไม้ในป่า

ประโยชน์ที่ผมได้คือ
- ผมมีสมาธิในการทำข้อสอบมากขึ้น
- หมดปัญหาเรื่องคนกระซิบถามคำตอบ

ปัญหาของความสามารถพิเศษนี้คือ ผมไม่สามารถใช้มันได้ทุกครั้ง ในวันที่ใบหูอ่อนก็ทำได้ ถ้าวันไหนใบหูแข็งก็ทำไม่ได้

ปัญหาอีกข้อก็คือต้องใช้เวลา set up ราวๆ 5 - 10 นาที, ระหว่างนั้นผมก็จะไม่สามารถใช้มือได้ข้างหนึ่ง

...

ครั้งสุดท้ายที่ผมจำได้ว่าใช้ความสามารถนี้ก็คือตอนสอบเข้า รร. สวนกุหลาบวิทยาลัย

ผมนั่งค่อนไปทางด้านหลังของห้อง ที่นั่งซ้ายสุด ระหว่างที่อาจารย์กำลังแจกข้อสอบผมก็เริ่มปิดหูขวา (เหลือหูซ้ายไว้ฟังคำสั่ง) พอถึงเวลาเริ่มทำข้อสอบหูขวาผมก็ปิดพอดี แล้วจึงเริ่มปิดหูซ้าย และใช้มือขวาในการทำข้อสอบ

ผมจำไม่ได้แล้วว่าใช้เวลาสอบกี่ชั่วโมง แต่จำได้ว่าผมทำข้อสอบด้วยความมั่นใจและมีสมาธิสูงมาก ผมทำเสร็จก่อนเวลาราวๆ 20 นาที

ระหว่างที่เดินไปส่งข้อสอบใบหูผมยังปิดอยู่ ก่อนจะยื่นข้อสอบให้อาจารย์ผมก็ขยับใบหน้าให้ใบหูทั้งสองข้างเปิดออกมา อาจารย์มองหน้าผมอย่างแปลกใจและตกใจเล็กน้อย ผมยื่นข้อสอบให้แล้วยกมือไหว้ขอบคุณ พร้อมกับอธิบายให้อาจารย์ฟังสั้นๆ เบาๆ ว่า "อ้อ ผมปิดหูไว้จะได้มีสมาธิน่ะครับ"

"ฉันนึกว่าเธอพิการเสียอีก ตะกี้นั่งอยู่มองเห็นยังรู้สึกเห็นใจเลย" อาจารย์ท่านนั้นตอบ น้ำเสียงห่วงใย

ผมยิ้มแล้วเดินออกจากห้องสอบ ขึ้นรถเมล์ (สาย 6 หรือ 42) กลับบ้าน

...

เมื่อเติบโตขึ้น ผมสูญเสียความสามารถพิเศษนี้ไป ไม่สามารถปิดใบหูได้อย่างเดิมอีกแล้ว

เวลาเข้าห้องสอบผมต้อง "ปิดหู" ด้วยวิธีอื่น นั่นคือทำเป็นไม่ได้ยิน หรือไม่สนใจเสียงที่ได้ยิน .. เรียกได้ว่า "เอาหูไปนา เอาตาไปไร่"

แรกๆ นั้นยาก แต่ต่อๆ ไปมันก็ง่ายขึ้น

ความสามารถในการ เอาหูไปนา เอาตาไปไร่ นั้นเป็นสิ่งสำคัญสำหรับชีวิตเลยทีเดียว ทั้งในห้องสอบและนอกห้องสอบ

การรับฟังเสียงจากคนรอบข้างนั้นเป็นสิ่งสำคัญ แต่หากจะให้รับฟังอยู่ทั้งวันทั้งคืน บางครั้งก็ไม่ใช่เรื่องเหมาะสม เพราะคนเราต้องการสมาธิ หรือต้องการฟังเสียงจากตัวเองบ้าง บางครั้งจึงเป็นเรื่องจำเป็นที่จะต้องปล่อยให้ผู้คนเขาพูดไป ส่วนเราก็ตั้งใจทำสิ่งที่เราคิดว่าถูกต้องให้ดีที่สุด

ไม่ใช่ว่าไม่สนใจคนอื่น แต่เราเลือกเวลาที่จะฟัง และเวลาที่จะหยุดรับฟังต่างหาก

และแน่นอน เวลาที่ฟัง ก็จงฟังอย่างตั้งใจ

mocbook

2007-03-22T15:35:00.000-04:00

My computers and their names:

Desktops:

a 80486, 100 MHz?, no brand (Pantip built)
bought in Bangkok
no name
condition: deceased
a Pentium II, 400 MHz?, no brand (Pantip built)
bought in Bangkok
no name
condition: ill but alive
a Pentium 4, 1.4 GHz, a Dell
bought in Pittsburgh
name: MockBlackBox
condition: in a dumpster
a Pentium 4, 2.4 GHz, a Dell
bought in Mountain View
name: MocktainView
condition: working but being abused by Vista

Laptops:

an IBM ThinkPad, Pentium III ?,
got it for free (as a reward) from IBM in Bangkok (Thank them!)
name: MockPad
condition: seriously ill and handicapped
a Sony Vaio, Pentium III, 800 MHz
bought in Pittsburgh
name: MockSo(ti)nyBook
condition: heavily scratched but still strong, I love Sony.
an Apple MacBook, Intel Core 2 Duo, 2 GHz
bought in Santa Barbara
name: mocbook
condition: white and shiny, cute, fast, fun, "it just works!" Apple is my new love. (Sorry, Sony, I still love you, too.)

Observations:
(PC users can skip this section)

At the beginning, I didn't care about giving a name because I just thought "well, it's a computer. It needs no name, and I have only one computer (at a time) anyway." Later on, I found it useful to give names because, well, we need it for the network anyway. So I began giving names in a Java-class-name's style: MockPad, MockBlackBox, MockSoTinyBook (the full name has some parentheses inside, which is illegal in some cases), and MocktainView. All of them have "Mock" in the names.

But now, as you know, mocbook breaks that pattern somewhat, although not completely. It seems like all-lower-caps naming convention is the way to go nowadays. It's like a fashion. Also, not putting all the letters in the word can make a good name. And most important of all, mocbook sounds (and looks) like macbook, doesn't it?

And it's ok if it doesn't look like the other names; because mocbook is a Mac, and it's a real computer :P ... unlike the others anyway. Hehehe.

Halting Problem for Love

2007-02-10T15:17:00.000-05:00

"โปรดอย่าถาม ว่าฉันจะรักเธอนานเท่าใด ฉันตอบไม่ได้ว่าฉันจะรักชั่วกาลนิรันดร์ ..." [เพลงจงรัก ของสุนทราภรณ์]

เพลงนี้หลายคนคงเคยได้ยิน

ผู้แต่งเพลงได้ให้เหตุผลไว้ว่า "เพราะชีวิตฉันคงไม่ยืนยาวไปถึงป่านนั้น"

แต่แท้จริงแล้วมีคำอธิบายในอีกแง่หนึ่ง ที่สามารถอธิบายเหตุผลว่าทำไม "ฉันตอบไม่ได้.." โดยไม่ต้องตั้งอยู่บนสมมติฐานที่ว่ามนุษย์มีอายุขัยจำกัด

ลองมองดูว่า "ความรัก" ก็เปรียบเสมือนกับโปรแกรม และตัวเรา (หรือใจเรา) ก็เป็นเสมือนผู้ดำเนินการตามโปรแกรมนั้น พูดในอีกแง่หนึ่ง เราเองก็เปรียบเสมือนกับ Turing Machine และความรักก็คือ โปรแกรม (transition rules) ของ Turing Machine ส่วนคนรักนั้นก็คือ input และความทรงจำในช่วงต่างๆ ของชีวิต ก็คือ infinite memory tape (บางคนอาจเถียงว่าความทรงจำของเรามีจำกัด แต่อย่าลืมว่าเราสามารถจดความทรงจำใส่ไดอะรี่ได้เสมอ)

ข้อสังเกตข้อหนึ่งคือ Turing Machine นี้ ไม่จำเป็นต้อง deterministic (โดยเฉพาะสำหรับผู้หญิง(บางคน) .. ฮาๆๆๆ)

เป็นที่รู้กันดีว่า halting problem สำหรับ Turing machine นั้นเป็นปัญหาที่ undecidable

นั่นหมายความว่าไม่มี algorithm ใดที่รับอินพุตเป็น Turing machine M และ string w แล้วจะสามารถตอบได้ (ภายในเวลาจำกัด) เสมอว่าเมื่อ M รันบน input w แล้ว M จะเสร็จสิ้นการทำงาน (terminate) หรือไม่

ฉันใดก็ฉันนั้น เมื่อความรักและตัวเราเป็นดั่ง Turing machine และคนรักเป็นดั่ง input จึงไม่มีใครสามารถตอบได้ว่าความรักจะจบลงหรือไม่ หรือจะจบลงเมื่อใด แม้ว่าเราจะมีชีวิตอยู่ชั่วกาลนิรันดร์ก็ตาม

หมายเหตุทางเทคนิค:

บทความนี้เขียนในแง่อุปมาอุปมัย ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นบทพิสูจน์ที่ถูกต้องรัดกุม ซึ่งความจริงแล้วการจะพิสูจน์ว่า halting problem for love (HPL) is undecidable นั้น จะต้อง define love ให้ดีเสียก่อน (ซึ่งผมไม่ได้ define) และจะต้องพยายาม reduce ปัญหาจาก halting problem for Turing machine (HPTM) มาเป็น HPL ให้ได้ ... ซึ่งอาจจะดูงงๆ
แม้ว่า HPL จะ undecidable จริงๆ ก็ไม่ได้หมายความว่าปัญหานี้จะไม่มีทางได้รับคำตอบไปเสียทุกกรณี

ยกตัวอย่างเช่น เราอาจจะพบกับ Turing machine (TM) เครื่องหนึ่งซึ่งเมื่อได้รับอินพุตแบบบหนึ่ง จะกระโดดเข้าสู่ infinite loop อย่างเห็นได้ชัด ในกรณีนี้ แม้ HPTM จะ undedicable แต่เราก็สามารถตอบได้ว่า TM เครื่องนี้จะไม่ terminate บนอินพุตนี้
ฉันใดก็ฉันนั้น เราอาจจะได้พบใครคนหนึ่ง และค้นใจตัวเองจนพบว่า คนคนนี้ทำให้เรากระโดดเข้าสู่ infinite loop เราก็จะตอบได้ชัดเจนว่า เราจะรักคนคนนั้นตลอดไป
...หรือคนบางคนอาจมีอะไรบางอย่างที่ทำให้เราต้องกระโดดเข้าสู่คำสั่ง exit(0); -- หรือบางทีก็ exit (-1); -- นั่นก็อีกเรื่องหนึ่ง :P

เนื่องจาก HPTM บน blank tape (TM with no input) ก็ undecidable เช่นเดียวกัน เราอาจจะขยายผลได้ว่า HPL with no lover ก็คงจะ undecidable เหมือนกัน ... หรือพูดอีกอย่างหนึ่ง: คนที่เป็นโสดอาจจะตอบไม่ได้ว่าตัวเองจะต้องเป็นโสดไปอีกตลอดไปหรือไม่
เวรกรรม! -__-

[link to last-year valentine's article]

food diary

2007-01-30T02:15:00.000-05:00

เห็นกวางเขียน food blog โดยได้ไอเดียจากพี่แจ ก็เลยจะลองเขียนดูบ้าง แต่คงไม่ทำต่อเนื่อง แค่ทำตามกระแสสนุกๆ

วันเสาร์ที่ 27 มกราคม 2550
> pre-breakfast: Frappuccino Mocha หนึ่งขวด, Centrum, 500mg of vitamin C @ my bed
> breakfast: banana muffin @ Cate School [ขอบคุณน้องแหวน]
> lunch: ข้าวผัดหมู @ ร้าน Your Place
> afternoon snacks: 1/2 bag of Taro [ขอบคุณแก้ว], In-N-Out french fries
> dinner: ข้าวหน้าปลาไหล, ไอติมชาเขียว @ ร้าน Itsuki
> midnight: Vitamilk

วันอาทิตย์ที่ 28 มกราคม 2550
> pre-breakfast: Double Shot, Centrum, 500mg of vitamin C @ my bed
> breakfast: Vitamilk ในรถ
> lunch: กระเพราไข่เยี่ยวม้า กุ้งแช่น้ำปลา คอหมูย่าง พะแนงไก่ @ ร้านเรือนแพ
> afternoon snack: orange smoothies @ Kodak Theatre
> dinner: fish tempura @ Oomasa in Little Tokyo
> evening snack: 1 cookie @ บ้านพี่น้ำมน
> midnight: chocolate cup cake (from Nijiya Market in Little Tokyo)

วันจันทร์ที่ 29 มกราคม 2550
> pre-brunch: Centrum, 500mg of vitamin C @ my bed
> brunch: กระเพราเป็ด จากร้านรสเด็ด
> afternoon snack: a box of p'Nammon's cookies [ขอบคุณพี่น้ำมน]
> dinner: ไข่เจียวหมูสับ แกงเป็ดย่าง ปลาเปรี้ยวหวาน ลาบไก่ หมูผัดกะหล่ำ หมี่กรอบ ไอติมกะทิ & กล้วยทอด @ ร้าน Your Choice [ขอบคุณคุณพ่อคุณแม่น้องจ๊อบ :)]

วันอังคารที่ 30 มกราคม 2550
> breakfast: Double Shot, Vitamilk, Centrum, 500mg of vitamin C @ my bed
> lunch: 1.5 portions of กระเพราขาหมู
> dinner: หมูผัดผัก (homemade), another Vitamilk, another 500mg of vitamin C

ขนาดกระดาษ & จำนวนรู

2007-01-25T01:53:00.000-05:00

คนไทยใช้กระดาษขนาด A4 (210 x 297 mm)
คิดเป็นพื้นที่ 62370 mm^2

คนอเมริกันใช้กระดาษขนาด letter (216 x 279 mm)
คิดเป็นพื้นที่ 60264 mm^2

(ที่มา: http://en.wikipedia.org/wiki/Paper_size)

กระดาษ letter ขนาดกว้างกว่า แต่สั้นกว่า
โดยรวมแล้วพื้นที่น้อยกว่า A4

น่าแปลกที่ว่าเวลาเราเอากระดาษ A4 ใส่แฟ้ม (แบบที่มีขายในประเทศไทย) เราเจาะรูเพียงแค่ 2 รู แต่แฟ้มในอเมริกาสำหรับกระดาษ letter บังคับให้เจาะรูถึง 3 รู
- กระดาษ A4 ในแฟ้ม 2 รู คิดเป็น 31185 mm^2 ต่อรู
- กระดาษ letter ในแฟ้ม 3 รู คิดเป็น 20088 mm^2 ต่อรู

ดังนั้นก็แสดงว่ากระดาษในแฟ้มแบบไทยมีโอกาสที่จะขาดและหลุดออกจากแฟ้มได้ง่ายกว่ากระดาษในแฟ้มแบบอเมริกัน

...

ก็เป็นอันว่า ในเรื่องของขนาดกระดาษและจำนวนรูในแฟ้ม ผมขอยกย่องอเมริกา แต่ในเรื่องของหน่วยการชั่ง-ตวง-วัด อื่นๆ เช่น
- ฟุต/ยาร์ด/ไมล์ vs. เซนติเมตร/เมตร/กิโลเมตร
- ฟาเรนไฮต์ vs. เซลเซียส
- pint/quart/gallon vs. ลิตร

ผมยังมองไม่เห็นว่าอเมริกาเลือกใช้หน่วย (บ้าๆ) เหล่านี้ไปทำไม???

เฮ่อ แต่ก็ยังดี อย่างน้อยเขาก็ยังบอกเวลากันเป็น วินาที นาที ชั่วโมง วัน ...
ไม่อย่างนั้นคงปรับตัวเข้าหากันยากกว่านี้!

Bangkok Tattoo

2006-11-19T01:35:00.000-05:00

Bangkok Tattoo
by John Burdett
http://www.amazon.com/Bangkok-Tattoo-John-Burdett/dp/1400040450

เมื่อวันอังคารที่แล้ว ผมแวะเดินเล่นที่ร้านหนังสือ Borders ก็พบกับหนังสือเล่มหนึ่ง ชื่อว่า Bangkok Tattoo

อ่านปกหลังดูก็พบว่าเป็นนิยายฆาตรกรรมซ่อนเงื่อน เหตุเกิดในกรุงเทพฯ ผู้ตายเป็นชายชาวอเมริกัน หญิงโสเภณีที่อยู่กับผู้ตายในคืนวันเกิดเหตุจึงตกเป็นผู้ต้องสงสัยอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่เรื่องมันก็ซับซ้อนขึ้นเนื่องจากตำรวจในพื้นที่เป็นลูกของเจ้าของ "สถานบริการ" ที่หญิงคนนี้ทำงานอยู่ และยิ่งไปกว่านั้น เธอยังเป็น "พนักงาน" ที่ทำรายได้ดีที่สุดในสถานบริการแห่งนั้นอีกด้วย! นายตำรวจจึงต้องทำทุกวิถีทางที่จะกลบเกลื่อนความผิดให้เธอ เขียนสำนวนคำให้การเป็นว่าเธอทำไปเพื่อป้องกันตัวเอง เพราะผู้ตายพยายามจะทำร้ายเธอ

เรื่องกลบเกลื่อนนี้คงจะแนบเนียนพอถ้าหากว่าผู้ตายไม่ใช่สายลับ CIA

แต่ผู้ตายเป็นสายลับ CIA!

CIA จึงส่งเจ้าหน้าที่มาสืบสวนเพิ่มเติม และพบช่องโหว่ในคดี นายตำรวจไทยจึงต้องหา "แผน B" อย่างชาญฉลาด (หรือเปล่า?) โดยการโยนความผิดไปให้กับผู้ก่อการร้ายในภาคใต้ของประเทศไทย!

เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป? แผนการกลบเกลื่อนจะดำเนินไปได้หรือไม่? แท้ที่จริงแล้วใครเป็นฆาตรกร? เชิญไปอ่านเอาเอง

.........

ผมอ่านจบแล้วในวันนี้ ขณะกำลังนั่งรอเครื่องซักผ้า

จึงคิดได้ว่า จะสัมภาษณ์ตัวเองสักหน่อย เกี่ยวกับความรู้สึกที่ได้รับจากหนังสือเล่มนี้

ถาม: ซื้อมากี่บาท? คุ้มเงินหรือเปล่า?
ตอบ: ราวๆ $13 คุ้มมากๆ ครับ สนุกมาก ผู้เขียนเข้าใจมุมมืดของสังคมไทยดีมาก และเขียนเสียดสี/กระแทกแดกดันสังคมได้อย่างขบขันและเจ็บปวด ภาษาที่ใช้ก็เป็นเอกลักษณ์ของตนเอง อ่านแล้วรู้สึกเหมือนถูกกวนโอ๊ยอยู่ตลอดเวลา

ถาม: แนะนำให้คนอื่นอ่านไหม?
ตอบ: แนะนำให้คนไทยที่อายุเกิน 18 ปีอ่าน จะได้รู้ว่าเมืองไทยมีชื่อเสียงด้านไหนบ้าง (โสเภณีหญิง/ชาย/กระเทย คอรัปชั่้นในวงการตำรวจ/ทหาร วัดและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ พุทธศาสนาแบบผิวเผิน ฯลฯ) ส่วนชาวต่างชาติไม่อยากแนะนำให้อ่าน (เพราะอายแทนประเทศไทย)

ถาม: หนังสือเล่มนี้เขียนประจานด้านมืดของประเทศไทย อ่านแล้วโกรธไหม?
ตอบ: ไม่โกรธ แต่เจ็บปวด เรื่องนี้เป็นนิยาย แต่เขียนอยู่บนพื้นฐานของชื่อเสียงที่รู้กันอยู่แล้วโดยทั่วไปของประเทศไทย คนไทยต่างหากที่สร้างชื่อเสียงเสียๆ เหล่านี้ขึ้นมา ถ้าจะโกรธก็ควรจะโกรธตัวเองมากกว่าโกรธผู้เขียน อีกอย่างหนึ่งในบทสุดท้ายผู้เขียนยังอุตส่าห์เขียนไว้อย่างน่ารักด้วยว่า "กรุงเทพฯ เป็นเมืองใหญ่ และเมืองใหญ่ทุกเมืองก็มีธุรกิจทางเพศด้วยกันทั้งนั้น ความจริงปริมาณธุรกิจนี้ในประเทศไทยต่อจำนวนประชากรยังต่ำกว่าอีกหลายประเทศด้วยซ้ำไป คนไทยส่วนใหญ่ดำเนินชีวิตตามศีลธรรมของพระพุทธศาสนา และนักท่องเที่ยวหลายคนก็สามารถสนุกกับประเทศไทยโดยไม่ต้องสัมผัสกับมุมมืดที่ว่าแต่อย่างใด ..." (แปลแบบสรุปความ ไม่ได้แปลตามตัวอักษร)

ถาม: คิดว่าเราจะช่วยกันลดชื่อเสียงเสียๆ ของประเทศไทยได้อย่างไร?
ตอบ: ผมไม่ใช่รัฐมนตรี

ถาม: สรุปแล้วใครเป็นฆาตรกร?
ตอบ: ไปอ่านเอาเอง

ถาม: แล้วผู้หญิงคนนั้นรอดหรือเปล่า?
ตอบ: ไปอ่านเอาเอง

ถาม: ถ้าผมอยากอ่าน มีคำแนะนำอะไรไหม?
ตอบ: ถ้าคิดจะอ่านโปรดทำใจให้กว้าง และเตรียมใจรับความเจ็บปวดที่เกิดจากเนื้อหาไว้ก่อน เพราะผู้เขียนกัดเจ็บมาก และที่เจ็บปวดยิ่งกว่าก็คือเมื่อเราคิดว่า "ที่เขากล่าวหาประเทศเราอย่างนี้มันจริงหรือเปล่า?" แล้วคำตอบลึกๆ ในใจของเราก็คือ "เอ้อ ... มีส่วนจริงว่ะ"

ถาม: อยากทิ้งท้ายอะไรไหม?
ตอบ: ขอย้ำอีกครั้งว่าไม่ควรแนะนำให้เพื่อนฝรั่งอ่านหนังสือเล่มนี้ เพราะเนื้อหาเป็นเรื่องน่าอายของประเทศไทย (ถึงแม้จะเป็นแค่นิยายก็ตาม) และไม่ควรไปพูดประจานหนังสือเล่มนี้เป็นการใหญ่โตด้วย เพราะจะยิ่งเป็นการโฆษณาให้เขาไปเสียอีก

หนังสือที่ผม(เพิ่ง)อ่าน

2006-11-06T06:03:00.000-05:00

ผมชอบอ่านหนังสือ อ่านแล้วเหมือนมีเพื่อนแก้เหงา มีเพื่อนช่วยคิด (บางทีเราคิดอะไรแปลกๆ แล้วไปเจอหนังสือที่คิดแปลกกว่าเรา ก็รู้สึกดีไม่น้อย)

แต่เดิม (สมัยมัธยมฯ) ผมเป็นคนไม่ค่อยชอบอ่าน เพราะรู้สึก (อย่างผิดๆ) ว่าคงไม่มีอะไรน่าสนใจให้อ่าน แม้แต่หนังสือซีไรท์บางเล่มในสมัยก่อนซึ่งผมเคยไปยืมอ่านจากห้องสมุดสวนกุหลาบฯ อ่านแล้วก็เซ็ง ไม่เข้าใจ ไม่สนุก ให้เหตุผลตัวเองอย่างผิดๆ ว่า "นี่ขนาดหนังสือที่ดีที่สุดมันยังน่าเบื่อขนาดนี้ แล้วตูจะไปอ่านอะไรได้"

แท้ที่จริงโตขึ้นถึงได้รู้ว่า ซีไรท์ เป็นรางวัลแห่งความสร้างสรรค์ ไม่ใช่ความสนุกหรือความเข้าใจง่ายแต่อย่างใด บางเล่มอาจจะสร้างสรรค์และสนุก บางเล่มสร้างสรรค์แต่ไม่สนุก ผมเผอิญไปเจออย่างหลังในคราวแรก

จนกระทั่งถึงเมื่อปี 1, แชร์ (เพื่อนเก่าแก่จากสวนกุหลาบ & Carnegie Mellon) ให้ผมยืมหนังสือ "สมุดปกดำกับใบไม้สีแดง" (ซึ่งได้มาจากนอตอีกต่อหนึ่ง) ผมอ่านแล้วติดใจ เลยไปความหาหนังสือของคุณ วินทร์ เลียววาริณ มาอ่านเกือบทุกเล่มเลย (ปัจจุบันขาดแต่เล่ม "ความฝันโง่ๆ" เพียงเล่มเดียว)

แล้วผมก็เริ่มชอบการอ่านขึ้นมา เลยไปตามอ่านหนังสือของนักเขียนคนอื่นด้วย

อ่านไปหลายเล่ม แต่ไม่เคยบันทึกไว้เป็นเรื่องเป็นราว เกรงว่าวันหนึ่งจะลืม เลยขอเริ่มจากรายการหนังสือที่ผมเพิ่งอ่านไปเมื่อเร็วๆ นี้ (ก.ย. - พ.ย. 49):

The Curious Incident of the Dog in the Night-Time
by Mark Haddon
http://www.amazon.com/Curious-Incident-Night-Time-Today-Book/dp/0385512104
ที่มา: เล่มนี้พี่พีร์ (แห่ง Cal Tech) ให้ยืมอ่านระหว่างบินกลับไทยแลนด์ เมือเดือน ก.ย. 49, อ่านในเครื่องบินแทบทั้งหมด ขอขอบคุณพี่พีร์ (หมายเหตุ: "พี่พีร์" อายุน้อยกว่าผม แต่ผมจะเรียกว่าพี่ ใครจะทำไม?) สำหรับหนังสือดีๆ เล่มนี้
ความเห็น: สนุกตื่นเต้นและน่าสนใจ เป็นการผจญภัยไปในโลกของเด็กอัจฉริยะที่มีปัญหาเรื่องพฤติกรรมแปรปรวน เด็กพวกนี้ทำและคิดอะไรแปลกๆ แต่ที่น่าตกใจก็คือว่า บางอย่างเขามีความคิดที่คล้ายเราอย่างยิ่ง! หรือว่าผมเองก็ไม่ปกติเหมือนกัน? เล่มนี้อ่านแล้วไม่เบื่อ วางไม่ลง

เด็กกำพร้าแห่งสรวงสวรรค์
โดย ภาณุ ตรัยเวช
http://www.nanmeebooks.com/book/online_cat1_detail.php?bid=1289&isbn=9908-78-3
ที่มา: ได้ข่าวมาจากชิน (รูมเมทเมื่อตอน summer, เพื่อนเก่าแก่จากค่ายคอมฯ โอ) ว่ามีอดีตตัวแทนฟิสิกส์โอลิมปิกฯ เขียนหนังสือมาหนึ่งเล่ม กำลังจะมีลุ้นได้รับรางวัลซีไรท์ ผมก็เลยไปหาซื้อมาอ่าน ซื้อจากร้าน Kinokuniya ที่สยามพารากอน กะว่าถ้าอ่านแล้วรู้สึกไม่คุ้มเงินจะไปขอเงินคืนจากผู้เขียน ซึ่งเรียนอยู่ UCLA นี่เอง
ความเห็น: เรื่องนี้ไม่สนุกสำหรับผม บางส่วนของเรื่องอาจฟังดู disturbing เกินไปบ้าง แต่ยอมรับว่าน่าสนใจและสร้างสรรค์ ควรค่ากับที่ได้รับคัดเลือกเข้ารอบสุดท้ายรางวัลซีไรท์ (รางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมฯ) วิธีการใช้ภาษาดูแปลก(ดี) ความรู้ในวัตถุดิบของเรื่องมีมาก อ่านแล้วไม่เสียดายสตางค์

ความสุขของกะทิ
โดย งามพรรณ เวชชาชีวะ
http://www.se-ed.com/shop/detail.aspx?iCode=9789749916490
ที่มา: เห็นว่าเป็นหนังสือที่ได้ Sea Write เล่มล่าสุด เห็นเล่มบางๆ รู้สึกแปลกใจว่าได้รางวัลมาได้ยังไง ก็เลยลองซื้อมาอ่านดู
ความเห็น: เนื้อเรื่องน่ารักดี แม้จะสะเทือนใจเล็กน้อย อาจจะเหมาะกับเด็กมากกว่าผู้ใหญ่ อย่างไรก็ตามหนังสือเล่มนี้ "สร้างสรรค์" สมรางวัล เพราะมีวิธีนำเสนอเรื่อง และดึงอารมณ์คนอ่านที่ไม่เหมือนเล่มอื่น

ล.ว.สุดท้าย
โดย วสิษฐ เดชกุญชร
http://www.matichonbook.com/index.php?mnuid=5&selmnu=490327105153
ที่มา: เคยฟังคุณ วสิษฐ พูดอบรมที่สำนักงาน ก.พ. ก่อนที่จะบินมาอเมริกาเมื่อปีแรก (2544) รู้สึกว่าท่านเป็นคนที่มีอุดมณ์การณ์รักชาติน่าชื่นชม เห็นท่านเขียนนิยายมาขายก็เลยลองซื้ออ่านดู
ความเห็น: (ยังอ่านไม่จบ) รู้สึกว่าเนื้อหาน่าสนใจ ทำให้เห็นประวัติของ ตชด., ภัยคอมมิวนิสต์, และวิทีปราบคอมมิวนิสต์ (แบบที่ไม่ค่อยได้ผล) ของรัฐบาลไทยยุคเก่า ข้อเสียคือการดำเนินเรื่องไม่น่าตื่นเต้นเท่าไหร่ อาจเป็นเพราะการใช้ภาษาที่เป็นทางการจนเกินควร ทำให้ขาดความน่าสนใจ อ่านแล้ววางง่าย เลยไม่จบเสียที

(แก้ไขเพิ่มเติม วันที่ 18 พ.ย. 49) อ่านจบแล้ว รู้สึกประทับใจในเนื้อเรื่องช่่วงท้าย ที่แสดงให้เห็นถึงอุปสรรคของข้าราชการไทยในการปฏิบัติหน้าที่ให้ถูกต้องตามอุดมการณ์ โดยอุปสรรคนี้เกิดขึ้นจากค่านิยมดั้งเดิมของสังคมไทย ที่เคารพระบบอาวุโสมากเกินเหตุจนละเลยหลักการ ความรับผิดชอบ และจริยธรรมในบางครั้ง จนในที่สุด วีร์ บุญแต่ง (ตัวเอกของเรื่อง) รู้สึกท้อแท้จนถึงขั้นคิดจะลาออก ผมเชื่อว่าความรู้สึกเช่นนี้คงเคยเกิดขึ้นกับคนดีๆ ในประเทศไทยหลายคน ดังคำกล่าวที่ว่า "สังคมเลว เพราะคนดีท้อแท้" .. จะว่าไปบทกลับของข้อความนั้นก็คงเป็นจริงอยู่เหมือนกัน

คู่มือมนุษย์
โดย พุทธทาสภิกขุ
http://www.siamnovella.com/product_info.php?products_id=10163
ที่มา: พี่นัท (ณจรวย สุวรรณทัต) ซื้อให้เป็นของขวัญเมื่อซัมเมอร์ที่ผ่านมา เพราะพี่นัทรู้ว่าผมนับถือและชื่นชอบแนวความคิดของท่านพุทธทาส ผมเอาไว้อ่านก่อนนอน
ความเห็น: (ยังอ่านไม่จบ) ท่านพุทธทาสทำให้ผมมองพุทธศาสนาเป็นวิทยาศาสตร์ หนังสือเล่มนี้ชวนให้คิดในปรัชญาหลายเรื่องที่ตอนแรกดูเหมือนจะเกินตัว แต่พอคิดไปได้ระดับหนึ่งก็ทำให้สามารถมองโลกได้อย่างสบายใจมากขึ้น แม้จะยังไม่เข้าใจถ่องแท้ทั้งหมด

--- [หนังสือใต้ดิน] ---
ที่มา: เห็นว่ามัน controversial (มากๆ) ก็เลยลองซื้อมาอ่านดู
ความเห็น: ผู้เขียนมีอคติกับบุคคลที่เขียนถึง ในบางบทรู้สึกได้ว่าเอนเอียงและ uncharitable เป็นอันมาก ความคิดเห็นบางส่วนเป็นสิ่งที่ผมไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง อย่างไรก็ตามยอมรับว่าผู้เขียนค้นคว้าหาข้อมูลมามากมายจริงๆ และแหล่งข้อมูลที่อ้างถึงนั้นก็น่าสนใจที่จะไปลองหาอ่านดู เรื่องนี้ควรอ่านด้วยวิจารณญาณ ผู้ที่เชื่อคนง่ายไม่ควรอ่าน

โลกใบที่สองของโม
โดย จุก เบี้ยวสกุล + วินทร์ เลียววาริณ
http://www.winbookclub.com/bookdetail.php?bid=29
ที่มา: ซื้อมาจากร้านดอกหญ้าที่ Thai Town ใน LA เห็นว่าเป็นเล่มล่าสุดของคุณวินทร์ เลียววาริณ นักเขียนคนโปรดของผม
ความเห็น: เนื้อเรื่องสนุกปานกลาง เรื่องนี้คุณวินทร์ตั้งโจทย์ให้ตัวเองว่าจะเอาภาพผลงานของ จุก เบี้ยวสกุล (ซึ่งมีอยู่หลากหลาย) มาผูกเรื่องเข้าด้วยกันเป็นนวนิยาย คุณวินทร์แก้โจทย์ด้วยการแต่งเรื่องขึ้นใหม่เสียเลย แล้วเอาภาพพวกนี้มาใส่เป็น "เรื่องสั้น" ประกอบความฝันของพระเอกในแต่ละคืน ซึ่งฝันต่างเรื่องกัน ดูจะเป็นทางออกที่ง่ายไปสักหน่อย แต่ก็นั่นหละ ให้ผมทำผมก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเหมือนกัน อ่านแล้วไม่เสียดายสตางค์และเวลา อ่านจบภายในวันเดียว

เสถียรภาพของนิพพาน

2006-10-22T14:30:00.000-04:00

ศาสนาทุกศาสนาสอนให้คนเป็นคนดี แต่ทุกศาสนาก็ไม่ได้หยุดอยู่เพียงแค่นั้น ต่างมีอุดมคติที่เหนือขึ้นไป ศาสนาแบบเทวนิยมย่อมมุ่งสู่การเข้าไปอยู่ในที่เดียวกับพระเจ้า (คริสต์, อิสลาม) หรือรวมเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้า (ฮินดู) พระพุทธศาสนาซึ่งเป็นอเทวนิยม มุ่งสู่ภาวะสงบนิ่งซึ่งเรียกว่านิพพาน

น่าสนใจว่าอุดมคติของศาสนาอื่นทั้งหมดนั้นดูจะเข้าถึงได้ไม่ยาก เพียงแค่ทำความดี เชื่อในสิ่งที่ศาสดาสอนให้เชื่อ และปฏิบัติตามพิธีกรรมและระเบียบแบบแผนอันเหมาะสม ก็จะได้เข้าถึงภาวะอุดมคติแล้ว และเป็นที่น่าสนใจว่า มีความเป็นไปได้ที่ทุกๆ คนบนโลกสามารถเข้าถึงอุดมคติดังกล่าว โดยที่โลกยังคงดำเนินไปอย่างปกติสุขได้

แต่สำหรับพระพุทธศาสนาแล้ว นิพพานไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเข้าถึงหรือแม้แต่จะเข้าใจโดยถ่องแท้ว่าคืออะไร การให้นิยามสำหรับนิพพานเองก็เป็นเรื่องยาก จะพบก็แต่คำอธิบายในแง่ต่างๆ ว่านิพพานมีลักษณะอย่างนี้ อย่างนั้น และไม่ใช่อย่างนี้ ไม่ใช่อย่างนั้น คำอธิบายหนึ่งที่แสดงให้เห็นถึงความยากของนิพพานก็คือ

"เราจะพ้นจากความทุกข์โดยสิ้นเชิงด้วยลำพังเพียงการทำความดีอย่างเดียวเท่านั้นยังไม่พอ ยังจะต้องทำอะไรบางสิ่งบางอย่างที่ยิ่งหรือเหนือไปกว่าการกระทำความดีอีกชั้นหนึ่ง ซึ่งได้แก่การทำจิตให้หลุดพ้นไปจากการเป็นบ่าวทาสของความอยากทุกชนิดนั่นเอง"
พุทธทาสภิกขุ, พ.ค. 2499

ฟังดูแล้วรู้สึกว่า 1) ยากที่จะเข้าถึงนิพพานได้ และ 2) ชักไม่แน่ใจว่าเราต้องการละความอยาก *ทุกชนิด* จริงๆ หรือเปล่า

ถึงแม้จะยาก พระพุทธเจ้าและสาวกของพระองค์หลายพันรูปก็ทำสำเร็จมาแล้ว แต่ที่น่าคิดก็คือว่าเป็นไปได้ (แม้ในเชิงตรรกะ) หรือไม่ที่สักวันหนึ่งคนทั้งโลกจะบรรลุนิพพาน? ซึ่งถ้าเป็นไปได้ ก็น่าจะนับเป็นจุดสูงสุดของพระพุทธศาสนาเลยทีเดียว

ผู้ที่บรรลุนิพพานแล้วนั้นเรียกว่าพระอรหันต์ ถ้าจำไม่ผิดพระพุทธเจ้าเคยตรัสไว้ว่าพระอรหันต์จะดำรงชีวิตแบบฆราวาส (บุคคลธรรมดา) ไม่ได้ ทันทีที่บรรลุนิพพานก็จะต้องออกบวชและพระพฤติตนเป็นนักบวช เพราะวิถีชีวิตของฆราวาสนั้นขัดแย้งกับภาวะนิพพาน

แล้วจะเกิดอะไรขึ้นถ้าคนทั้งโลกบรรลุนิพพาน? คนทั้งโลกก็ต้องออกบวชงั้นหรือ?

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าคนทั้งโลกเป็นนักบวช?

พระอรหันต์เหล่านั้นจะสร้างระบบเศรษฐกิจกันอย่างไร? ใครจะทำหน้าที่ต่างๆ ในสังคม? เมื่อไม่มีฆราวาสคอยให้การสนับสนุน พระอรหันต์เหล่านี้ก็ต้องดำรงชีวิตเฉกเช่นฆราวาสใช่ไหม? แต่นั่นก็ขัดแย้งกับกฎที่พระพุทธเจ้าวางเอาไว้

ดังนั้นพระอรหันต์เหล่านี้ก็คงต้องดำรงชีวิตกันอย่าง "พอเพียง" ฉันแต่พืชเพราะฆ่าสัตว์เองไม่ได้ ยารักษาโรคอาจมีไม่เพียงพอเพราะกระบวนการผลิตยาบางอย่างอาจต้องเบียดเบียนสัตว์อื่นหรือสิ่งแวดล้อม การวิจัยยาตัวใหม่ไม่อาจกระทำได้เพราะไม่สามารถทดสอบบนสัตว์ได้

และที่สำคัญ การสืบสายพันธุ์มนุษย์ไม่อาจกระทำได้

ดังนั้นข้อสรุปก็คือว่า เมื่อใดที่มนุษย์ทั้งโลกบรรลุนิพพาน เมื่อนั้นมนุษย์ก็จะสูญพันธุ์!!!

.
.
.

ฟังดูแย่ และน่ากลัว? แต่เมื่อลองคิดอีกทีหนึ่งแล้ว นี่แหละ! สอดคล้องกับหลักการพ้นทุกข์เลยทีเดียว

หากมนุษย์สูญพันธุ์ไป ก็จะไม่มีมนุษย์เกิดขึ้นอีก เมื่อไม่มีเกิดก็ไม่มีแก่ ไม่มีเจ็บ ไม่มีตายอีกต่อไป คนทั้งโลกก็จะพ้นทุกข์ (เพราะไม่มีคนเหลือให้เป็นทุกข์อีกต่อไปแล้ว)

หรือนี่คือสภาวะที่ดีที่สุดสำหรับโลก? -- โลกที่ไม่มีมนุษย์เหลืออยู่อีกต่อไป

Good bye, Khemarat

2006-08-22T22:27:00.000-04:00

From: Panuakdet Suwannatat
To: khemarat@ji-net.com
Date: Aug 22, 2006 7:10 PM
Subject: Good bye, Khemarat

Khemarat

Aug 21, 2006 - 49 Photos

22 สิงหาคม 2549
สวัสดีเขมรัตน์,

ผมคุยกับคุณครั้งสุดท้ายทางเอ็มเอสเอ็น เมื่อ 24 มีนาฯ ผมทักทายคุณไปแล้วคุณตอบกลับมา แจ้งข่าวว่าคุณจะได้ไปทำงานเป็นหมอฟันที่โคราช เสียดายที่ผมไม่ได้นั่งอยู่ที่คอมพิวเตอร์ เราเลยไม่ได้คุยกัน

และเสียดายจริงๆ ที่ผมคงไม่มีโอกาสคุยกับคุณอีกแล้ว

คุณจากไปโดยกะทันหัน ไม่มีใครตั้งตัวได้ทัน ผมเองรู้สึกเสียใจและเสียดายชิวิตของคนเก่ง คนดี และคนขยันอย่างคุณ ถึงแม้ระยะหลังนี้เราจะไม่ค่อยได้คุยกัน
แต่เราก็เป็นเพื่อนสนิทกันในค่ายคอมฯ โอลิมปิก วันนี้ผมเสียใจเหลือเกินที่เพื่อนของผมต้องจากไปโดยไม่คาดคิด

ผมจึงเขียนอีเมลล์ฉบับนี้ถึงคุณ เพื่อระลึกถึงสิ่งดีๆ ทั้งหลายทีี่คุณเคยทำให้กับผม ให้เพื่อน ให้รุ่นน้อง ให้ประเทศไทย และให้กับโลกใบนี้

ถ้าในโลกของคุณมีคอมพิวเตอร์ที่ต่ออินเตอร์เน็ตได้ คุณคงได้อ่านเมลล์ของผม แต่ถ้าไม่มี ผมคิดว่าคนที่อาจจะทำให้มีได้ก็คือคุณ

ผมรู้จักคุณครั้งแรกในค่ายคอมพิวเตอร์โอลิมปิก ในฐานะเด็กค่ายหน้าใหม่ หนึ่งในแก๊ง รร.เตรียมอุดมฯ คุณกับผมต่างเพิ่งเริ่มหัดเขียนโปรแกรมด้วยภาษาปาสคาล แต่เวลาผ่านไปไม่นาน คุณก็ล้ำหน้าเพื่อนๆ หลายๆ คน โดยการเจริญรอยตามพี่แก้ว (ทั้งในแง่ความสามารถในการเขียนโปรแกรม .. และการกิน) ได้อย่างใกล้ชิด และรวดเร็ว

คุณเป็นคนเก่งที่ไม่ท้ิงเพื่อน คุณรู้ไหม? ทุกครั้งที่ผมกลับไปเล่าประสบการณ์ให้น้องๆ ที่สวนกุหลาบฯ ฟัง ผมจะบอกเสมอว่า ในค่ายฯ แม้จะเครียดแค่ไหน แต่ทุกคนไม่เคยทำตัวเหมือนเป็นคู่แข่งกัน ทุกคนช่วยเหลือเกื้อกูลกันอย่างดี โดยคิดว่าเราคนไทยเป็นทีมเดียวกัน คู่แข่งไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่อยู่ที่ประเทศอื่นๆ

หนึ่งในคนที่ทำให้ผมรู้สึกเช่นนั้น ก็คือคุณ

ไม่ว่าจะยุ่งกับการทำโจทย์แค่ไหน คุณไม่เคยปฏิเสธที่จะช่วยเหลือเพื่อน/รุ่นน้อง ไม่ว่าเขาจะเป็นเด็กเตรียมฯ เด็กสวนฯ เด็ก-ฯลฯ เวลาใครถามคำถาม คุณจะช่วยตอบ ช่วยอธิบายอย่างตั้งใจ จนกว่าผู้ถามจะเข้าใจแจ่มแจ้ง ซึ่งบางครั้งผมไม่เข้าใจ คุณก็จะไม่ยอมละความพยายาม จะยังคงอธิบายอยู่อย่างนั้น

นี่คือน้ำใจของคุณ คุณไม่ได้ช่วยเหลือใครแค่ตามมารยาท คุณช่วยเหลือด้วยความจริงใจ

เราได้รับคัดเลือกให้ไปแข่งขันในปีเดียวกัน คุณเป็นเพื่อนร่วมทีมที่สร้างความสมดุลระหว่างความเอาจริงเอาจังและความสนุกสนาน คุณขยันทำโจทย์ และสรรหาโจทย์มาให้เพื่อนๆ ทำ ในขณะเดียวกัน คุณก็ไม่ละเลยที่จะเล่นสนุกสนาน พูดคุยตลกเฮฮากับเพื่อนๆ

และพวกเราก็คว้าเหรียญกลับมาจากจีนได้คนละเหรียญ แม้ว่าต่างคนจะต่างเขียนโปรแกรม แต่ผมมองว่านี่คือทีมเวอร์ค ซึ่งคุณเป็นผู้เล่นคนสำคัญของทีม

หลังจากการแข่งขันโอลิมปิกฯ ผม ชิน และฆนัท ยังมีรายการแข่งขันย่อยอีกครั้งที่ฟิลิปปินส์ คุณก็ช่วยหาโจทย์มาให้ทำ และช่วยมาเป็นเพื่อนทำโจทย์ที่ ม.เกษตรฯ โดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทั้งที่ระหว่างนั้นคุณต้องยุ่งกับการเป็นนักศึกษาทันตแพทย์ก็ตาม

คุณไม่เคยทิ้งเพื่อน

และหนึ่งในเพื่อนของคุณคือคอมพิวเตอร์

แม้คุณจะเลือกเดินทางสายทันตแพทย์ คุณก็ไม่ทิ้งพรสวรรค์ทางด้านคอมพิวเตอร์ คุณประยุกต์ใช้มันเพื่อประโยชน์แก่วิชาชีพอยู่เสมอ ผมยังจำได้ว่าเราเคยพูดคุยกันเรื่องที่คุณพยายามเขียนโปรแกรมให้คอมพิวเตอร์ติดต่อกับเครื่องเอ็กซ์เรย์ฟัน
เพื่ออำนวยความสะดวกในงานวิจัยที่จะช่วยตรวจหาความผิดปกติทางทันตกรรมได้ง่ายขึ้น

ไม่ใช่แค่ผมที่จะเสียดายเพื่อนอย่างคุณ แต่ประเทศไทย -- ไม่ใช่สิ, โลกทั้งโลก -- ก็ต้องเสียดายทันตแพทย์ผู้ซึ่งในวันหนึ่งอาจค้นพบวิธีที่จะช่วยเหลือผู้คนนับล้าน อย่าง นทพ.เขมรัตน์ นิ่มปุญญกำพงษ์ เช่นเดียวกัน

คุณจะอยู่ในความทรงจำตลอดไป

ม็อค / ผนวกเดช สุวรรณทัต
Mountain View, California

Sea & Desert

2006-07-06T02:38:00.000-04:00

สำหรับพนักงาน Google และ NVidia วันหยุดสุดสัปดาห์ที่ผ่านมาเป็นวันหยุดยาว เนื่องในโอกาสวันชาติของสหรัฐฯ ผมและรูมเมท (ชิน, ซึ่งฝึกงานอยู่ที่ NVidia) จึงได้มีโอกาสออกไปเที่ยวไกลๆ บ้านกันอีกครั้ง

สถานที่สองแห่งต่อไปนี้ ฟังดูชื่อคล้ายๆ กัน (ในภาษาไทย) แต่บรรยากาศนั้นช่างแตกต่างกันเสียเหลือเกิน:
[1] ทะเล
[2] ทะเลทราย

ผมได้ไปเที่ยวมาทั้งสองแห่งในทริปนี้ เมื่อกลับมาจึงมานั่งวิเคราะห์ความเหมือน/ความแตกต่างของทะเลและทะเลทราย ได้ความว่า:

ความเหมือน:
- เต็มไปด้วยทราย
- แดดจัด
- หาน้ำดื่มได้ยาก (แม้ทะเลจะมีน้ำเยอะ แต่ก็เค็ม, ส่วนทะเลทรายก็มีน้ำอยู่ในต้นตะบองเพชร)

ความต่าง:
- (everything elses)

ง่วงนอนแล้ว จึงขอจบห้วนๆ เพียงเท่านี้ ผู้ที่อยากทราบว่าทะเล และทะเลทรายที่ผมไปมานั้นหน้าตาเป็นอย่างไร เชิญคลิกดูได้ที่ picasa web albums:
1) http://picasaweb.google.com/panuakdet/SantaBarbaraWithChinKaew (ทะเล)
2) http://picasaweb.google.com/panuakdet/PalmSprings (ทะเลทราย)

Mock's Picasa Web Album

2006-06-19T04:09:00.000-04:00

เปิดตัว Mock's Picasa Web Album
http://picasaweb.google.com/panuakdet

พบกับภาพทั้งหมดที่ผมถ่าย(และคัดเลือกไว้)ตั้งแต่วันที่ 17 May 2006 จนถึงปัจจุบันได้ที่นั่น ตัวอย่างเช่น:
From Pattaya to Pittsburgh /Duquesne Incline / Carnegie Museums / CMU Commencement / The Capitol Building, etc. / Georgetown & Alexandria / Disneyland / Hollywood & Santa Monica / Mission Santa Barbara & UCSB / State Beach, Santa Barbara / Golden Gate Bridge / Japan Town, Pier 39 / Google & Stanford / Point Reyes National Seashore / Art Festival / Googling at Googleplex / Six Flags / The King of Thailand

รับปริญญา + ท่องเที่ยว + ย้ายบ้าน + เริ่มงานใหม่

2006-06-14T02:24:00.000-04:00

หลังจากที่ห่างหายไปนาน บัดนี้ก็ถึงเวลาอันสมควรที่ผมจะมาทักทายกับท่านผู้อ่านอีกครั้ง ช่วงที่ผ่านมานั้นเป็นช่วง รับปริญญา + ท่องเที่ยว + ย้ายบ้าน + เริ่มงานใหม่ จึงไม่แทบไม่มีเวลามาทำกิจกรรมออนไลน์สักเท่าไหร่ จะว่าไปที่บ้านใหม่ของผมก็เพิ่งจะมีอินเตอร์เน็ตใช้เป็นของตัวเองได้เพียงสี่วันเท่านั้นเอง

เนื่องจากมีเรื่องที่ต้องมา "เล่าสู่กันฟัง" มากมาย แต่มีเวลาแสนน้อยนิด จึงจะเล่าแต่ละเรื่องโดยสังเขปดังต่อไปนี้

[1] งานรับปริญญา: หลังจากที่ตรากตรำ+นั่งอู้ มานานสี่ปี ผมก็ได้รับปริญญา(ตรี; สาขา Computer Science) จาก Carnegie Mellon University มาหนึ่งใบ เคยได้ยินกวีบางท่านกล่าวไว้ว่า "...ฉันหวังเก็บอะไรไปมากมาย แต่สุดท้ายให้กระดาษฉันแผ่นเดียว" บทกวีบทนี้ไม่เป็นจริงสำหรับบัณฑิตคาร์เนกี้เมลล่อน เพราะผมได้มามากกว่ากระดาษหนึ่งแผ่น -- ผมยังได้ซองสำหรับใส่กระดาษแผ่นนั้นมาด้วย

[2] ท่องเที่ยว: ผมและครอบครัว (คุณแม่ พี่โม่) ได้ไปท่องเที่ยวเมืองสวยๆ ต่างๆ มากมาย อาทิ Washington DC, Los Angeles, Santa Barbara, และ San Francisco ... งานนี้ผมขับรถสนุกมาก หรือต้องเรียกว่ามากเป็นพิเศษด้วยซ้ำ เพราะระยะทางแต่ละ 100 ไมล์ ผมจะขับไป 150 ไมล์ (หลง 25 ไมล์, ขับกลับอีก 25 ไมล์)

[3] ย้ายบ้าน: ตอนนี้ผมย้ายมาอยู่ที่ 420 RIVER SIDE CT APT 202, SANTA CLARA, CA 95054 ส่วนเบอร์มือถือยังเป็นเบอร์เดิม บ้านหลังนี้มีสองห้องนอน อยู่กันสามคน รูมเมทคือ พี่เหลา (จากสวนกุหลาบฯ) และชิน (จากค่ายคอมฯ โอลิมปิก) ผมนอนในห้องรับแขก แต่ซื้อม่านจาก IKEA มากั้นเอาไว้เป็นเหมือนห้องห้องหนึ่ง (ดูไปดูมาเหมือนกับม่านรูดซะงั้น)

[4] เริ่มงานใหม่: ตอนนี้ผม "ฝึกงาน" (intern) อยู่ที่ Google ณ เมือง Mountain View ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านผมไปราวๆ 10 ไมล์ ผมทำงานในส่วนของ Billing and Payment System ... ฟังชื่อแผนกแล้วเหมือนกับว่าเขาจะจ้างไปนับสตางค์ แต่จริงๆ แล้วเขาจ้างไปเขียนโปรแกรม แต่ โอ้! ภาระของผมยังมีมากกว่านั้น ตั้งแต่เช้าก็ต้องมาทานอาหารเช้า(ฟรี) [6-9:30am] ตอนเที่ยงก็ต้องทานอาหารเที่ยง(ฟรี) [12-3pm] และตอนเย็นก็ต้องทานอาหารเย็น(ฟรี)อีก [6:30-9pm] แถมระหว่างวันก็ยังต้องทานขนมขบเคี้ยว โค้ก ไอติม น้ำผลไม้ ชา กาแฟสตาร์บัคส์ (ฟรี) อีกเยอะแยะ โอย.. เหนื่อยแทบตาย โอ้ๆๆๆ ไม่ใช่แค่นั้น ตอนวันเสาร์-อาทิตย์ บางครั้งผมยังต้องขับรถเข้ามาที่ทำงาน เนื่องจาก i) ขนมหมดบ้าน ก็เลยต้องมานั่งทานขนม (ฟรี) หรือ ii) เสื้อผ้าหมด ก็เลยต้องเอาผ้ามาซัก (ฟรี, พร้อมน้ำยาซักผ้า/แผ่นปรับผ้านุ่ม) ... ผมเหนื่อยมากจนบางครั้งต้องไปหยิบ scooter (ให้ยืมฟรี) มาขี่เล่นชมวิวรอบๆ บริษัทเพื่อเปิดหูเปิดตา

เห็นไหมครับว่างานผมหนักขนาดไหน เพราะอย่างนี้เองจึงไม่ค่อยมีเวลามาเขียนบล็อก ขอท่านผู้อ่านโปรดให้อภัย :P

ง่วงแล้วครับ ต้องรีบเข้านอน พรุ่งนี้กะจะตื่นเช้า ต้องรีบไปทำงานก่อน 9 โมงครึ่ง ไม่งั้นเดี๋ยวไปกิน omelette (ฟรี) ไม่ทัน .. ขี้เกียจทาน cereals (ฟรี) แล้วครับ บ๊ายบาย :D

post-graduation trip

2006-06-05T05:40:00.000-04:00

Here are some of the pictures from my post-graduation trip:
http://www.flickr.com/photos/38117943@N00/
http://www.flickr.com/photos/67678404@N00/

I will put comments on them later.

จำจากซีเอ็มยู

2006-05-18T15:00:00.000-04:00

แต่งเมื่อ 3:59 PM 5/17/2006 โดย Mock เนื่องในโอกาสงาน Grad Party ของสมาคมนักเรียนไทย ณ Carnegie Mellon

มองอัลลี เกนี่ ที่ฉ่ำเย็น
แลมองเห็น โมนองกะฮีลา ธาราใส
สองแม่น้ำ ที่ฉันรัก สุดหัวใจ
เธอรินไหล เลี้ยงเมืองนี้ ทุกวี่วัน

ต้องจากไป จากเมืองฟ้า พาใจเศร้า
เห็นอินคไลน์ ไต่ขึ้นเขา เฝ้าคิดฝัน
ก่อนเคยนั่ง ขึ้นลงเมาท์ วอชิงตัน
บัดนี้ฉัน ต้องร้างไกล ใจระบม

เห็นน้ำพุ ที่พอยต์ สเตทปาร์ก
แล้วไม่อยาก จะจากไป ใจขื่นขม
แลเห็นไซน์ เซนเตอร์ ยิ่งอกตรม
ก่อนเคยได้ เข้าไปชม นิทรรศการ

คิดถึงฟิปส์ คอนเซอร์ เวตอรี่
สวนดอกไม้ ชั้นดี สีหวานหวาน
คิดถึงเดฟ แอนด์แอนดี้ ที่วันวาน
เคยไปซื้อ ไอติมทาน จนพุงโต

คิดถึงวอ เตอร์ฟร้อนท์ แหล่งดูหนัง
ร้านอาหาร อร่อยจัง มากอักโข
คิดถึงร้าน ฮอทดอก นามดิโอ
ที่เคยสั่ง ฟรายส์คอมโบฯ มานั่งกิน

พูดถึงแคม ปัสฟูด อันสุดหรู
ยิ่งคิดถึง ซีเอ็มยู ใจถวิล
ชื่อเสียงเจ้า ขจรไกล ทั่วฟ้าดิน
ศาสตร์และศิลป์ เลิศแท้ มิแพ้ใคร

เคยร่ำเรียน (เกือบ)ทุกวัน จำได้มั่น
วีนของฉัน สวยล้ำเลิศ กว่าตึกไหน
เคยนั่งเล่น ในคลัสเตอร์ แสนสุขใจ
ทั้งเช้าสาย บ่ายค่ำ ย่ำราตรี

ดึกดื่นค่ำ ยันย่ำรุ่ง มิเคยปิด
วีนคลัสเตอร์ ยังคงฟิต สมศักดิ์ศรี
ทั้งลินิกซ์ ทั้งวินโดวส์ ล้วนมากมี
ให้เพื่อนพ้อง น้องพี่ ได้ใช้งาน

คิดถึงห้อง สมุด อีแอนด์เอส
แหล่งพิเศษ สารพัด วารสาร
ไว้ปิดหน้า ในเพลา ทิวากาล
หลังรับ'ทาน อาหารเที่ยง แล้วง่วงนอน

คิดถึงแหล่ง พบปะ กินข้าวปลา
กับผองเพื่อน นั่งนินทา ครูผู้สอน
หลีกไม่พ้น คือนิวเวลล์ ไซมอนฮอลล์
ที่พักผ่อน ยามพักเที่ยง ของพวกเรา

ทั้งคิดถึง ยูซี ที่ใหญ่ยิ่ง
เคยไปวิ่ง เอกเซอร์ไซส์ ไม่เงียบเหงา
เป็นที่ออก กำลังกาย ให้พวกเรา
ได้เวอร์คเอาท์ แสนสนุก สุขกายใจ

แต่เวลา ที่ผันผ่าน นานสี่ปี
ณ โรงเรียน ที่ฉันนี้ เคยอาศัย
กลับรู้สึก เหมือนสี่วัน เพิ่งผ่านไป
ต้องร้างไกล โรงเรียนรัก หักใจลา

ต้องจำลา ผองเพื่อน และรุ่นพี่
อีกรุ่นน้อง ที่แสนดี ถ้วนทั่วหน้า
เคยร่วมเรียน ร่วมเล่น ด้วยกันมา
ยามเจ็บป่วย ช่วยป้อนยา คอยดูแล

ถึงจากไกล แต่ใจ ยังครวญคิด
แม้ชีวิต ต้องก้าวไป ตามกระแส
เรายังคง ผูกพัน มิผันแปร
เป็นเพื่อนแท้ ตลอดไป ชะเอิงเอยยย (จบแล้ว)

การตัดสินใจ

2006-04-28T18:38:00.000-04:00

ผมห่างหายไปนานจากการเขียนบล็อก มิตรรักแฟนเพลงต่างเรียกร้องสอบถามกันมามากมายว่าเกิดอะไรขึ้น จดหมายที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างล้นหลามจนผมตอบไม่ทัน กอปรกับความเป็นห่วงเป็นไยจากผู้คนทั่วทุกสารทิศที่ถาโถมเข้ามาอย่างมิขาดสาย ทำให้ผมต้องลุกขึ้นมาเขียนบันทึกรายการนี้

ข้อความในย่อหน้าที่แล้วเป็นความจริงในประโยคแรก ... ส่วนประโยคที่เหลือนั้นจริงยิ่งกว่าจริง (พูดอีกอย่างคือ .. "เกินจริง")

เอาหละ เข้าเรื่อง

เรื่องที่อยากจะอัพเดตมากที่สุดคงจะเป็นเรื่องของการตัดสินใจเลือกมหาวิทยาลัย ซึ่งผมยินดีอธิบายขั้นตอนวิธีการการเลือก และเหตุผลที่ผมเลือก "คำตอบสุดท้าย" แต่โดยมารยาท ผมขอไม่อธิบายเหตุผลที่ผมไม่เลือกคำตอบอื่นๆ -- ใครอยากทราบโปรดพูดคุยเป็นการส่วนตัว :)

มันเป็นเรื่องน่าตลกเล็กน้อยที่การเลือกคราวนี้ยากเย็นกว่าที่คิด นับแต่วันแรกที่ได้ยินว่าผมติด UC Berkeley ผมก็เขียนบันทึกไว้ว่ามันเป็น "ข่าวดีมากที่สุดข่าวหนึ่งในชีวิต" และคิดไว้ว่าคงเป็นที่ที่ผมจะไปเรียนอย่างแน่นอน

แต่จนกระทั่งผมได้ยินข่าวจากอีก 6 แห่ง และจนกระทั่งผมได้ไป "เยี่ยมเยียน" มหาวิทยาลัย 3 แห่ง (รวมทั้ง Berkeley) ผมก็ได้กลับมานั่งคิดว่า "ข่าวดีมีมากกว่าหนึ่งข่าวแฮะ"

เป็นที่ยอมรับโดยไม่มีข้อโต้แย้งว่า UC Berkeley เป็นมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งในบรรดาทางเลือกทั้งหมดที่ผมมี หากแต่การเลือกมหาวิทยาลัยครั้งนี้ผมต้องพิจารณาปัจจัยในหลายๆ ด้านควบคู่กัน เพื่อหาที่ที่ "เหมาะสมกับตัวผม" มากที่สุด

บางครั้งสิ่งที่ดีเลิศที่สุด อาจจะไม่ใช่สิ่งที่เหมาะสมกับเราที่สุด

ผมต้องมานั่งติดสินใจเปรียบเทียบระหว่าง Berkeley, UMD (University of Maryland), และ UCSB (University of California, Santa Barbara) ดังที่เขียนบันทึกไว้ในเรื่อง "รักพี่เสียดายน้อง"

ผมซื้อกระดาษแผ่นใหญ่ๆ มาสามแผ่น แต่ละแผ่นผมแบ่งเป็นสองซีก สำหรับเขียนข้อดี-ข้อเสีย ของแต่ละมหาวิทยาลัย เสร็จแล้วก็แปะไว้บนผนังห้อง

หลังจากนั่งเพ่ง นอนเพ่ง เดินเพ่ง กระดาษสามแผ่นนั้นอยู่ราวหนึ่งสัปดาห์ ก็ได้ข้อสรุปว่า UCSB หรือไม่ก็ UMD นี่แหละ ที่จะเป็นคำตอบสุดท้ายของผม กระนั้นก็ยังเลือกยากอยู่ดีว่าที่ใดจะดีกว่ากัน

จนวันหนึ่งผมตัดสินใจอย่างไม่เป็นทางการว่าจะเลือก UMD

ผมบอกตัวเองอยู่หลายครั้งว่า "เอาหละ ตัดสินใจแล้วนะ จะไม่เปลี่ยนใจแล้วนะ" ... แต่ทุกครั้งที่คิดเช่นนั้นก็จะมีเสียงโผล่ตามขึ้นมาในหัวทันทีว่า "โอ .. ไม่นะ แน่ใจแล้วหรือ?" และเสียงนี้โผล่ขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำอีก ไม่หยุดหย่อน

มันเป็นความลังเลอย่างหาที่สุดมิได้

จนในที่สุดผมตัดสินใจ กัดฟันตนเอง เอาหละน่ะ! เราต้องทำให้ความลังเลนี้หายไปด้วยการตัดสินใจอย่างเป็นทางการ (==เซ็นเอกสารตอบรับ) เสียที แต่ก่อนที่จะทำอย่างนั้น ด้วยความแอบเสียดาย UCSB อย่างสุดซึ้ง ผมจึงตัดสินใจเขียนอีเมลล์ฉบับหนึ่งขึ้นมา

ในนั้นผมเขียนหาอาจารย์ท่านหนึ่งที่ UCSB (ซึ่งเคยพูดคุยกับผมเมื่อวันที่ไปเยี่ยมมหาวิทยาลัย) มีใจความว่า "ผมกำลังลังเลอยู่มาก แต่คิดว่าคงจะตัดสินใจเลือก UMD แล้วนะครับ อาจารย์มีอะไรจะพูดส่งท้ายไหม?"

สามชั่วโมงต่อมา อาจารย์ตอบอีเมลล์ของผม ผมพิมพ์ออกมาอ่านได้สามหน้ากระดาษ

อ่านแล้วน้ำตาจะร่วง

เปล่า! อาจารย์ไม่ได้ตัดพ้อ ต่อว่า หรือพูดจาน้อยใจ หรือเล่นบทน่าสงสารดั่งละครน้ำเน่าแต่อย่างใด ตรงกันข้าม เขากลับเขียนมาเพื่อบอกให้ผมมั่นใจในประเด็นต่อไปนี้

UCSB มีการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง และก้าวกระโดดเป็นอย่างมากในช่วง 2-3 ที่ผ่านมา
งานวิจัยด้าน HCI ที่ UCSB กำลังขยายตัวอย่างรวดเร็ว และเขาต้องการกำลังสมองจากนักเรียน PhD อย่างพวกเรา
นักเรียนทุกคนกระตือรือร้นที่จะสร้างสรรค์ผลงาน และได้รับการดูแลจากอาจารย์เท่าเทียมกันตั้งแต่วันแรกที่เดินเข้าสู่มหาวิทยาลัย ("...our students are active and fully equal members from day one.")
เขาสนใจในประสบการณ์ของผม ซึ่งหมายความว่าโอกาสที่จะได้เริ่มต้นทำงานวิจัยที่นั่นอย่างรวดเร็วก็มีสูง
ห้อง lab ใหม่ๆ อยู่ระหว่างการก่อสร้างด้วยงบประมาณมหาศาล

คำพูดเหล่านี้ยิ่งทำให้ผมรู้สึกว่า "ทิ้ง UCSB ไม่ลง" ยิ่งบวกกับความรู้สึกส่วนตัวที่ผมชอบ California (ชอบบรรยากาศ, ชอบภูมิอากาศ, ชอบอัธยาศรัยไมตรีของผู้คนที่นั่น (โดยเฉพาะที่ Santa Barbara)) ผมก็ยิ่งรู้สึกว่ามันคงยากเหลือเกินที่ผมจะตัดใจจาก UCSB

ผมเลยมานั่งคิดว่า ... "เอ แล้วทำไมผมต้องตัดใจ?"

ในเมื่อมันเป็นทางเลือกที่ผมอยากเลือก และผมก็มีสิทธิที่จะเลือก และตัวผมเองก็เป็นผู้มีส่วนได้ส่วนเสียโดยตรงจากการตัดสินใจคราวนี้ ... ผมจะทิ้งทางเลือกที่ผมต้องการไปทำไม?

ผมจึง "ลอง" คิดเล่นๆ ก่อนว่า "เอ้อ... งั้นถ้าสมมติเราเลือก UCSB จะเสียดาย UMD มากแค่ไหน?"

เมื่อผมพิจารณาถึง ranking ของ UMD (โดยเฉพาะทางด้าน HCI ซึ่งเป็น Top 5 ), พิจารณาถึงความใหญ่ของ department และจำนวนอาจารย์ ก็ได้ข้อสรุปว่า .. "เอ้อ มันก็น่าเสียดายอยู่เหมือนกัน"

แต่ก็แค่นั้น.. ครั้งเดียว ทีเดียว

มันเป็นเสียงที่โผล่ขึ้นมาตามหลัก เหตุ-ผล ว่า อืม มันน่าเสียดายนะ, สิ่งเหล่านี้เป็นของดีที่เราไม่เลือก มันก็ควรต้องรู้สึกเสียดายนะ ราวกับว่ามันโผล่มาจากสมองซีกซ้าย ไม่ได้โผล่มาจากความคิดนึก ความรู้สึก และจิตใจที่แท้จริงของตัวเรา

ผมหยิบกระดาษที่จดข้อดี-ข้อเสีย ของ UCSB ขึ้นมาดูอีกครั้งหนึ่ง ผมมองในฝั่งข้อเสีย และมองในอีเมลล์ของอาจารย์ ก็พบว่ามันหักล้างข้อเสียเหล่านั้นได้หมดเลย จากนั้นก็มองในส่วนของข้อดี มองไปก็ยิ้มไป "โอ มันช่างน่าไปเรียนเสียยิ่งนัก" แล้วก็ถามตัวเองว่า "เฮ้ .. เราจะคิดผิดได้อย่างไรที่จะเลือกไปเรียนที่นี่?" คำตอบคือ "โอ ไม่มีทาง"

คิดถึงคำพูดของคุณอาร์ทูโร่ (เจ้านายของผมที่ Google) ที่เล่าว่าตอนเขาเลือกมหา'ลัย เขาใช้หลักการว่า: "finding a place where I'd be happy to spend the next 5+ years and finding a professor/group that aligned my interests." มันก็ยิ่งชี้เข้าทาง UCSB

และคุณอาร์ทูโร่ยังทิ้งท้ายอีกว่า "what I can say is that whatever you do, you won't go wrong with those schools" ผมเลยยิ่งมั่นใจว่า UCSB นี่แหละคงจะเป็นคำตอบสุดท้าย

และในที่สุดผมก็เลือก UCSB เป็นคำตอบสุดท้าย, อย่างเป็นทางการ, โดยไม่ลังเล

จนถึงวันนี้ผมยังไม่รู้สึกสักนิดว่าตัวเองคิดผิด :)

วันหน้าวันหลังจะมาเล่าเรื่องราวต่างๆ ของ UCSB และเมือง Santa Barbara ให้ฟังครับ

ปล. อ่าน blog นี้เสร็จแล้วขอเชิญอ่าน mockpix.blogspot.com ด้วยครับ ที่นั่นผมโพสต์รูปภาพจาก Spring Carnival, และรูปภาพของขวัญวันเกิดที่เพื่อนๆ ผู้ใจดีมอบให้เมื่อต้นเดือน อ้อๆ!! และยังมีวิดิโอรายการ teen talk (ภาคพิสดาร) อีกด้วย! ไปดาวน์โหลดกันได้เลย [แต่ต้องใช้ password / ซึ่งถามได้จาก Mock -- ถ้าอารมณ์ดีจะบอกให้ 555]

Cornell Trip

2006-04-06T03:15:00.000-04:00

ไปเที่ยว Cornell มาเมื่อวันที่ 2-3 เมษายน 2549

ดูภาพ และอ่านเรื่องราวได้ที่นี่ครับ
http://mockpix.blogspot.com/2006/04/cornell-university.html

รักพี่เสียดายน้อง

2006-04-02T05:16:00.000-04:00

เมื่อวานนี้เพิ่งกลับมาจาก University of Maryland เชิญดูรูปได้ที่ http://mockpix.blogspot.com/2006/04/univ-of-maryland.html

ผมกำลังเลือกมหาวิทยาลัยที่จะไปเรียนต่อ PhD นี่นับเป็นการตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิต เพราะไม่ใช่แค่จะต้องไปเรียนต่ออีกถึงประมาณ 6 ปี แต่ชื่อเสียงของมหาวิทยาลัย และความรู้/ประสบการณ์ที่ได้มา จะคงอยู่ติดตัวผมต่อไปอีกชั่วชีวิต

นี่จึงไม่ใช่เรื่องเล่นๆ

เคยได้ยินคำว่า "รักพี่เสียดายน้อง" และครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกประมาณนั้น

ต่างกันตรงที่ คราวนี้มีพี่น้องให้ผมต้องเลือก และต้องเสียดายอยู่ 7 คน นั่นคือ (เรียงตามลำดับตัวอักษร)

อย่าตกใจว่าทำไมผมถึงมีตัวเลือกเยอะจัง ผมไม่ได้เก่งอะไร เพียงแต่ใช้ปริมาณเข้าสู้ ... ก็เมื่อปลายปีที่แล้ว ผมส่งใบสมัครไปตั้งโหลนึง!!

ทุกมหาวิทยาลัยเป็นที่ที่น่าไปเรียนทั้งนั้น แต่เพื่อให้การพิจารณาง่ายขึ้น ผมจึงต้องตัดตัวเลือกออกไปบ้าง ... คนที่หลายใจเกินไปมักไม่เจอรักแท้ :P

มหาวิทยาลัย 4 แห่งเหล่านี้ถูกผมตัดทิ้งไปจากการพิจารณา (และผมก็ไม่ได้ไปเยี่ยมมหาวิทยาลัยเหล่านี้แต่อย่างใด):

University of California - Los Angeles :: เมืองนี้รถติดรุนแรงมาก (ยิ่งกว่า กทม.)
University of Texas at Austin :: ร้อนเกินไป
University of Virginia :: เคยอยู่ Virginia แล้ว, อยากเปลี่ยนบรรยากาศ
University of Wisconsin :: หนาวเกินไป

ฟังดูเหตุผลไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่นั่นเป็นแค่เหตุผลโดยสรุป ... เอาน่ะ แค่สามตัวเลือกที่เหลือก็ปวดหัวจะแย่แล้ว

สรุปก็คือตอนนี้ผมกำลังเลือกระหว่าง:

University of California - Berkeley :: ซึ่งมีชื่อเสียงโดยรวมดีเยี่ยม
University of California - Santa Barbara :: ซึ่งอยู่ในเมืองสวรรค์ ชื่อเสียงดีพอควร
University of Maryland :: ซึ่งมีชื่อเสียงทางด้าน HCI ดีเยี่ยม

จริงๆ แล้วยังมีปัจจัยอื่นๆ อีกมากมายในการตัดสินใจ มีคนแนะนำมาว่าผมควรนำกระดาษมาสามแผ่น แต่ละแผ่นสำหรับแต่ละมหาวิทยาลัย แบ่งหน้ากระดาษเป็นสองส่วน ซีกซ้ายเขียนข้อดี ซีกขวาเขียนข้อเสีย แล้วลองเอามาชั่งน้ำหนักดูว่าท้ายที่สุดแล้วที่ใดน่าไปเรียนมากที่สุด

ผมจะลองทำดู แล้วจะมาเล่าให้ฟังในโอกาสต่อไป

[ป.ล.]
การเลือกมหาวิทยาลัยครั้งนี้ ยากกว่าการเลือก ส.ส. เป็นยิ่งนัก (เพราะผมไม่สามารถกา "ไม่ลงคะแนน" ได้ -- จะบอยคอตการเลือกก็ไม่ได้!)

mockpix.blogspot.com

2006-03-25T07:53:00.000-05:00

วันนี้ขอเปิดตัวบล็อกใหม่ (อีกแล้ว!) นั่นคือ http://mockpix.blogspot.com/
ซึ่งจะเป็นบล็อกฉบับที่เน้นรูปภาพ มีสีสันมากกว่าบล็อกนี้ (ซึ่งยังคงเป็นบล็อกหลักของผม) แต่อาจจะมีเนื้อหา / ข้อความ และความคิดเห็นน้อยกว่า

ในวันเปิดตัวนี้ ก็ขอเริ่มด้วยการโชว์รูปจากตอน Spring Break ที่ผ่านมา
ซึ่งผมไปเยี่ยมเยียนโรงเรียนต่างๆ ใน California และถือโอกาสตะลอนเที่ยว

เชิญไปชมกันได้ ... คลิกที่ลิงค์ข้างบนเลยครับ

เมนูตัวอย่าง:

หนังสือ 2 เล่มใหม่ของคุณวินทร์

2006-03-09T19:03:00.000-05:00

วินทร์ เลียววาริณ เขียนหนังสือเล่มใหม่อีก 2 เล่ม ซึ่งจะวางแผงปลายเดือน มี.ค. นี้

เล่มแรกมีชื่อว่า "โลกด้านที่หันหลังให้ดวงอาทิตย์" ซึ่งเป็นเป็นหนังสือภาพเล่มที่สาม ในซีรีส์ของ "หนึ่งวันเดียวกัน" และ "วันแรกของวันที่เหลือ"

ส่วนเล่มที่สอง คุณวินทร์ตั้งชื่อได้กวนโอ๊ยไม่น้อยเลย นั่นคือ: "ผู้ชายคนที่ตามรักเธอทุกชาติ พิมพ์ครั้งที่ 85"

ใครที่สงสัยว่า อ้าว! หนังสือใหม่ แต่ไฉนจึงพิมพ์ครั้งที่ 85 .. บ้าหรือเปล่า? ผมก็สงสัยเช่นนั้นเหมือนกัน และผมก็ไม่ใช่คนแรกที่สงสัย เคยมีคนสงสัยและถามคุณวินทร์ไปแล้ว คุณวินทร์ตอบอย่างน่าเตะว่า...

นวนิยายเรื่องนี้มีชื่อว่า "ผู้ชายคนที่ตามรักเธอทุกชาติ พิมพ์ครั้งที่ 85" ไม่ใช่ "ผู้ชายคนที่ตามรักเธอทุกชาติ" ที่พิมพ์ครั้งที่ 85 เพราะนี่เป็นการพิมพ์ครั้งแรกครับ

ใครอยากยกขบวนไปเตะคุณวินทร์กับผมบ้าง?

เอาหละ เอาหละ ก่อนจะไปเตะคุณวินทร์ ก็ขอโฆษณาหนังสือให้เขาซะก่อน

คุณวินทร์ให้คำอธิบายหนังสือชื่อกวนบาทาเล่มนี้ไว้ว่าเป็น...

นวนิยายวิทยาศาสตร์ รักหวานปะแล่มๆ ผสมนิยายอิงประวัติศาสตร์ ล้อเลียน เสียดสีการเมือง ด้วยอารมณ์ขันร้าย

เรื่องของโกสท์ไรเตอร์ผู้พบรักหญิงสาวคนหนึ่งกับการคลี่ปริศนาหนังสือโบราณ "นิทานอีแสบ"ที่โยงกับความลับของเขากับเธอ

ทั้งสอง ‘เคย’ รักกันมาก่อนในมิติอื่น เธอคนที่เขารักเป็นหนึ่งใน ‘เธอ’ จำนวนล้านๆ คน ในโลกมิติต่างๆ ที่ซ้อนทับกันในจักรวาล การผจญภัยของเขากับเธอเกี่ยวพันกับประวัติศาสตร์โลกเช่น การยาตราทัพข้ามโลกของอเล็กซานเดอร์มหาราชเจ็งกิสข่าน การรุกกรุงธนบุรีของอะแซหวุ่นกี้ จิตรกรรมของดา วินชี ความลับอยุธยาแตกในปี 2310 ปริศนากลุ่มดาวราศีธนู หลุมดำ และการย้ายข้ามมิติในจักรวาล

ที่โฆษณาให้ฟรีๆ นี้ไม่ใช่ว่าใจดี แต่เพราะมีผลประโยชน์ทับซ้อน เผื่อเพื่อนๆ ผ่านมาเห็นแล้วอยากจะอ่าน จะได้ไปขวนขวายหาซื้อมา ผมจะได้ขอยืมอ่านมั่ง
(น่าเสียดายจัง เว็บคุณวินทร์ไม่ยอมรับออร์เดอร์ต่างประเทศ)

นักธุรกิจการเมือง

2006-03-08T20:31:00.000-05:00

Thai Rak Thai would legalise businessmen-ministers
ที่มา: http://bangkokpost.com/breaking_news/breakingnews.php?id=83923

นั่นคือพาดหัวข่าวของหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์

ใครที่สงสัยว่าทำไมพรรคไทยรักไทยจึงเสนอตัวเป็นเจ้าภาพในการแก้ไขรัฐธรรมนูญ ก็คงร้อง อ๋อ ได้ในคราวนี้ เมื่อได้เห็นข่าวว่า ร่างแก้ไขรัฐธรรมนูญฉบับของไทยรักไทยนั้นจะเสนอให้รัฐมนตรีและนายกรัฐมนตรี สามารถถือหุ้นในธุรกิจต่างๆ ได้ในขณะดำรงตำแหน่ง โดยไม่จำเป็นต้องซุกๆ ซ่อนๆ ไว้กับคู่สมรส ลูก หลาน คนสวน คนขับรถ ฯลฯ อีกต่อไป

เหตุผลของข้อกฏหมายดังกล่าวนั้น คุณโภคิน พลกุล (รองหัวหน้าพรรค) ได้กล่าวไว้อย่างน่ารักว่า มันไ่ม่แฟร์ ที่จะบังคับให้ท่านนายกฯ ต้องโอนหุ้นไปไว้กับลูกหลาน

อ้าว! โธ่ .. ผมนึกว่ามันจะไม่แฟร์ซะอีก ที่จะให้คนเล่นหุ้นมาำดำรงตำแหน่งทางการเมือง ซึ่งสามารถส่งผลดีผลเสียต่อราคาหุ้นของตัวเอง!

บทนิยาม "ความแฟร์" นี้มันมีหลากหลายจริงๆ

ป.ล. ขอบคุณพี่ Elcid ที่ช่วยส่งข่าวนี้มาให้

ศีลธรรมดิจิตอล & การคว่ำบาตรเลือกตั้ง

2006-03-07T01:55:00.000-05:00

สุดสัปดาห์นี้จัดเป็นสุดสัปดาห์ที่นอนหลับมากที่สุดเป็นประวัติการณ์ก็ว่าได้ อย่างเช่นเมื่อคืนนี้ เข้านอนตั้งแต่ 5 ทุ่ม ตื่นมาอีกที 6 โมงเย็น! ใครช่วยนับให้ทีว่ากี่ชั่วโมง (ผมเองไม่กล้านับ)

สาเหตุก็เพราะป่วยเป็นไข้หวัด ตัวร้อน ปวดหัว เจ็บคอ มาตั้งแต่คืนวันศุกร์ ยังดีที่มีรูมเมทเป็นลูกหมอ (รูมเมทชื่อแก๊บ ส่วนพ่อมันชื่ออะไร ไปถามมันเอาเองครับ) จึงได้ยาแก้อักเสบมาทานไปพร้อมๆ กับ Tylenol (ซึ่งทานจนตับจะแข็งแล้วก็ยังไม่หาย ปาน-กะ-บวด) ล่าสุด ได้คำแนะนำมาจากแชร์ว่าให้ทาน NyQuil และ DayQuil จะไ้ด้หายไวๆ (คำเตือน: อย่าทานยาสองอย่างนี้พร้อมกับ Tylenol)

ก็คงจะจริงของมัน .. เมื่อวานทาน NyQuil แล้วไปอาบน้ำ อาบได้ไม่ถึงห้านาทีก็ง่วง ตาลาย มองหาฝักบัวไม่เจอเลย กว่าจะตะเกียกตะกายอาบน้ำ+เช็ดตัว จนเสร็จ ก็แทบตาย ยังดีที่ไม่สลบไปในนั้น

การได้นอนเยอะๆ ก็ช่วยให้อาการป่วยทุเลาลง อีกสาเหตุหนึ่งที่ช่วยคือการทานน้ำมากๆ ซึ่งต้องขอบคุณพี่น้ำตาลมา ณ ที่นี้ ที่ซื้อน้ำส้มมาฝากครึ่งแกลลอน :)

เอาหละ นอกเรื่องไปเสียยาว สิ่งที่ต้องการจะบอกก็คือว่า สุดสัปดาห์นี้่ผมป่วย และด้วยฤทธิ์ยาจึงไม่ได้ทำอะไรเลย (นอกจากนอน) แต่ด้วยความที่ไม่อยากทิ้ง blog นี้ให้โดดเดี่ยวเดียวดาย จึงต้องพยายามหาเรื่องมาอัพเดต

ผมก็ขอเล่นง่ายๆ ไปขโมย comment ของตัวเองที่ทิ้งไว้ใน blog ของพี่มะนาว ซึ่งเขียนเรื่อง ว่าด้วยการแปะป้าย และการเคลื่อนไหว มาเป็น blog entry ของตัวเองเลยก็แล้วกัน (ดัดแปลงเล็กน้อย)

1. ศีลธรรมดิจิตอล
คนบางคนยังคงวนเวียนอยู่กับความคิด "ศีลธรรมดิจิตอล" จริงๆ ครับ นั่นคือ เห็นแต่ ขาว-ดำ ผิด-ถูก ดี-ชั่ว ไม่เห็นอะไรที่อยู่กลางๆ และพาลจะสรุปไปว่า ไม่ขาวคือดำ ไม่ผิดคือถูก ไม่ดีคือชั่ว อย่างเช่นบทสนทนาที่ผมได้ยินมาต่อไปนี้

นาย ก: แกคิดเห็นยังไงกับทักษิณ?
นาย ข: ตอนนี้คนประท้วงกันใหญ่เลยว่ะ โดยเฉพาะพวกสนธิ
นาย ก: นั่นสิ
นาย ข: แล้วสนธิก็ใช้คำหยาบคาย กล่าวหาทั้งเรื่องจริงเรื่องไม่จริง สนธิแม่งด่าหมด เอามันส์ลูกเดียว
นาย ก: นั่นสิ จริงด้วย
นาย ข: แถมสนธิเองก็มีความแค้นส่วนตัวกับทักษิณอีกด้วย คราวนี้เลยกะจะแก้แค้นให้ได้ โดยเอาฝูงชนเป็นเครื่องมือ
นาย ก: อาจจะใช่
นาย ข: สนธิแม่งเลว
นาย ก: อืม จริง
นาย ข: น่าสงสารนายกจัง .. เลือกตั้งครั้งนี้ชักอยากจะเลือกทักษิณแล้วว่ะ
นาย ก: อ้าว???!!!! เกี่ยวไรวะ?

จากตัวอย่างดังกล่าว ดูเหมือน นาย ข. จะมีตรรกะในสมองว่า "ไม่เอาสนธิ" ==> "เอาทักษิณ"

ผมเชื่อว่ามีคนที่คิดอย่างนาย ข. (หรือในทางกลับกัน) มากพอสมควร

2. กรณีการคว่ำบาตรเลือกตั้ง

ในแง่หนึ่ง การคว่ำบาตรเลือกตั้งดูเหมือนเป็นการ "ดูถูก" ประชาชน เพราะเหมือนกับอ้างว่า "ถ้าปล่อยให้มีการเลือกตั้ง ประชาชนส่วนใหญ่คงจะหลงผิดเลือกไทยรักไทยเช่นเคย"

แต่ในอีกแง่หนึ่ง อาจจะมองได้ว่าเป็นการ "ประท้วง" ต่อการกุมอำนาจรัฐอย่างเบ็ดเสร็จของทักษิณก็ได้ เพราะตอนนี้ฝ่ายรัฐบาลกุมสื่อไว้ได้มาก และอาจสามารถควบคุมองค์กรณ์อิสระต่างๆ (เช่น กกต.?, ศาลรัฐธรรมนูญ?, ศาลปกครอง?) ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญในการดูแลการเลือกตั้ง และควบคุมผลลัพธ์หลังการเลือกตั้งให้เป็นไปอย่างบริสุทธิ์ยุติธรรม

เมื่อเห็นว่าเกมที่จะเล่น แม้จะเป็นไปตามกติกา แต่กรรมการเข้าข้างคู่แข่งซะเหลือเกิน ก็คงไม่น่าเกลียดเกินไปที่จะประท้วงโดยการเดินออกจากสนามแข่ง (ใช่ไหม?)

Thailand Election 2006

2006-03-03T16:53:00.000-05:00

นี่คืออีเมลล์ที่ผมเขียนถึงกลุ่มคนไทยที่ CMU เรื่องการเลือกตั้งนอกราชอาณาจักร ความจริงแล้วเนื้อหาครอบคลุมถึงคนไทยที่อื่นในสหรัฐอเมริกา (และอาจจะแคนาดา?) ด้วย ถ้าใครเห็นว่ามีประโยชน์ จะคัิดลอกไปส่งต่อให้ญาติพี่น้อง เพื่อนสนิทมิตรสหาย เจ้ากรรมนายเวร ฯลฯ ผมก็ขออนุโมทนาด้วย :)

Subject:	Thailand Election 2006
From:	"Panuakdet Suwannatat"
Date:	Fri, March 3, 2006 4:50 pm
To:	"CMU People 2005"

Dear p' p', friends friends, nong~ nong~,

It's time for Thailand's General Election again! The date has been set to April-2, 2006. If you would like to vote, please follow the following VERY EASY steps. No matter what your political standing is, I encourage you to take these steps to exercise your right and duty under the Constitution.

[How to check your eligibility?]
- Check out http://www.khonthai.com/Election/foreign/enq/index.php
- If it says you have a right to vote abroad, you can stop here. You don't have to register again; just sit back and wait for the ballot to be mailed to you.

[Where to find the form?]
- Download the (very simple) form at http://www.thaiembdc.org/forms/regis.pdf

[How to fill the form?]
- If you live in PA, put "New York City Consulate" under item #4.
- If you live elsewhere, please consult http://www.thaiembdc.org/election/sen2006/datenlocate/usmap.html

[Where to send it to?]
- If you live in PA, mail the form to
ROYAL THAI CONSULATE GENERAL
351 East 52nd Street
New York, New York 10022
Tel. (212) 754-1770

- If you live elsewhere, please consult http://www.thaiembdc.org/election/sen2006/datenlocate/usmap.html

[What's next?]
- Wait for the ballot in the mail. It will be sent to you before the election day.
- Make your careful decision, and fill out the ballot.
- Mail it back to the Consulate ASAP.
- Hope for the best government ;)

[More information]
- Please visit: http://www.thaiembdc.org/index.htm

Distance cannot defeat true love. Don't let the long distance prevent you from performing this important constitutional duty for our beloved nation.

Regards,
- mock

P.S. I welcome all comments and questions :)

--
Panuakdet Suwannatat (Mock)
School of Computer Science
Carnegie Mellon University
Pittsburgh, Pennsylvania
my blog: http://mocksk.blogspot.com

petition49 - Take II

2006-03-01T10:20:00.000-05:00

หลังจากที่พี่ สมศักดิ์ {นามสมมติ} ได้โพสต์คำอธิบายไว้ในคอมเมนท์ของบทความฉบับที่แล้ว ผมก็ได้ตัดสินใจเข้าร่วมลงชื่อกับ petition49.org หวังว่าเวลานี้คงยังไม่สายเกินไป

พี่สมศักดิ์ไ้ด้ตอบคำถามของผมทุกคำถามอย่างชัดเจน แม้จะยังไม่เปิดเผยรายชื่อของผู้ร่วมจัดทำทั้งหมด แต่นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญนัก เพียงแค่มีใครบางคนที่มีตัวตนและเชื่อถือได้ออกมายืนยันว่าตนเองเป็นหนึ่งในตัวตั้งตัวตี ผมก็ค่อนข้างพอใจ

คำอธิบายที่ว่า กลุ่มผู้จัดคือผู้ที่มีรายชื่ออันดับแรกๆ แต่ที่ไม่เปิดเผยตัวอย่างชัดเจนก็เพราะ "Revenge for actions that do not [toe the party line] such as these can be very swift in Thailand." ก็ฟังดูมีเหตุผล -- และ ...เอ่อ... ผมเองก็ควรระวังตัว (ใช่ไหม?)

ส่วนเรื่องของการยืนยันตัวตนผู้สนับสนุนด้วยอีเมลล์นั้น อาจมีปัญหาอยู่บ้าง (เช่น ผู้ส่งอาจไม่ไ้ด้ส่งจากแอดเดรสที่อ้างจริงๆ ก็ได้) แต่ก็อย่างที่พี่สมศักดิ์อธิบายว่าเวลานั้นมีน้อย จึงนำวิธีนี้มาใช้ไปก่อน อย่างน้อยก็น่าจะเชื่อถือได้บ้างในระดับหนึ่ง

นอกจากนี้พี่ สมชาย {นามสมมติอีกเช่นกัน ดังที่อ้างถึงในบทความฉบับที่แล้ว} ยังได้อีเมลล์ตอบผมเป็นการส่วนตัวว่า อีเมลล์แิอดเดรสของนักศึกษาในยุโรปส่วนใหญ่นั้นมักใช้ชื่ือ-สกุลจริง เขาเพิ่งทราบว่าในอเมริกานี้ใครจะตั้งชื่ออีเมลล์ตัวเองอย่างไรก็ได้ -- ซึ่งนี่เป็นจริงสำหรับ Carnegie Mellon (อย่างเช่นผมชื่อ iammock[at]cmu.edu)

โดยสรุปแล้วหลังจากที่ได้รับการตอบรับจากพี่สมศักดิ์และพี่สมชาย ผมก็ตัดสินใจส่งอีเมลล์ฉบับนี้ออกไป:

From: Panuakdet Suwannatat <iammock[at]cmu.edu>
To: petition49[at]googlemail.com
Date: Mar 1, 2006 10:03 AM
Subject: Would like to join petition49

Hello petition49 organizers,

After learning more about your positon and the persons behind the petition, I have decided to join the list of supporters. Hopefully this is not too late.
:-)

The following is my relevant information:

name: Panuakdet Suwannatat
degree: BS in Computer Science
institution: Carnegie Mellon University, Pittsburgh, PA, USA

Please sign me up as a supporter of petition49. Further, let me say that I admire and appreciate your efforts to reach out to our fellow overseas Thai students. Our love for the country, coupled with good wills and courage, comes in handy in time of crisis.

Sincerely,
- Panuakdet S.

เวลาเหลือไม่มาก (ในนั้นบอกว่า deadline คือ March-1) เพื่อนๆ สนใจมาร่วมกันไหม?

สำหรับคนที่ยังมีความคลางแคลงใจกับวิธีนี้ หรือคิดว่าำทำอย่างนี้ยังไม่เพียงพอ ผมขอเิชิญมาร่วมลงลายมือชื่อถอดถอนนายกรัฐมนตรี ร่วมกับองค์การนักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (อมธ.) ซึ่งผมเขียนอธิบายขั้นตอน (และเหตุผลที่ผมเข้าร่วม) ไว้ใน http://byethaksin.blogspot.com

ใครที่สงสัยว่า "เอ ท่านนายกฯ ยุบสภาไปแล้ว จะถอดถอนท่านไปทำไม" โปรดหาอ่านคำอธิบายได้ที่ เว็บไซต์เฉพาะกิจของ อมธ. http://www.tuthaprajan.org

petition49

2006-02-28T18:55:00.000-05:00

เว็บ petition49.org เป็นเว็บที่น่าสนใจ หลายคนที่เรียนอยู่ต่างประเทศคงเคยเห็นแล้ว เพราะเพื่อนๆ ส่งต่อถึงกันได้รวดเร็วอย่างกับจดหมายลูกโซ่ นับเป็นการโปรโมทเว็บไซท์แบบ peer-to-peer ที่ประสบผลสำเร็จยิ่ง ;)

เว็บนี้มีเนื้อหาน่าสนใจ ภายในนั้นเขาสรุปข้อกล่าวหาทั้งหลายต่อคุณทักษิณ ชินวัตร (นายกฯ รักษาการในขณะนี้) ว่าประพฤติมิชอบในหน้าที่ หมดความชอบธรรมในการบริหารประเทศ และสมควรที่จะลาออกจากตำแหน่งไป

เนื้อหาส่วนใหญ่ใน "ข้อเรียกร้อง" ดังกล่าวเป็นสิ่งที่ผมเห็นด้วย และบางอย่างก็เห็นด้วยอย่างยิ่ง (เช่นข้อกล่าวหา "บิดเบือน แทรกแซง ปิดกั้น และคุกคาม สื่อในการเสนอข่าวสาร" ซึ่งผมถือว่าเป็นความผิดที่ร้ายแรงมากในสังคมประชาธิปไตย)

เว็บนั้นประกาศว่า นักเรียนไทยในต่างประเทศคนใดก็ตามที่เห็นด้วยกับข้อความดังกล่าว กรุณาส่งอีเมลล์ไปที่ petition49@googlemail.com พร้อมกับบอกชื่อเสียงเรียงนาม และสถาบันของตนเอง เพื่อที่จะได้มีชื่ออยู่ในรายชื่อผู้สนับสนุนข้อเรียกร้อง

ขณะที่ผมเขียนอยู่นี้เขารวบรวมรายชื่อได้ 272 ชื่อแล้ว (ภายในเวลาเพียง 5 วัน) นับว่ารวดเร็วและน่าชื่นชมมากเลย

แต่เหตุใดจึงยังไม่มีชื่อ Panuakdet Suwannatat / BS Computer Science / Carnegie Mellon University, USA อยู่ในนั้น?

ผมขออธิบายเหตุผลที่ผม *ยัง* ไม่ตัดสินใจลงนามในข้อเรียกร้องดังกล่าว ด้วยอีเมลล์สองฉบับที่ผมเขียนถึงบุคคลสองบุคคล (ซึ่งยังไม่แน่ใจว่าเป็นคนเดียวกันหรือไม่)

ฉบับแรก:

From: Panuakdet Suwannatat
Date: Tue, Feb 28, 2006 at 12:25 AM
To: petition49[AT]googlemail.com
Subject: i was gonna join.. but..

Hello peition49 organizers:

I agree to most of your claims. At first I was gonna join, but I wasn't sure who organized [it], and for what purposes.

The website says the petition will be sent to Thai newspapers. I am not sure which ones, and how it will be used.

Manager website, for one, is an example of untrustable media. They have been exaggerating all the news. I am afraid this petition will be used by Sondhi for his own personal agenda, which may result in violence. This would only increase Thaksin's legitimacy.

Furthermore, it does not require enough proof of existance of people who join. (no hard-copy signature, etc.) It only requires valid .edu email address, and this method can't be trusted. So, I think Thaksin people might just say "you could just put any names there. How should people believe in its validity anyway?"

If you can provide an explaination to above questions, it would greatly help me and my friends at Carnegie Mellon make our decisions. Specifically, I would like to know the following:
[1] The real names and institutions of people responsible for petition49.
[2] Which newspapers will you send the [petition] to?
[3] Are you affiliated with any political groups?
[4] How do you plan to show to the public that the names on your website are real and that those people [really] stand behind the petition?

Thank you,
- Panuakdet Suwannatat

เวลาผ่านไปหนึ่งวัน ผมยังไม่ได้อีเมลล์ตอบรับ แต่นั่นคงเป็นเพราะทางทีมงานคงมีภาระหนัก และไม่สามารถตอบกลับอีเมลล์เป็นรายบุคคลได้ อย่างไรก็ดีมีบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้นบนเว็บไซต์ petition49.org ที่ทำให้ผมรู้สึกว่าอีเมลล์ของผมคงมีคนถูกอ่านและได้รับการสนองตอบอย่างดี นั่นคือหน้าใหม่ที่มีหัวข้อว่า "Who are we?"

โดยสรุปแล้ว หน้านั้นกล่าวว่าพวกเขาไม่ได้เกี่ยวข้องกับกลุ่มการเมืองใดๆ ทั้งสิ้น และที่ทำไปก็ด้วยใจบริสุทธิ์ ต้องการแสดงพลังอำนาจของประชาชนในการตรวจสอบนักการเมือง อันเป็นสิทธิโดยชอบธรรม

ผมชื่นชมและเห็นด้วยกับคำอธิบายดังกล่าว นั่นเป็นคำตอบของคำถามข้อที่ 3 ในอีเมลล์ฉบับข้างบน

ผมพยายามค้นหาตัวตนของผู้จัดทำ petition49 อีกครั้ง ด้วยเหตุว่าผมไม่ต้องการเซ็นชื่อตนเองลงในเอกสารที่ผมไม่ทราบว่าใครเป็นคนเตรียมให้ จริงอยู่ที่ว่าเอกสารดังกล่าวฟังดูดี และเนื้อหาดูจะมีความบริสุทธิ์ใจ แต่ก็คงจะดีถ้าเราได้ทราบว่าคนที่ร่างเอกสารนั้นคือใคร (หรือองค์กรใด -- และองค์กรนั้นนำโดยใคร) เผื่อว่ามีปัญหาอะไรขึ้นมาจะได้มีผู้รับผิดชอบ

หากผู้ริเริ่มยังมิกล้าเปิดเผยตัวตน แล้วเราผู้ตามจะยอมเปิดเผยตัวตนเพื่อสนับสนุนไปทำไม?

ภายใต้หน้าที่ชื่อว่า "Why should you join us?" มีลิงค์ไปยังเว็บไซต์ www.fringer.org โดยบอกว่าหากท่านต้องการข้อมูลเพิ่มเติมเพื่อการตัดสินใจก็โปรดไปดูที่นั่น

ผมตามเข้าไปดู -- หวังจะได้พบกับชื่อผู้จัดทำ

ผมพบกับเพลง "พรรคไม่ยอมเปลี่ยนแปลง" ซึ่งมีเนื้อเพลงฮาใช้ได้ [ตัวอย่าง: "ฟ้ายังมีวันแจ่ม แหม่มยังมีวันท้อง / สลากยังมีวันออก จะลาออกตอนนี้ไม่มีทาง! / น้ำมันยังไม่หมด รถเราไม่เคยล้าง / แต่หากจะให้ล้างมือ หมดจนต้องออกไปไม่มีทาง!"] -- ผมล้มกลิ้งไปหลายตลบ แต่ก็ไม่ได้พบกับชื่อจริงของผู้จัดทำ

ผมจึง "คิดใหม่ ทำใหม่" (สโลแกนคุ้นๆ แฮะ?) เสียว่า มานั่งหาเอาอย่างนี้คงจะหาไม่เจอ สู้มานั่งเดาเอาเลยดีกว่าว่าคนนั้น คนนู้น คนนี้ ใช่คนทำหรือเปล่า

ด้วยคำแนะนำของเพื่อนบางคน ผมเดาว่าผู้ริเริ่มก็คงเป็นผู้สนับสนุนคนแรกนั่นแหละ!

ขณะที่ผมเขียนบทความนี้อยู่ ชื่อแรกใน 272 รายชื่อนั้นคือคุณพี่สมชาย {นามสมมติ} แห่ง London School of Economics, UK

หลังจากกูเกิ้ลหาอีเมลล์ของพี่สมชายอยู่สักพัก ผมก็เขียนอีเมลล์ฉบับต่อไปนี้

ฉบับที่สอง:

From: Panuakdet Suwannatat
To: สมชาย {นามสมมติ}
Date: Feb 28, 2006 5:52 PM
Subject: petition49

Sawasdi krab p'[สมชาย],

My name is Panuakdet Suwannatat (nickname: Mock), a 4th year Computer Science major at Carnegie Mellon University in Pittsburgh, Pennsylvania, USA. Seeing your name as the #1 supporter of the petition49, I suppose you are one of my run' pee' Thai scholars who care about Thai politics.

I must say I agree with most of the claims/propositions on the website (http://petition49.org/), but I hesitate to join the list of supporters because of only one thing: I do not know the identity of those who organize the list, and I am not sure if the method for collecting the names is reliable (e.g. will the public believe there are as many supporters?; do all the names really exist?; how do you know the email addresses are valid?; etc.)

So I am writing this email to ask if you are one of the organizers; and if you aren't, do you know who organize/initiate the petition49? If you don't mind, could you let me know, please? There is something I would like to discuss, and it might help me and my friends at Carnegie Mellon make our decisions more easily.

Thank you,
- Mock

อีเมลล์ฉบับนั้นเพิ่งส่งออกไปได้ชั่วโมงเดียว ผมได้รับคำตอบเมื่อไหร่แล้วจะมาเล่าให้ฟังต่อไป :)

หมายเหตุ:
[4:17 PM 3/1/2006]
(1) ผมตัดสินใจแก้ไขชื่อคนที่เกี่ยวข้องทั้งหมด โดยแทนที่ด้วยนามสมมติ
(2) ท่านสามารถอ่านตอนต่อไปได้ที่นี่